ตอนที่ 6 : ที่นั่งวีไอพี

          ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมและการเชียร์ที่ทวีความรุนแรงขึ้นในควอเตอร์สุดท้าย สำหรับ 'พระพาย' แล้วพื้นที่บริเวณม้านั่งสำรองของทีมวิศวกรรมศาสตร์ช่างเป็นจุดที่น่าอึดอัดพิลึก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมที่หลุดเข้ามาอยู่ในรังของฝูงหมาป่าที่ทรงพลังที่สุดในมหาวิทยาลัย

            เธอนั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินท่ามกลางวงล้อมของหนุ่มวิศวะหน้าตาดีระดับพรีเมียมสามคนที่นั่งประกบอยู่ราวกับเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวบรรยากาศรอบตัวพวกเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชนชั้นสูงและความ เป็นผู้นำที่ทำให้คนทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

            ด้านซ้ายมือของเธอคือ 'ฟาโรห์' ชายหนุ่มมาดนิ่งผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับสลักมาจากหินอ่อน เขากำลังจดจ่ออยู่กับการกดนิ้วลงบนหน้าจอไอแพดเพื่อวิเคราะห์กราฟหุ้นและตัวเลขเศรษฐกิจด้วยท่าทางสงบนิ่ง ไม่สนใจความวุ่นวายรอบข้างแม้แต่น้อย

            ส่วนด้านขวาคือ 'น้ำเหนือ' หนุ่มแว่นมาดเนี้ยบที่นั่งไขว่ห้างอ่านตำราภาษาอังกฤษเล่มหนาเตอะ (ซึ่งพระพายลอบมองแล้วพบว่าเป็นตำราแพทย์ ทั้งที่เขาเรียนวิศวะ?) ดูลึกลับและเข้าถึงยากพอๆ กัน

            และคนที่นั่งถัดไปซึ่งดูจะเป็นมิตรและเข้าถึงง่ายที่สุดในกลุ่มคือ 'เธมส์' หนุ่มหน้าตี๋เจ้าเสน่ห์ที่กำลังเคี้ยวหมากฝรั่งจังหวะกวนๆ เขาหันมาส่งยิ้มทะเล้นให้เธอจนตาปิด

            "หวัดดีครับพี่พาย ตัวจริงหน้าเด็กกว่าในรูปที่ไอ้แทนมันโชว์อีกนะเนี่ย ผิวพี่ดีจัง ใช้ครีมอะไรครับ?" เธมส์เอ่ยทักทายขึ้นเป็นคนแรก ทำลายกำแพงความเงียบที่ปกคลุมอยู่รอบตัวพระพายจนเธอสะดุ้งน้อยๆ

            "ในรูป?" พระพายทวนคำอย่างงงๆ "รูปอะไรเหรอ? แทนไทเอารูปพี่ไปให้ดูเหรอ?"

            "อ้อ... ก็รูปที่ไอ้แทนมันแอบ..."

            พลั่ก!

            ยังไม่ทันที่เธมส์จะพูดจบประโยคฟาโรห์ที่ดูเหมือนไม่ได้สนใจโลกกลับส่งศอกเข้าที่สีข้างเพื่อนรักอย่างแม่นยำและรุนแรงจนเธมส์หน้าเบี้ยว เขาทำเสียงกระแอมไอแก้เก้อทันทีพลางถลึงตาใส่เพื่อน

            "แค่กๆ... หมายถึงรูป... รูปตอนที่พี่ไปรับมันที่คณะไงครับ แฮะๆ มันบอกว่าพี่สาวมันสวยมาก พวกผมก็เลยจำหน้าได้แม่น"

            พระพายพยักหน้าหงึกหงักแม้จะยังสงสัยในท่าทางลับลมคมในของพวกเขา "อ๋อ... จ้ะ พี่ชื่อพายนะ เป็น... เอ่อ เป็นพี่สาวข้างบ้านของแทนไท ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆ ของแทนนะจ๊ะ"

