Mag-log in“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
“อ๊ะ...จิน...ตรงนั้น...มะ...ไม่ไหวแล้ว...ฮืออออ” เธอครางเสียงหลง มือเล็กเผลอกดศีรษะของเขาให้แนบชิดเข้าหาตัวเองมากขึ้นอย่างลืมตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่จินเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มุมปากของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำหวานสีใส ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่และร้ายกาจจนคนมองหน้าร้อนผ่าว จินผละออกมาลุกขึ้นนั่
“อ๊าาา! จิน...อื้อออออ...ล...ลึก...ลึกเกินไปแล้ว” เสียงครางอู้อี้ที่พยายามจะประท้วงยิ่งทำให้จินรู้สึกมีอำนาจ เขาดูดนิ้วที่เปื้อนน้ำลายของเธอเสียงดังจ๊วบ แล้วถอนนิ้วออก ปล่อยให้เธอได้หายใจ แต่ก็ประเคนจูบหนักหน่วงลงไปบนเรียวปากบวมเจ่อทันที “ชอบมั้ย ถ้าชอบ ครางดังๆ” เขาพึมพำชิดริมฝีปาก เธอไม่สามารถตอบ
“เอาลงทำเหี้ยอะไร รีบลบออกเลยเดี๋ยวมีดราม่า มันยิ่งเป็นคนดังอยู่ มึงไปลงแบบนั้นทำให้มันเสียภาพลักษณ์” ยี่หวาเอ่ยตำหนิ “เออ กูขอโทษ คิดน้อยไปหน่อย” แก้มยุ้ยหน้าเจื่อนลงทันที รีบก้มหน้ากดโทรศัพท์อย่างร้อนรน นิ้วมือสั่นเล็กน้อยตอนกดลบสตอรี่ออกจากไอจี แต่ตัวเลขยอดดูที่ขึ้นเกินหลักร้อยแล้ว ทำให้สีหน้าห
“อ๊าาาา” ไอมิเอะก็ทำตามอย่างว่าง่าย “อย่างนั้นแหละ โคตรเด็ด” จินคำรามอย่างพึงพอใจที่เห็นไอมิเอะยอมบิดเร้าสะโพกเข้าหาเขา แรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในกระจกมันรุนแรงจนบานกระจกขึ้นเป็นฝ้าจางๆ จากลมหายใจหอบถี่ จินกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ อีกหลายครั้งจนไอมิเอะเกร็งกระตุก พลางซบหน้าลงกับกระจกอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้







