ตอนที่16 จับผิด

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามายังห้องอาหารของบ้านศิริวัฒนากุล เซลีนเดินก้าวลงบันไดมาในชุดนักศึกษาปีหนึ่งที่ถูกระเบียบ ทว่าความน่ารักสดใสกลับเปล่งประกายอย่างปิดไม่มิด

ร่างเล็กบอบบางสมส่วน เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายพองาม ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดั่งน้ำนม วันนี้เธอรวบผมยาวสลวยมัดเป็นหางม้าสูงไว้กลางศีรษะ เผยให้เห็นลำคอระหงและกรอบหน้ารูปไข่ แต่งแต้มใบหน้าด้วยเครื่องสำอางบางเบา ริมฝีปากอิ่มเคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูพีชฉ่ำวาว ขับเน้นให้เธอดูน่าทะนุถนอมและมีเสน่ห์สะกดสายตา

ที่โต๊ะอาหารยาว พลตำรวจตรี พงษ์เพชร นั่งจิบกาแฟดำรออยู่ก่อนแล้ว เขาอยู่ในชุดเครื่องแบบนายตำรวจเต็มยศ สง่างามและน่าเกรงขาม ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นเห็นลูกสาวคนเดียว แววตาดุดันก็แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

"ตื่นแล้วเหรอ มานั่งกินข้าวก่อนสิ" พงษ์เพชรเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะกวาดสายตามองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

"..."

"วันนี้นางฟ้าที่ไหนหลุดลงมาอยู่ในบ้านป๊าเนี่ย สวยจนคนแถวนี้แทบจะลืมหายใจแล้วมั้ง"

เซลีนเบะปากเล็กน้อยอย่างแสนงอน ก่อนจะเดินเข้าไปดึงเก้าอี้ทิ้งตัวนั่งลงข้างบิดา

"หลอกลวงมากค่ะป๊า... ชมลีนแบบนี้ทุกวันจนจะลอยติดเพดานบ้านอยู่แล้วเนี่ย"

พงษ์เพชรระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจในความช่างประชดประชันของลูกสาว

"อ้าว! ก็ถ้าลูกสาวของป๊าไม่สวย แล้วลูกสาวบ้านไหนมันจะสวยล่ะหืม?"

"พอเลยค่ะ ชมไม่หยุดแบบนี้มีแผนอะไรในใจอีกหรือเปล่าคะเนี่ย ดักไว้ก่อนเลยนะ" เซลีนหรี่ตามองบิดาอย่างรู้ทัน

พงษ์เพชรยิ้มแหยๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

"วันนี้ที่มหาลัยมีกิจกรรมอะไรไหม"

"ยังไม่รู้เลยค่ะ ต้องไปดูตารางกับรุ่นพี่อีกที" เธอส่ายหน้าเบาๆ พลางหยิบช้อนส้อมเตรียมตักอาหาร

"อืม... งั้นเย็นนี้ป๊าว่าจะแวะไปรับ มีนัดทานข้าวข้างนอกกันหน่อย"

มือบางที่กำลังจะจิ้มไส้กรอกชะงักไปเล็กน้อย เซลีนเงยหน้าขึ้นสบตาบิดาตรงๆ

"นัดทานข้าว... เรื่องหมั้นอีกแล้วเหรอคะ?"

"..." พงษ์เพชรนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนเบาๆ ทว่าเซลีนก็ดักคอทันควัน

"ลีนอาจจะไม่ว่างนะคะป๊า เย็นนี้อาจจะต้องเคลียร์งานกับเพื่อน"

"โธ่... ลีน" พงษ์เพชรเริ่มใช้ไม้อ่อน เกลี้ยกล่อมลูกสาวด้วยน้ำเสียงจริงจังระคนเอ็นดู

"..."

"ป๊าก็ไม่ได้จะบังคับให้หมั้นทันทีสักหน่อย แค่อยากให้หนูลองเปิดใจคุยกับเจ้าโรมมันดู... ตอนเด็กๆ ป๊ายังเห็นหนูวิ่งตามตูดเจ้าโรมแจ ติดพี่เขายังกะตังเม ร้องไห้ขี้มูกโป่งตอนพี่เขาไปเมืองนอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้ตั้งแง่ไม่ชอบพี่เขานักล่ะ"

เซลีนใช้ส้อมจิ้มไส้กรอกเข้าปากเคี้ยวช้าๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว

"เวลาเปลี่ยน... คนเราก็ต้องเปลี่ยนตามค่ะป๊า"

เธอเลือกที่จะไม่บอกความจริงกับบิดาว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งยอมตกลง 'ลองคุย' กับโรมันไปแล้ว... เพราะสำหรับเธอ ความสัมพันธ์นี้มันควรเป็นเรื่องของคนสองคนที่ต้องเรียนรู้และปรับตัวเข้าหากันเอง ไม่ใช่เกิดจากการจัดฉาก หรือถูกผู้ใหญ่บังคับผูกมัดด้วยผลประโยชน์

เซลีนยกแก้วนมขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายลุกขึ้นยืน

"..."