            "ครับผม... รู้ชัดเจนเลยครับว่าเป็น 'พี่สาวข้างบ้าน'" น้ำเหนือปิดหนังสือเสียงดังปับจนพระพายสะดุ้งอีกรอบ เขาหันมามองเธอผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะด้วยแววตาที่อ่านยากแต่มันแฝงไปด้วยความรู้เท่าทันบางอย่าง       "แต่ปกติไอ้แทนมันไม่เคยพาพี่ข้างบ้านคนไหนมานั่งตรงนี้นะครับ...โดยเฉพาะการยอมให้ใครนั่งทับ 'เสื้อช็อป' ของมันแบบนี้"

            พระพายสะดุ้งโหยงคราวนี้ถึงขั้นขยับก้นลุกขึ้นดูทันทีด้วยความตกใจกฎว่าเธอกำลังนั่งทับเสื้อช็อปสีเลือด หมู เนื้อหนาของคณะวิศวะที่แทนไทจงใจวางรองไว้บนเก้าอี้ก่อนเธอจะนั่งลงจริงๆ

            "ตายจริง! พี่ไม่ทันมองจริงๆ เดี๋ยวเสื้อยับหมด คณะนี้เขาหวงเสื้อกันไม่ใช่เหรอ" เธอรีบหยิบเสื้อขึ้นมาปัดฝุ่นด้วยความลนลานใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความกังวลเพราะเคยได้ยินมาว่าเสื้อช็อปคือศักดิ์ศรีของเด็กวิศวะ

            "ไม่ต้องปัดหรอกครับพี่พาย นั่งไปเถอะ" เธมส์หัวเราะร่าอย่างชอบใจ "ปกติน่ะ เสื้อช็อปกับเกียร์เนี่ย ถือเป็นของศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวพวกผมเลยนะ ห้ามใครแตะ ห้ามใครจับ โดยเฉพาะผู้หญิงนี่ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก... แต่นี่ไอ้เจ้าของมันเล่นเอามาปูรองก้นให้พี่นั่งแทนเบาะ แสดงว่า..."

            "แสดงว่ามันกลัวกระโปรงทำงานพี่จะเลอะฝุ่นน่ะครับ"ฟาโรห์พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ตัดบทเธมส์

            "เก้าอี้โรงยิมมันสกปรก มันคงไม่อยากให้พี่ต้องหงุดหงิดตอนกลับบ้าน"

            เธมส์กลอกตาขึ้นฟ้าพลางเบะปากใส่ความพยายามแก้ต่างให้เพื่อนรักของฟาโรห์

            "เออๆ ตามนั้นครับพี่พาย เอาเป็นว่าพี่นั่งไปเถอะครับ มันเต็มใจยิ่งกว่าเต็มใจเสียอีก เผลอๆ ถ้าพี่บอกว่าเมื่อยขา หรืออยากเดินบนพื้นนุ่มๆไอ้แทนมันคงพร้อมจะลงไปนอนเป็นพรมเช็ดเท้า ให้พี่เหยียบผ่านไปเลยด้วยซ้ำ"

            พระพายหลุดขำออกมากับคำเปรียบเทียบที่ดูจะเกินจริงไปมากของเธมส์ ความเกร็งที่สะสมมาเริ่มมลายหายไป เธอเริ่มรู้สึกว่าแม้เพื่อนกลุ่มนี้จะดูดุดัน รวย และมีรัศมีที่เข้าถึงยาก แต่พอได้คุยจริงๆ พวกเขากลับดูสุภาพและขี้เล่นกับเธออย่างน่าประหลาด

            ปรี๊ด!

            เสียงนกหวีดหมดเวลานอกเรียกสายตาของพระพายให้หันกลับไปยังสนามบาสเกตบอลอีกครั้ง และภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอถึงกับชะงักงันแทนไทในโหมดนักกีฬากำลัง 'ระเบิดฟอร์ม' อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

            ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อชุ่มเหงื่อดูทรงพลังและน่าเกรงขามเขาเทคตัวกระโดดบล็อกลูกจากคู่ แข่งฝ่ายตรงข้ามด้วยจังหวะที่เด็ดขาดจนฝ่ายนั้นถึงกับล้มคว่ำลงไปกับพื้นก่อนที่เขาจะใช้ความเร็วนรกแตกเลี้ยง บอลหลบผู้เล่นที่พยายามเข้ามารุมล้อมวิ่งฝ่าเข้าไปถึงใต้แป้นบาสภายในเวลาไม่กี่วินาทีกล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่น จนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นชัดเจนยามที่เขาดีดตัวขึ้นจากพื้นโลกกระโดดขึ้นไปดังก์ลูกบาสลงห่วงด้วยแรงมหาศาล

