ตอนที่ 2 : เช้าวันใหม่

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้ากรองผ่านผ้าม่านสีครีมที่เริ่มเก่าคร่ำครึเข้ามาภายในเรือนไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายสวน กลิ่นอายของไม้เก่าผสมกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่พระพายชอบใช้สร้างบรรยากาศที่เรียบง่ายและเป็นกันเอง ภายในบ้านเช่าที่มีเพียงหนึ่งห้องนอนและหนึ่งห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยสะท้อนนิสัยของเจ้าของบ้าน

พระพาย ยืนสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจกเงาบานยาวในห้องนอน หญิงสาวในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวที่รีดจนเรียบกริบสอดชายเสื้อไว้ในกระโปรงทรงสอบสีดำยาวคลุมเข่า แม้จะเป็นชุดที่ดูพื้นๆ แต่มันกลับขับเน้นส่วนโค้งเว้าตามธรรมชาติให้ดูน่ามองอย่างประหลาด เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกปล่อยสยายคลอเคลียแผ่นหลัง ใบหน้าหวานหยดที่ไร้เครื่องสำอางหนาเตอะมีเพียงลิปมันระเรื่อดูอ่อนวัยกว่าความเป็นจริง

ดวงตากลมโตคู่สวยนั่นไม่มีแว่นตากรอบหนามาบดบังอีกต่อไป

เธอยังจำได้ดีว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน เธอเป็นคนติดแว่นมากแค่ไหน แต่เพราะ 'ใครบางคน' ที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตเคยบอกเอาไว้ด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจว่า 'พี่พายถอดแว่นแล้วน่ารักกว่าตั้งเยอะ ผมอยากเห็นตาพี่ชัดๆ' เพียงแค่นั้น เธอก็เผลอทำตามคำพูดของเด็กคนนั้นมาโดยตลอดจนกลายเป็นความเคยชิน

"หอม..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหูอย่างกะทันหัน พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหง พระพายสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน รีบหันขวับไปมองผู้บุกรุกที่เข้ามาในห้องนอนของเธอเงียบเชียบราวกับแมว

แทนไท ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลายและมาดมั่น วันนี้เขาอยู่ในชุดนักศึกษาชายที่ดู 'หลุดลุ่ย' ตามสไตล์เด็กคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เป็นตัวท็อปของรุ่น 

ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดรุ่ยออกมานอกกางเกงยีนส์สีซีดที่ดูเท่แบบดิบๆ ที่หูข้างซ้ายสวมจิวห่วงสีเงินวาววับรับกับใบหน้าคมคายที่พระเจ้าดูจะตั้งใจปั้นเป็นพิเศษ และที่สะดุดตาที่สุดคือสร้อยเงินห้อยจี้รูป 'เกียร์' สัญลักษณ์ประจำคณะที่วางเด่นอยู่บนแผงอกกว้างที่โผล่พ้นกระดุมเสื้อเม็ดบนที่ถูกปลดออก

"แทน! เข้ามาทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียง พี่ตกใจหมด" พระพายเอ็ดเบาๆ ยกมือลูบอกเพื่อปลอบขวัญตัวเอง

"ผมเคาะแล้ว ประตูห้องพี่ไม่ได้ล็อกเองนะ" คนตัวโตยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ แววตาคมกริบสีรัตติกาลกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาพึงพอใจ  "วันนี้สวยนะครับ... แต่กระโปรงสั้นไปหน่อยมั้ง"

"สั้นตรงไหน ยาวคลุมเข่าขนาดนี้" พระพายรีบเถียงพลางจัดระเบียบกระโปรง "แล้วนี่เราจะไปเรียนสภาพนี้เหรอ? เสื้อก็ไม่ใส่ในกางเกง เนกไทก็ไม่ผูก พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย"

แทนไทไม่ตอบแต่กลับแสยะยิ้มมุมปากที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยยอมพลีกายให้ เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เข้ามายืนประชิดตัวเธอ จนพระพายต้องเผลอถอยหลังหนีจนแผ่นหลังไปพิงเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง ความสูงที่ต่างกันเกือบยี่สิบเซนติเมตรทำให้เธอต้องแหงนหน้ามองเขาจนคอตั้งบ่า

ในจังหวะที่ระยะห่างลดน้อยลง พระพายเผลอคิดขึ้นมาในใจ เด็กชายตัวผอมแห้งที่เคยตัวร้อนจนนอนร้องไห้ในคืนฝนตกคนนั้น โตมาหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ

"ก็รอคนแถวนี้ผูกให้อยู่นี่ไง"

ชายหนุ่มล้วงหยิบเนกไทสีกรมท่าที่มีตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยัดใส่มือเธอหน้าตาเฉยพลางโน้มตัวลงมาหาเพื่อเป็นการกดดัน

"โตจนป่านนี้แล้วนะแทน เรื่องแค่นี้ทำเองไม่ได้หรือไง" พระพายบ่นอุบอิบ แต่ปลายนิ้วเรียวกลับขยับไปหยิบเนกไทมาคล้องคอเขาอย่างยอมจำนนเหมือนที่ทำอยู่ทุกเช้า แทนไทจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน เขาพยายามรักษาระดับสายตาให้อยู่ในระนาบเดียวกับเธอ กลิ่นหอมจางๆ จากยาสระผมที่เขาคุ้นเคยทำเอาคนตัวโตลอบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เขามองดูแพขนตายาวงอนที่สั่นไหวน้อยๆ ยามที่เธอตั้งใจจัดปมผ้า และผิวแก้มเนียนใสที่บัดนี้เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความใกล้ชิด

"พี่พายครับ..."

"หือ?" เธอขานรับในลำคอ สายตายังจดจ่ออยู่กับการจัดปมเนกไทให้เข้าที่เข้าทาง

"เย็นนี้ไปดูผมแข่งบาสหน่อยสิ"

"เย็นนี้พี่ต้องเคลียร์บัญชีหนังสือเข้าใหม่ที่หอสมุด น่าจะดึกเลย" พระพายตอบโดยไม่เงยหน้า เธอพยายามรักษาสมาธิไม่ให้กระเจิงไปกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างอุกอาจ

"ไปเถอะน่า..." แทนไทเริ่มใช้ไม้ตายด้วยการปรับน้ำเสียงให้ดูออดอ้อน "ถ้าพี่ไม่ไป ใครจะถือน้ำให้ผม ใครจะเช็ดเหงื่อให้ผม... เพื่อนผมคนอื่นมันก็มีสาวๆ ไปเชียร์กันหมด ผมยืนเหงาอยู่คนเดียว พี่ไม่สงสารน้องชายคนนี้เหรอครับ?"

พระพายชะงักมือที่กำลังจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เขา เธอเงยหน้าสบตากับดวงตาคู่สวยที่กำลังส่งสายตาวิบวับเหมือนลูกหมาอ้อนเจ้าของ รู้ทั้งรู้ว่าคำว่า 'ยืนเหงาอยู่คนเดียว' ของเขามันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เพราะแค่เขาเดินเข้าสนามบาส สาวๆ ครึ่งมหาวิทยาลัยก็แทบจะถล่มอัฒจันทร์ลงมาเชียร์เขาอยู่แล้ว แต่พอเห็นท่าทางอ้อนๆ แบบนี้ทีไร เธอก็พ่ายแพ้ทุกที

"เออๆ ไปก็ไป... แต่แค่แป๊บเดียวนะ พี่ต้องกลับมาทำงานต่อ"

"น่ารักที่สุด!" ยังไม่ทันที่พระพายจะตั้งตัว แทนไทก็ฉวยโอกาสก้มลงหอมกลุ่มผมนุ่มๆ ของเธอฟอดใหญ่จนเสียงดังชัดเจน แล้วผละออกอย่างรวดเร็วก่อนที่ฝ่ามือพิฆาตของพี่สาวจะฟาดลงบนแขน

"แทนไท! เล่นอะไรเนี่ย!"

"ไปเรียนแล้วนะค้าบเมีย... เอ้ย พี่สาว! เย็นนี้เจอกันที่สนามนะ ห้ามสายล่ะ!" ร่างสูงวิ่งตึงตังออกจากเรือนไม้ไปพร้อมเสียงหัวเราะร่าเริงอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้พระพายยืนหน้าแดงก่ำอยู่หน้ากระจกเพียงลำพัง มือเรียวยกขึ้นจัดผมตัวเองแก้เก้อพลางพยายามปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้เป็นปกติ ทั้งที่ในกระจกเงาสะท้อนภาพหญิงสาวที่กำลังยิ้มละมุนและมีดวงตาที่เป็นประกายอย่างปิดไม่มิด

ให้ตายเถอะ เธอรำพึงในใจพลางหยิบกระเป๋าเตรียมตัวออกไปทำงาน สงสัยเธอคงจะแพ้ทางไอ้เด็กวิศวะจอมวอแวคนนี้ไปตลอดชีวิตจริงๆ