ตอนที่ 7 : คนสำคัญ

เสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขันดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโรงยิมเนเซียมพร้อมกับการกะพริบของสกอร์บอร์ด ขนาดใหญ่ที่ แสดงผลคะแนนสุดท้าย: คณะวิศวกรรมศาสตร์ 89 - 75 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

สิ้นเสียงสัญญาณสุดท้าย บรรยากาศรอบข้างที่เคยตึงเครียดก็ระเบิดออกเป็นความโกลาหล เหล่านักศึกษาและแฟนคลับสาวๆ ที่รอจังหวะอยู่แล้วต่างกรูลงมาที่ขอบสนามราวกับฝูงผึ้งแตกรัง ทุกคนมีเป้าหมายเดียวคือการเข้าถึงตัวดาวเด่นเบอร์ 9 แห่งคณะวิศวะผู้ที่เพิ่งจะโชว์ฟอร์มการเล่นอันดุดัน ประทับใจ คนทั้งมหาวิทยาลัย

'แทนไท' ยืนหอบหายใจหนักๆอยู่กลางวงล้อมของผู้คนร่างสูงใหญ่ของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจนเสื้อบาส สีเข้มแนบสนิทไปกับแผ่นอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องทุกสัดส่วนหยดเหงื่อใสไหลอาบใบหน้าคมคายสไลด์ ลงมาตามลำคอและลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจภาพลักษณ์ที่ดูดิบเถื่อนและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ทำเอาสาวๆ รอบข้างแทบจะลมจับ

"พี่แทนคะ! ขอกรี๊ดหน่อยค่ะ เก่งมากเลย ถ่ายรูปคู่ด้วยหน่อยได้ไหมคะ!"

"พี่แทนขา รับน้ำเย็นๆ ไหมคะ หนูเตรียมมาให้พี่โดยเฉพาะเลยนะ!"

"พี่แทนครับ รบกวนเซ็นชื่อบนเสื้อตัวนี้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ!"

เสียงเซ็งแซ่และแสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือนับสิบตัวรุมระดมยิงใส่เขาไม่ยั้ง แทนไทเพียงแค่ยกหลังมือขึ้นบังตาเล็กน้อยสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนกลับมาเรียบเฉยติดจะเย็นชาและรำคาญใจ อย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รับขวดน้ำจากมือใคร ไม่แตะต้องปากกาที่ส่งมา และไม่หยุดยืนพิงไหล่ถ่ายรูปคู่กับใครทั้งนั้น

"ขอทางหน่อยครับ ผมจะรีบไป" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆทว่าน้ำหนักของมันกลับทรงพลังพอที่ จะทำให้ฝูงชนชะงัก

"พี่แทนจะรีบไปไหนคะ เพิ่งแข่งจบเอง ทีมชนะทั้งทีอยู่ฉลองกับพวกเราก่อนสิ" ดาวคณะคนสวยรายหนึ่งรวบรวมความกล้าเอ่ยถามพลางส่งยิ้มหวานหวังจะรั้งเขาไว้

แทนไทหยุดเดินกะทันหัน เขาหันมามองหญิงสาวคนนั้นแวบหนึ่งด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะชูมือขวาขึ้นชี้ผ่านวงล้อมฝูงชนที่หนาแน่นไปตรงไปยังม้านั่งสำรองหลังเส้นสนาม ที่ซึ่งมีผู้หญิงตัวเล็กในชุดทำงานสีขาวสะอาดตากำลังยืนทำหน้าเลิ่กลั่ก พยายามจะทำตัวให้เล็กที่สุดอยู่

"ผู้จัดการส่วนตัวผมรอดุแล้วครับ..." เขาประกาศเสียงดังพอที่จะให้คนบริเวณนั้นได้ยินทั่วกัน "ขืนกลับช้ากว่านี้ ผมโดนทำโทษหนักแน่ๆ ขอโทษด้วยนะครับ"

สิ้นเสียงประกาศกร้าวที่โยนความผิด (และความดุ) ให้พี่สาวข้างบ้านหน้าตาเฉย วงล้อมที่เคยหนาแน่นก็แตกฮือออกเป็นทางเดินโดยอัตโนมัติทุกสายตาหันขวับไปมอง 'ผู้จัดการส่วนตัว'  ที่ดูหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเด็กมหาวิทยาลัยคนนั้นเป็นตาเดียว บางสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย บางสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา แต่ไม่มีใครกล้าขวางทางเขาอีก

แทนไทไม่รอให้ใครตั้งตัวได้ทัน เขาก้าวยาวๆ แหวกฝูงชนออกมาด้วยความเร็ว ตรงดิ่งไปหาพระพายที่กำลังยืนเหวอทำอะไรไม่ถูก

"ทะ... แทน! พูดบ้าอะไรของเธอ ใครเป็นผู้จัดการ!" พระพายแหวใส่ทันทีที่เขาเดินมาหยุดตรงหน้า เธอหน้าแดงก่ำไปจนถึงไรผม ไม่ใช่เพราะเขินอายเพียงอย่างเดียว แต่เพราะสายตาผู้คนนับร้อยที่มองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเธอนั่นแหละที่น่ากลัว

