ตอนที่ 5 : สนามบาส

ท่ามกลางบรรยากาศระอุเดือดภายในโรงยิมเนเซียมกลางของมหาวิทยาลัยเสียงรองเท้าผ้าใบหลายคู่เสียดสีกับพื้นปาร์เก้ขัดมันดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะเร่งเร้าสลับกับเสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นดังปึกปึกกึกก้องไปทั่ว บริเวณ กลิ่นของเหงื่อไคลและความมุ่งมั่นคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสานกับเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มจากอัฒจันทร์ ไม้รอบทิศทางจนหูอื้ออึง

การแข่งขันบาสเกตบอลนัดกระชับมิตรระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ บัดนี้ก้าวเข้าสู่ช่วงวิกฤต ความดุเดือดในสนามแทบจะทำให้อุณหภูมิในโรงยิมพุ่งสูงขึ้นกว่าปกติ โดยเฉพาะในโซนที่มีร่างสูงโปร่งของ ‘แทนไท’ คอยคุมเกมในฐานะพอยต์การ์ดตัวอันตราย

“ไอ้แทน! ส่งมาทางนี้!”

เสียงตะโกนลั่นของ ‘เธมส์’ ดังขึ้นทลายความเงียบในเสี้ยววินาที แทนไทที่กำลังถูกผู้เล่นฝ่ายสถาปัตย์สองคนรุมล้อมหาทางสกัดกั้นกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เขาเลี้ยงลูกหลบหลีกด้วยทักษะขั้นสูง โยกย้ายร่างกายอย่างคล่องแคล่วราวกับเสือดาวที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อ แทนที่จะส่งบอลตามคำขอ เขากลับตัดสินใจย่อตัวแล้วสปริงข้อเท้ากระโดดขึ้นชู้ตจากระยะวงนอกอย่างเฉียบพลัน

ลูกบาสสีส้มหมุนคว้างลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งสวยงามท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ก่อนจะทิ้งตัวลงกลางห่วงอย่างแม่นยำ

สวบ!

เสียงนกหวีดหมดเวลาควอเตอร์ที่สามดังขึ้นยาวๆ พร้อมกับเสียงกรี๊ดที่ระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากกลุ่มสาวๆ บนอัฒจันทร์ที่พากันลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นจนพื้นสั่นสะเทือน

แทนไทเดินออกจากสนามด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความดุดันร่างสูงใหญ่ในชุดบาสเกตบอลสีน้ำเงินเข้มชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจนเสื้อแนบไปกับแผ่นอกและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามเขาหอบหายใจหนักหน่วงจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ลำแขนแกร่งยกขึ้นเสยเส้นผมที่เปียกชุ่มปรกหน้าขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อจัด ที่บัดนี้เต็ม ไปด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม

“เป็นห่าอะไรของมึงวะ เล่นเหมือนโกรธใครมาเป็นสิบปี”

‘ฟาโรห์’ เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักพลางยื่นผ้าขนหนูสีขาวให้ “มึงชนเด็กถาปัดร่วงไปสามคนแล้วนะไอ้แทน เบาได้เบา นี่นัดกระชับมิตร ไม่ใช่นัดล้างแค้นตระกูล”

แทนไทไม่ตอบแม้แต่คำเดียว เขารับผ้ามาเช็ดหน้าแรงๆ จนผิวแก้มขึ้นรอยแดง สายตาคมกริบเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองไปทั่วอัฒจันทร์ฝั่งคนดูที่แน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ว่าง เขามองหา มองหาซ้ำๆ ทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่แถวหน้าสุดยันแถวบนสุด แต่ก็ยังไร้วี่แววของร่างเพรียวระหงที่เขาเฝ้ารอ

“แม่งเอ๊ย...” เขาสบถพึมพำลอดไรฟันด้วยความขัดใจ “บอกว่าอย่าเลิกช้าๆ ก็ไม่เคยจะฟังกันเลย”

“มองหาพี่พายล่ะสิ” ‘น้ำเหนือ’ ที่นั่งจิบน้ำเกลือแร่อยู่ข้างสนามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แทงใจดำ “ถ้าอีกสิบนาทีพี่เขาไม่ปรากฏตัว กูว่าโรงยิมแตกแน่ไอ้แทนแม่งจะแปลงร่างเป็นก็อตซิล ล่าอาละวาดฟาดหาง ใส่ทุกคนในสนามแล้วเนี่ย”

ทว่า ในวินาทีที่ความอดทนของ ‘ลูกหมาตัวยักษ์’ กำลังจะสิ้นสุดลง ที่ประตูทางเข้าฝั่งทิศตะวันออก ร่างเล็กเพรียวระหงในชุดพนักงานมหาวิทยาลัยสีขาวสะอาดตาตัดกับกระโปรงทรงสอบสีดำเรียบหรูก็ก้าวเข้ามา อย่างเก้ๆ กังๆ ‘พระพาย’ พยายามแทรกตัวผ่านฝูงชนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ตรงทางเข้า เธอไม่ได้เดิน ไปนั่งบนอัฒจันทร์ที่ว่างอยู่เพียงน้อยนิด แต่กลับเลือกที่จะยืนหลบมุมอยู่ข้างเสาปูนต้นใหญ่ไกลๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต

ใบหน้าหวานที่ไร้เครื่องสำอางหนาเตอะดูตื่นตระหนกเล็กน้อยกับเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มเกินคาด เธอห่อไหล่เข้าหากันและกอดกระเป๋าผ้าใบเก่งเอาไว้แน่นราวกับพยายามจะทำตัวให้เล็กที่สุดเพื่อให้กลืนหายไปกับความวุ่นวาย แต่ต่อให้เธอจะยืนหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดแค่ไหนเรดาร์ของหมาเด็กที่เฝ้ารอเจ้าของกลับมาบ้าน ก็ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพเสมอ

แทนไทที่บัดนี้กำลังนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนม้านั่งสำรองชะงักกึกทันทีรอยย่นเครียดขึงระหว่างคิ้วคลายออกราวกับร่ายมนตร์มุมปากที่บึ้งตึงหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มวูบหนึ่งที่ดูสว่างไสวก่อนมันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเจ้า เล่ห์เพทุบายอย่างรวดเร็ว

เขาทิ้งผ้าขนหนูลงบนเก้าอี้พักนักกีฬาอย่างไม่ใยดี แล้วเดินดุ่มๆออกนอกเส้นสนามตรงดิ่งไปยังทิศทาง ที่พระพายยืนอยู่ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

“เฮ้ย! ไอ้แทน มึงจะไปไหน ควอเตอร์สี่จะเริ่มแล้ว เดี๋ยวโค้ชก็ด่าตายห่า!” เธมส์ตะโกนไล่หลังมาด้วยความตกใจ

แต่แทนไทในนาทีนี้ไม่สนโลก ไม่สนกติกา และไม่สนเสียงกรี๊ดถล่มทลายของสาวๆ ที่พยายามยื่นขวดน้ำเย็นๆ และขนมให้ตลอดทางที่เขาเดินผ่าน เขาเดินฝ่าดงผู้คนด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจนคนรอบข้างต้องหลีกทางให้โดยสัญชาตญาณ เป้าหมายเดียวของเขาคือผู้หญิงหน้าเด็กที่ยืนกอดกระเป๋าผ้าเก่าๆ อยู่ตรงเสาต้นนั้น

พระพายสะดุ้งเฮือกจนเกือบจะปล่อยถุงผ้าหลุดมือเมื่อจู่ๆร่างสูงใหญ่ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเสื้อแนบเนื้อ  ก็มายืนค้ำหัว ปิดบังแสงไฟจากหลอดนีออนด้านบนจนเงาของเขาคลุมทับร่างเธอไว้มิด กลิ่นเหงื่อจางๆ ที่ไม่พึงประสงค์สำหรับคนอื่นแต่สำหรับเธอมันผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่เขามักจะฉีดเป็นประจำจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัว ปะทะเข้าที่จมูกอย่างจัง เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ แล้วก็ต้องใจเต้นผิดจังหวะ เมื่อสบเข้ากับสายตาแพรวพราวระคนออดอ้อนของคนตรงหน้า

“มาแล้วเหรอครับ...”แทนไทเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลผิดกับท่าทางดุดันป่าเถื่อนในสนามเมื่อไม่กี่นาที ก่อนหน้าชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ

“อะ... อืม เพิ่งเสร็จงาน พยายามรีบที่สุดแล้วนะ” พระพายตอบตะกุกตะกักพยายามจะขยับถอยหลังหนี เพราะเริ่มรู้สึกถึงสายตาหลายสิบคู่จากคนทั้งโรงยิมที่เริ่มหันมามองทางนี้เป็นจุดเดียว

“แล้วนี่... เดินออกมาทำไม ไม่แข่งต่อเหรอ?”

“แบตหมดแล้วครับ...”     คนตัวโตทำหน้าเศร้าเหมือนเด็กโดนทิ้งทรุดตัวลงเล็กน้อยแล้วโน้มใบหน้าลงมาเอาคางเกยไหล่บางของเธอหน้าตาเฉย ท่ามกลางเสียงฮือฮาและเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นทั่วสนามบาส

“ขอน้ำกินหน่อยครับ... หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว ของคนอื่นไม่อร่อย ผมอยากกินขวดที่พี่พายซื้อมาให้มากกว่า”

“แทน! คนมองกันหมดแล้วนะ เอาหัวออกไปเลย มันเปียก!” พระพายหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู เธอพยายามดันอกแกร่งของเขาออกเบาๆ แต่สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นปั๋งใต้เสื้อบาสกลับยิ่งทำให้เธอทำตัวไม่ถูก สุดท้ายเธอก็ต้องรีบล้วงหยิบขวดน้ำเปล่าเย็นเจี๊ยบในถุงผ้าส่งให้เขาเพื่อหวังจะให้เขาผละออกไปเสียที