"ลีนไปเรียนก่อนนะคะป๊า เดี๋ยวจะสาย"

"เดี๋ยวสิ ให้ป๊าขับรถไปส่งไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะ ลีนขับรถไปเองดีกว่า สะดวกกว่าเยอะค่ะ"

เซลีนก้มลงหอมแก้มบิดาฟอดใหญ่เป็นการบอกลา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากบ้าน

รถยนต์คันเล็กของเซลีนแล่นเข้ามาจอดสนิทในลานจอดของมหาลัย ร่างบางก้าวลงจากรถด้วยความสดชื่นขึ้นเล็กน้อยหลังจากผ่านมื้อเช้าอันอบอุ่นกับบิดา เธอเดินทอดน่องตรงไปยังม้านั่งใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ตามนัดหมาย และพบว่า มีนา เพื่อนสนิทนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ทันทีที่มีนาเห็นร่างบางเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของเพื่อนสาวก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก มีนาผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้ามาหาเซลีนทันทีด้วยความร้อนรน

"ลีน!!" มีนาอุทานเสียงหลง พลางจับเพื่อนสาวหมุนซ้ายขวาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว

"..."

"แกเป็นไงบ้าง! แกปลอดภัยดีใช่ไหม ไม่มีอะไรเสียหายใช่ป่ะ?!"

เซลีนเห็นท่าทางลนลานจนเกินเบอร์ของเพื่อนก็เผลอหลุดหัวเราะออกมา

"ฉันไม่เป็นไร ปกติครบสามสิบสองดี เห็นไหมล่ะ"

"จะเป็นไปได้ยังไง!" มีนาเบิ่งตากว้างเท่าไข่ห่าน ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"แกหมายความว่าไง?"

"ก็ตอนนั้นฉันเห็นหน้าพี่โรมโคตรโหด แถมยังเอาแกไปเดิมพัน ใครจะไปคิดว่าแกจะรอดกลับมาได้ครบ32แบบนี้... ตอนแรกฉันจะตามลงไปช่วยแกนะ แต่โดนลูกน้องของพี่แกขู่ให้กลับบ้านซะก่อน ถ้าขัดขืนฉันคงโดนอุ้มไปยิงทิ้งกลางสนามแข่งอ่ะ"

"ขวัญเอยขวัญมา... เห็นไหมล่ะว่าฉันปลอดภัยดี ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวอย่างที่แกคิดเลยสักนิด"

"นี่แกยังจะมาหัวเราะอีกเหรอเนี่ย!" มีนาหน้าเหวอ หนักใจกับความใจเย็นของเพื่อน

"..."

"แกไม่กลัวเขาเลยรึไง? หรือว่าโดนมนต์ดำอะไรเข้าให้แล้ว ทำไมตอนนี้แกดูชิลแปลกๆ แถมยังยิ้มระรื่นอีกต่างหาก... มีพิรุธนะเราอ่ะ!"

มีนาหรี่ตามองจับผิด หรี่ตาแคบลงราวกับเป็นนักสืบสวนสอบสวนมืออาชีพ

"พิรุธบ้าบออะไรล่ะ ไม่มีอะไรสักหน่อย" เซลีนรีบเฉไฉกลบเกลื่อนอาการเขินที่เผลอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

"..."

"นี่ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วนะ มัวแต่มานั่งจับผิดฉัน เดี๋ยวก็โดนอาจารย์เฉ่งหัวหรอก ไปกันได้แล้ว!"

พูดจบ เซลีนก็รีบคว้าแขนเพื่อนแล้วออกแรงดึงให้เดินหนีเข้าตึกเรียนทันที เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนซักไซ้

"หื้มม... ตอบปัดสินะ แบบนี้มันต้องมีลับลมคมนัยแน่ๆ ไว้เลิกเรียนเมื่อไหร่ แกโดนสอบสวนยาวแน่!"

มีนาบ่นตามหลังมาติดๆ แต่ก็ยอมเดินตามเข้าห้องเรียนไปอย่างจำยอม โดยทิ้งความสงสัยและพิรุธทั้งหมดเก็บไว้ในใจก่อน