"ก็พี่นั่นแหละที่จัดการชีวิตผมอยู่ทุกวันเนี่ย..." แทนไทตอบพลางยิ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ "กลับกันเถอะพี่พาย ผมหิวจะตายอยู่แล้ว พลังงานหมดเกลี้ยงเลย"

เขาไม่พูดเปล่ามือหนาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและไอความร้อนจากการออกกำลังกายเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของ เธอไว้หมับ โดยไม่สนเลยว่าคราบเหงื่อของตัวเองจะทำให้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลของเธอเลอะเทอะหรือไม่

"เดี๋ยวสิแทน! ตัวเราเปียกโชกขนาดนี้ จะขึ้นรถเลยเหรอ ไปล้างหน้าล้างตัวที่ห้องนักกีฬาก่อนไหม?" พระพายพยายามยื้อแขนไว้ จมูกของเธอได้กลิ่นเหงื่อจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนชายหนุ่มรุนแรงจนหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ

ยิ่งเห็นหยดเหงื่อที่เกาะพราวตามลำคอลาดเอียงลงไปใต้สาบเสื้อและแผงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วอยู่ใกล้เพียงคืบ เธอยิ่งรู้สึกว่าอากาศในโรงยิมมันน้อยลงกะทันหัน

แทนไทไม่ฟังคำประท้วงเขาแสร้งทำเป็นโน้มหน้าลงมาหาจนใบหน้าที่เปียกชื้นเกือบจะถูไถกับแก้มเนียน ของเธอ เขาทำเสียงงอแงในลำคอเหมือนลูกหมาตัวยักษ์ที่บาดเจ็บและต้องการการปลอบประโลม

"ไม่เอา... ห้องน้ำที่นี่เหม็นจะตาย คนก็เยอะ ผมจะกลับไปอาบที่บ้านเรา..." เขาจงใจเน้นคำว่าบ้านเรา "พี่พายช่วยขับรถให้หน่อยนะครับ ตอนนี้ผมปวดขามากเลย ตะคริวจะกินอยู่แล้วเนี่ย ขับรถกลับเองไม่ไหวหรอก"

"สำออย! เมื่อกี้พี่เห็นเรายังวิ่งเปรี้ยวเป็นม้าอยู่เลยนะ จะมาปวดขาอะไรตอนนี้" พระพายหรี่ตามองอย่างรู้ทัน

"นะครับ... พี่พายนะ... รีบกลับเถอะ ผมเหนียวตัวจะแย่แล้ว อยากให้พี่พายถูหลังให้... เอ้ย หมายถึงอยากกลับไปอาบน้ำที่บ้านเร็วๆ ไงครับ"

พระพายอ้าปากค้างกับประโยคสองแง่สองง่ามที่หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้า แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากด่าเจ้าเด็กยักษ์ตัวแสบก็ชิงหยิบกระเป๋าผ้าใบเก่าของเธอมาสะพายไว้บนไหล่กว้างของตัวเองภาพของนักบาสร่างยักษ์เหงื่อท่วมที่สะพายกระเป๋าผู้หญิงดูขัดกันสุดขีดแต่กลับเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนที่ พบเห็นได้ไม่ยาก

เขาใช้มืออีกข้างโอบไหล่บางของเธอไว้แน่น กึ่งลากกึ่งจูงพาเดินออกจากโรงยิมไปทางที่จอดรถอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เพื่อนแก๊งเทพทั้งสามคนนั่งมองตามหลังตาปริบๆ

"ไอ้สัสแทน..." เธมส์ส่ายหน้าอย่างระอา "มันทิ้งเพื่อน ทิ้งฝูง ทิ้งแฟนคลับได้ในพริบตาเพื่อผู้หญิงคนเดียว"

"มันไม่ได้ทิ้ง..." ฟาโรห์เก็บไอแพดลงกระเป๋าเตรียมตัวลุกขึ้นบ้าง      "มันแค่รีบกลับไปทวง 'รางวัล' จากพี่พายต่างหาก"

"กูว่า..." น้ำเหนือขยับแว่นสายตาพลางมองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่ไป "คืนนี้พี่พายคงต้องเหนื่อยหนักแน่ๆ สายตามันตอนมองพี่เขาเมื่อกี้... อย่างกับหมาป่าที่กำลังจะกลืนกระต่ายลงท้องแบบไม่เหลือแม้แต่กระดูก"

ภายในรถเอสยูวีคันหรูที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้านแทนไทที่นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับกลับไม่ได้ดูเหมือนคนที่ 'ปวดขา' จนขับรถไม่ไหวเลยสักนิด เขานั่งฮัมเพลงเบาๆพลางลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของบรรณารักษ์สาว ที่กำลังตั้งใจขับรถให้เขาอย่างเต็มที่

สายตาของเขาไม่ได้มีความเป็นน้องชายอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความลุ่มหลง และความปรารถนาที่จะครอบครองพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้... และผู้หญิงคนนี้... ตลอดไป