แทนไทผละออกมาตามคำสั่ง เขายิ้มร่าเริงเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นถูกใจรับขวดน้ำ ไปเปิดฝากรอกน้ำเย็นๆ ใส่ปากรวดเดียวจนน้ำเกือบหมดขวดหยดน้ำบางส่วนไหลหกเลอะมุมปาก ลงมาตามลำคอแกร่ง ผ่านลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงอย่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจและนั่นเรียกเสียงกลืนน้ำลายและ ความอิจฉาริษยา จากบรรดาสาวๆ ในโรงยิมได้เป็นอย่างดี

“ชื่นใจที่สุดเลยครับ...” เขาใช้หลังมือเช็ดปาก

“พี่พายไปนั่งตรงนู้นนะ หลังม้านั่งสำรองทีมผม ผมกันที่ไว้ให้แล้ว”

“ไม่เอา มันเด่นเกินไป พี่จะยืนดูเงียบๆ ตรงนี้แหละ...”

“ไปนั่งครับ...”    น้ำเสียงทุ้มกดต่ำลงเล็กน้อยแววตาที่เคยขี้อ้อนเริ่มฉายรอยดุๆ ออกมาอย่างที่เขาชอบใช้ข่มขู่คนอื่น

“ตรงนี้ผู้ชายเยอะ เบียดเสียดกันจนพี่แทบจะสิงเสาอยู่แล้ว ผมไม่ชอบ  ถ้าพี่ไม่ไปนั่งในที่ที่ผมจัดไว้ ผมจะไม่ลงแข่งต่อ เลิกแม่งตอนนี้แหละ แล้วจะอุ้มพี่กลับบ้านต่อหน้าทุกคนตรงนี้เลย”

พระพายอ้าปากค้างด้วยความตกใจ รู้ซึ้งถึงนิสัยของไอ้เด็กเอาแต่ใจคนนี้ดีว่าเขา ‘ทำจริง’ แน่ โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

“เออๆ ไปก็ได้! ขู่จังนะเราเนี่ย”

แทนไทยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาถือวิสาสะเอื้อมมือหนาไปกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น แล้วจูงเดินผ่ากลางสนามบาสที่ตอนนี้สายตาทุกคู่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว เขาพาเธอไปส่งที่เก้าอี้ระดับวีไอพีหลังม้านั่งทีมวิศวะที่เขาเอาเสื้อช็อปของตัวเองวางพาดจองไว้ ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่านักศึกษาและเสียงซุบซิบที่ดังกระหึ่มยิ่งกว่าเสียงนกหวีดกรรมการ

“เฮ้ย นั่นใครวะ? แฟนพี่แทนเหรอ?”

“สวยจัง แต่ดูโตกว่านะ ไม่ใช่แฟน เห็นว่าเป็นพี่สาวข้างบ้าน แต่ดูแลกันดีขนาดนี้ พี่สาวจริงๆ หรือเปล่าวะ?”

แทนไทไม่ได้สนใจเสียงนกกระจอกนกกระจิบเหล่านั้นเขากดไหล่บางของพระพายให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน

“นั่งรอดู ‘น้องชาย’ คนนี้ชู้ตลูกโทษสวยๆ นะครับ ห้ามมองคนอื่น ห้ามสบตาใครนอกจากผม... เข้าใจไหม?”

ไม่รอคำทัดทานหรือคำตอบรับ แทนไทฉวยโอกาสก้มลงหอมแก้มเนียนของเธอเร็วๆ หนึ่งฟอดใหญ่ จนเกิดเสียงฟอดเรียกเสียงกรี๊ดถล่มทลายอีกรอบแล้วเขาก็วิ่งกลับลงสนามไปพร้อมกับพลังเต็มเปี่ยมที่ดู จะล้นทะลักมากกว่าเดิมหลายเท่า

ทิ้งให้พระพายได้แต่นั่งนิ่งค้าง ทาบมือลงบนแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ ท่ามกลางสายตาล้อเลียนและรอยยิ้มมีเลศนัยของแก๊งเพื่อนเทพของแทนไทที่นั่งหัวเราะชอบใจอยู่ไม่ไกล

ใครก็ได้ เอายาพารามาให้เธอที! ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่ายมาตั้งหลายปี ทำไมต้องมาตกอยู่ในภาวะหัวใจวายเพราะเด็กวิศวะปีสี่ที่เห็นมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยกได้ทุกวันแบบนี้ด้วย!

พระพายกอดถุงผ้าแน่นพลางคิดในใจด้วยความสับสน... เธอจะรับมือกับหมาป่าในคราบลูกแกะตัวนี้ได้อีกนานแค่ไหนกันนะ?