            ตู้ม! เสียงห่วงเหล็กกระทบแป้นดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเสียงกรี๊ดที่แทบจะทำลายโสตประสาทของสาวๆ ทั่วทั้งโรงยิมเนเซียม

            "กรี๊ดดด! พี่แทนเท่มาก! ใจจะวายแล้ว!"

            "ผัวขา! มองมาทางนี้หน่อย!"

            แทนไทเกาะห่วงบาสค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงสู่พื้นอย่างมั่นคงและสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อดูดุดัน แววตาคมกริบนั้นฉายร่ายอำนาจข่มขวัญคู่ต่อสู้จนไม่มีใครกล้าสบตาด้วย แต่ทว่าทันทีที่เขาหมุนตัวกลับมาทางม้านั่งสำรอง

            สายตาพิฆาตคู่นั้นก็กวาดหาเป้าหมายเดียวในหัวใจทันที พอเห็นพระพายนั่งมองเขาอยู่ด้วยแววตาตื่นเต้น แทนไทก็เปลี่ยนสีหน้าจากเสือร้ายกลายเป็นหนุ่มขี้เล่นในพริบตา เขายิ้มกว้างจนลักยิ้มบุ๋มลงข้างแก้ม ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วส่ง 'จูบ' ผ่านกระแสอากาศมาให้เธอหนึ่งทีอย่างอุกอาจ ท่ามกลางสายตาคนนับร้อยที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่

            "..."

            พระพายหน้าแดงแปร๊ดถึงขีดสุดเธอรีบยกถุงผ้าและมือขึ้นบังใบหน้าตัวเองเพื่อหลบสายตาคนรอบข้างด้วยความเขินอายปนทำตัวไม่ถูก

            ไอ้เด็กบ้า! ทำอะไรไม่อายชาวบ้านเขาเลยหรือไงนะ!

            "นั่นไง..." น้ำเหนือพึมพำแผ่วเบาพลางส่ายหน้า "ชาร์จพลังเต็มถังจากรอยยิ้มพี่พายไปเรียบร้อย... สงสัยควอเตอร์นี้เด็กสถาปัตย์คงยับเยินไม่มีชิ้นดีแน่"

            "หมั่นไส้มันฉิบหาย" เธมส์เบะปากมองเพื่อนรักที่กำลังวิ่งร่าเริงลงไปตั้งรับ "พี่พายครับ พี่ช่วยทำหน้านิ่งๆ หรือไม่ก็แกล้งเมินมันหน่อยได้ไหมครับ ขืนมันคึกไปมากกว่านี้ ผมว่าแป้นบาสโรงยิมเราได้พังคามือมันแน่ๆ พลังมหาศาลเหลือเกิน"

            พระพายได้แต่หัวเราะแห้งๆ ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี เธอหยิบขวดน้ำขึ้นมาถือแก้เก้อพลางมองดูเด็กชายข้างบ้านที่เธอเคยปลอบประโลมในวันฝนตก ซึ่งบัดนี้กลายร่างเป็น 'ราชาแห่งสนามบาส' วิ่งไล่ต้อนคู่แข่งอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือทุกครั้งที่เขาชู้ตลูกลงห่วงหรือทำแต้มได้อย่างสวยงาม เขาจะต้องหันหน้ากลับมามองที่เธอเสมอเพื่อเช็กว่าเธอกำลังดูเขาอยู่หรือไม่ สายตาที่เขาส่งมานั้นมันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและต้องการคำชม

            ราวกับเขากำลังตะโกนบอกเธอผ่านสายตาว่า...เห็นไหมครับพี่พาย... น้องชายของพี่เก่งที่สุดในโลกเลย เพราะฉะนั้นพี่ห้ามมองใครนอกจากผมนะ!

            เธอนั่งมองแผ่นหลังกว้างของแทนไทด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก หัวใจที่เคยสงบนิ่งมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน