ตอนที่15 ช่วยตัวเอง SM20+++🔞🔥

ทันทีที่ถึงบ้าน เซลีนก็รีบขึ้นห้องนอนของตัวเองทันที เธอตรงเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลและความเหนื่อยล้าตลอดทั้งคืน

สายน้ำอุ่นที่ไหลผ่านเรือนร่าง ไม่อาจชะล้างสัมผัสอันเร่าร้อนของโรมันออกไปจากสมองได้เลยแม้แต่น้อย ยามที่ฝ่ามือลูบผ่านยอดอกหรือรอยแยกตรงกึ่งกลางกาย ความรู้สึกวาบหวามและซาบซ่านจากบทเรียน ก็ยังคงตราตรึง จนทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

สุดท้ายแล้ว... เธอก็ยอมใจอ่อนตกลงที่จะ 'ลองเปิดใจคุย' กับเขาดู ทว่านั่นเป็นเพียงแค่การคุยเพื่อดูท่าทีเท่านั้น เธอยังไม่ได้ตกลงปลงใจคบหาอย่างเป็นทางการ เพราะคนอย่างเธอ... ต้องมั่นใจในความรู้สึกและความจริงใจของเขาให้มากกว่านี้เสียก่อน

เมื่อสวมใส่ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวโปรดแต่งลูกไม้บางเบาเสร็จเรียบร้อย เซลีนก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มเตรียมจะพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันจะได้ปิดเปลือกตา...

ตื๊อดื่อ... ตื๊อดื่อ... ตื๊อดื่อ...

หน้าจอสมาร์ตโฟนก็สว่างพร้อมเสียงแจ้งเตือนวิดีโอคอลผ่านแอปพลิเคชันไลน์ ชื่อที่โชว์อยู่คือ 'พี่โรม' ชายหนุ่มจอมเผด็จการ ที่ทั้งขู่ทั้งบังคับให้เธอยอมแลกเบอร์และไอดีไลน์ก่อนแยกย้ายกัน

เซลีนกดรับสายอย่างจำยอม ทว่าทันทีที่สัญญาณภาพเชื่อมต่อ คิ้วสวยก็ขมวดเข้าหากันทันที เมื่อพบว่าบรรยากาศรอบตัวของเขาไม่ใช่ห้องนอนอย่างที่พิมพ์แชตมาบอกก่อนหน้านี้ แต่กลับเต็มไปด้วยแสงไฟสลัววูบวาบ และเสียงเพลงอึกทึกครึกโครม

เซลีน : ยังไม่ถึงห้องอีกเหรอคะ? (เซลีนเอ่ยถามเสียงเข้ม โรมันที่นั่งพิงโซฟาตัวใหญ่ส่ายหน้าช้าๆ)

โรมัน : ยัง... พอดีไอ้พวกนี้มีเรื่องเครียดนิดหน่อย เลยลากพี่มาเป็นเพื่อน

เซลีน : หนักมากไหมคะ? แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมกลับบ้านอีก มันดึกมากแล้วนะ

โรมัน : หึ...

(โรมันหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีเทาจางฉายประกายพราวระยับ)

โรมัน : ดุจัง... ตามเก่งขนาดนี้ ทำหน้าที่ 'เมีย' ไวไปไหมครับ?

เซลีน : พี่โรม!

เซลีนแหวใส่ทันควัน หน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายจนต้องรีบขยับมุมกล้องหลบ เธอพยายามปรับให้เห็นเพียงแค่ใบหน้าหวาน เพราะชุดนอนสายเดี่ยวคอเว้าลึกที่สวมอยู่มันค่อนข้างล่อแหลม

ทว่าเธอกลับลืมไปว่า... รอยสีกุหลาบจางๆ ที่ซอกคอ ซึ่งเป็นฝีมือของคนในจอนั้น กำลังโผล่พ้นมาอวดสายตาเขาอย่างชัดเจน

เซลีนสังเกตเห็นดวงตาคมปลาบของเขาที่บัดนี้เริ่มปรือฉ่ำ แววตาเยิ้มหยดย้อยเหมือนคนที่ดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปในปริมาณมาก

เซลีน : พี่โรมเมาเหรอคะ?

โรมัน : นิดหน่อย... (โรมันตอบเสียงยานคาง) พอไหวอยู่

เซลีน : ไม่นิดแล้วมั้งคะ ตาเยิ้มขนาดนั้น พี่เมามากต่างหากล่ะ (เซลีนส่ายหน้าอย่างระอา)

โรมันไม่ตอบคำถามนั้น เขากลับจ้องมองใบหน้าหวานในจอโทรศัพท์นิ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าและแผ่วเบา ที่ทำลายหัวใจคนฟังอย่างรุนแรง

โรมัน : คิดถึงลีน...

ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจของเซลีนเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ความร้อนวูบวาบแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าจนแดงก่ำไปถึงใบหู

โรมัน : อยากเจอหน้า... อยากไปหาตอนนี้เลย (โรมันเอ่ยต่ออย่างเอาแต่ใจตามประสานคนเมา) อยากกอด... อยากจูบปากนุ่มๆ นั่นอีกชะมัด

เซลีน : พะ... พอเลยค่ะ! เมาแล้วเพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะ รีบกลับคอนโดเดี๋ยวนี้เลยค่ะ (เซลีนพยายามตัดบทแก้เขิน)

โรมัน : เดี๋ยวกลับคับ

เซลีน : ไม่ได้ค่ะ ต้องเดี๋ยวนี้เลย มันดึกมากแล้วนะ

โรมัน : งั้นลีนก็ขับรถมารับพี่สิ... (โรมันพูดเสียงอ้อน) ขับกลับเองไม่ไหวหรอก มารับพี่หน่อยเร็วคนสวย

เซลีน : พูดจาไม่รู้เรื่องใหญ่แล้วนะ ใครจะไปรับกันเล่า! (เซลีนว่ากลับด้วยความหมั่นไส้)

โรมันระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจออกมา เมื่อแกล้งให้เธอโวยวายได้สำเร็จ

เซลีน : ลีนจะนอนแล้วค่ะ ถ้าไม่กลับตอนนี้ พรุ่งนี้ไม่ต้องทักมาหาลีนเลยนะ

ติ๊ด!

เซลีนรีบตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้อ้าปากตอบโต้ ร่างบางทิ้งตัวลงนอนกอดหมอนข้างแน่น พลางยกสองมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนฉ่าราวกับมีไฟสุม

เสียงหัวเราะและคำบอกคิดถึงของคนเมายังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัว... ความรู้สึกตื่นเต้นและวาบหวามที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เซลีนมิอาจข่มตาหลับได้

ติ๊ด!

สัญญาณตัดสายดังขึ้น โรมันลดสมาร์ตโฟนลงวางบนโต๊ะกระจก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำยังคงค้างอยู่ในลำคอ ท่ามกลางแสงไฟสลัวในโซน VIP ของผับหรู บรรดาเพื่อนสนิทที่นั่งล้อมวงกระดกเหล้าต่างพากันมองหน้าเขาเป็นตาเดียว ก่อนที่เสียงโห่จะดังระงม

"ตอแหลนะมึง ไอ้สัสโรม!" สงครามกระตุกยิ้มเยาะ ยกแก้วเหล้าขึ้นชี้หน้าเพื่อน

"..."

"เหล้าเข้าปากไปแค่สามแก้ว ทำมาเป็นตาเยิ้ม พูดเสียงยาน อ้อนเด็กว่าเมาอย่างนู้นอย่างนี้ ทีตอนแดกเป็นลิตรไม่เห็นมึงจะหงายหลัง มารยาเหี้ยๆ!"

โรมันปรับสีหน้าและแววตากลับมานิ่งสนิทตามปกติในเสี้ยววินาที ท่าทางคนเมาเมื่อครู่หายวับไปราวกับเล่นกล เขาปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาเย็นชา

"เสือก..." โรมตอบสั้นๆ เสียงเรียบ

"กูว่ามึงอาการหนัก" เรย์ที่นั่งจิบเหล้าเงียบๆ อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"..."

"จากที่กูดูเมื่อเย็น... มึงจริงจังกับเด็กคนนี้เหรอวะ? ปกติผู้หญิงเข้ามาหามึงแทบจะประเคนตัวให้ถึงเตียง มึงยังไม่เคยชายตาแล"

"นั่นดิวะ" สงครามเสริม "เด็กคนนี้มีอะไรดีวะ? สวยกูไม่เถียง แต่ลูกคุณหนูตำรวจใหญ่ขนาดนั้น แถมพยศชิบหาย มึงจะหาเรื่องใส่ตัวทำไมวะเพื่อน"

โรมันยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบรวดเดียวหมดแก้ว แอลกอฮอล์เข้มๆ ไหลผ่านลำคอ แววตาสีเทาจางทอประกายลุ่มลึกและจริงจังอย่างที่เพื่อนไม่ค่อยได้เห็น

"คนอื่นจะมองยังไงช่างแม่ง..." โรมวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง "แต่สำหรับกู... ลีนไม่ใช่คนอื่น ลีนคือคนของกู และกูไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไป พวกมึงเข้าใจแค่นี้พอ"

สงครามกับเรย์สบตากัน ทั้งคู่รู้ดีว่าถ้าโรมันปักใจกับอะไรแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็หยุดไม่อยู่

"เออๆ เรื่องของมึงละกัน กูแค่เตือน" สงครามยักไหล่

"เออ กูไปห้องน้ำแป๊บ"

โรมันหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง เขาไม่ได้เดินไปห้องน้ำรวมด้านนอก แต่กลับผลักประตูลับก้าวเข้าไปในห้องสูทส่วนตัวด้านหลังผับ ซึ่งมีห้องนอนและห้องน้ำในตัว ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำตัวกว้าง ความเงียบสงัดภายในห้องช่วยตัดขาดเสียงเพลงอึกทึกด้านนอกจนหมดสิ้น

มือหนาหยิบบุหรี่กล่องหรูขึ้นมาจุดไฟ แสงไฟสีส้มวาบขึ้นก่อนที่ควันสีเทาหม่นจะถูกพ่นออกมาทางริมฝีปากหยักช้าๆ อย่างใจเย็น

ทว่า... ยิ่งอยู่คนเดียว ภาพใบหน้าหวานของเซลีนตอนที่อยู่ใต้ร่างเขาก็ยิ่งผุดขึ้นมาในหัว รอยสีกุหลาบที่ซอกคอ เสียงครางหวานสั่นเครือ และสัมผัสรัดแน่นตอนที่เขาสอดแทรกตัวตนเข้าไปได้เพียงครึ่งลำ... มันวนเวียนตอกย้ำจนเลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง

โรมันสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ อีกครั้ง กลิ่นนิโคตินไม่ได้ช่วยดับไฟราคะที่กำลังปะทุขึ้นเลยแม้แต่น้อย ร่างกายท่อนล่างตื่นตัวตอบสนองอย่างรวดเร็ว แก่นกายใหญ่โตคับแน่นจนกางเกงยีนตึงแน่น

"แม่งเอ๊ย..."

โรมันสบถเสียงพร่า เขาขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยแก้วอย่างหงุดหงิด มือหนารูดซิปกางเกงยีนลง แล้วควักท่อนเนื้อแกร่งที่แข็งขึงเต็มที่ออกมาสู่อากาศภายนอก

ลำเอ็นขนาดมหึมาและตึงแน่นตั้งตระหง่าน มีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านตามแนวยาว ปลายหัวหยักบานสีเข้มฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำใสที่ปริ่มเยิ้มออกมา สะท้อนแสงไฟสลัวอย่างชัดเจน เพียงแค่นึกถึงภาพกลีบเนื้อสีชมพูหวานที่เขาเพิ่งลูบไล้มาเมื่อหัวค่ำ ความกำหนัดก็พุ่งทะยานจนปวดหนึบไปทั้งลำ

หมับ!

ฝ่ามือหนาและสากระคายกุมรอบแก่นกายใหญ่ไว้แน่น ก่อนจะเริ่มรูดรั้งสาวมือขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วโป้งคอยบดคลึงและปาดน้ำใสบนส่วนปลายหัวหยักเพื่อหล่อลื่น

"อืม... เซลีน..."

เสียงทุ้มต่ำครางกระเส่าเรียกชื่อคนตัวเล็กออกมาอย่างไม่อาจอัดอั้น จังหวะมือเริ่มเร่งความเร็วและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ รูดรั้งสาวตั้งแต่โคนจรดปลายจนเกิดเสียงเสียดสีดัง สวบ... สวบ... ผสานกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น

"ซี๊ด... ลีน... ทำไมแน่นขนาดนั้นวะ..."

โรมหลับตาแน่น จินตนาการถึงร่างนุ่มนิ่มที่บิดเร้าใต้ร่าง นึกถึงดวงตากลมโตที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและมองเขาอย่างเว้าวอน ทุกจังหวะที่มือหนาสาวชักเข้าออก ร่างกายของเขากระตุกเกร็งเป็นระยะ ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง ปลายเท้าจิกเกร็งลงกับพื้นพรม

มือหนาขยับสาวรัวเร็วขึ้นจนแทบไม่เห็นรอยต่อของนิ้วมือ เสียงครางต่ำในลำคอดังถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสะโพกสอบกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

"อ่าห์... เซลีน!"

โรมส่งเสียงครางลั่นห้อง ปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นข้นทะลักพุ่งออกมาเป็นสาย ฉีดรดเลอะหน้าท้องแกร่งและฝ่ามือของตัวเองจนเปรอะเปื้อน ร่างสูงทิ้งศีรษะพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดลึกๆ สายตาสีเทาจางมองคราบอารมณ์บนมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย...

"บ้าชิบ! อยากเอาฉิบหาย!