ตอนที่ 4 : บรรณารักษ์สาว

ภายในห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัยยามบ่าย บรรยากาศเงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของปัญญา ความเย็นของเครื่องปรับอากาศแผ่ซ่านไปทั่วโถงกว้างที่มีชั้นหนังสือไม้สูงชะลูดวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาตกกระทบฝุ่นผงที่ลอยล่องอยู่ในอากาศยิ่งส่งเสริมให้สถานที่แห่งนี้ดู เหมือนหลุดออกมาจากภาพวาด

นี่คือพื้นที่ที่พระพายรู้สึกปลอดภัยและผ่อนคลายที่สุดหญิงสาวในชุดทำงานที่ดูเรียบร้อยสะดุดตาเดินไปตามชั้นหนังสือไม้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบ มือเรียวประคองเล่มหนังสือนวนิยายคลาสสิกที่เพิ่งรับคืนมาอย่างเบามือ เธอใช้นิ้วชี้ไล่ไปตามสันหนังสือเพื่อหาตำแหน่งที่ถูกต้องก่อนจะสอดมันกลับเข้าที่อย่างบรรจง

การทำงานเป็นบรรณารักษ์ที่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการคีย์ข้อมูลหรือจัดเรียงหนังสือให้ตรงตามหมวดหมู่ แต่มันคือการรักษาสิ่งของที่บรรจุความทรงจำและจินตนาการเอาไว้สำหรับพระพายหนังสือทุกเล่มมีชีวิตและเธอคือผู้ดูแลชีวิตเหล่านั้นเธอขยับแว่นสายตากรอบบางที่เธอมักจะหยิบมาใส่เฉพาะตอนทำงานเพื่อให้มองเห็นรหัสที่สัน หนังสือได้ถนัดตา แม้จะรู้ดีว่า 'ใครบางคน' ไม่ชอบให้เธอใส่ แต่มันก็เป็นอาวุธสำคัญในที่ทำงานของเธอ

"คุณพายครับ เล่มนี้ผมหาในระบบไม่เจอ ไม่ทราบว่าอยู่โซนไหนเหรอครับ?"

เสียงทุ้มสุภาพที่คุ้นหูดังขึ้นข้างตัว พระพายสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้ตามมารยาท 'อาจารย์กวิน' อาจารย์หนุ่มหน้าตาดีจากคณะอักษรศาสตร์ยืนอยู่ตรงนั้น เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตาและมีรอยยิ้มที่มักจะทำให้บรรณารักษ์สาวๆ ในแผนกพากันเขินอายเสมอ

"อ๋อ เล่มนี้อยู่ในหมวดประวัติศาสตร์หายากค่ะคุณกวิน พายเพิ่งแยกออกมาซ่อมบำรุงเมื่อเช้าพอดี ตัวเล่มมันเริ่มชำรุดนิดหน่อย พายเลยยังไม่ได้เอาขึ้นชั้น เดี๋ยวพายไปหยิบที่เคาน์เตอร์ให้นะคะ"

"ขอบคุณครับ... จริงๆ ผมเกรงใจจัง เห็นคุณพายยุ่งๆ ทั้งวันเลย เดินจัดชั้นหนังสือคนเดียวไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ?" กวินพูดพลางเดินเคียงข้างหญิงสาวไปที่เคาน์เตอร์บริการ สายตาของเขามองใบหน้าหวานของพระพายด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง           

"ผมเห็นคุณพายทำงานหนักตลอดเลยนะ ตั้งแต่เช้ายันเย็น"

"ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ พายชอบอยู่กับหนังสือ มันเงียบดี"

"ถ้าอย่างนั้น..." กวินลดเสียงลงเล็กน้อยเมื่อเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ที่ไร้ผู้คน             "เย็นนี้คุณพายพอจะมีเวลาว่างไหมครับ? พอดีมีร้านกาแฟเปิดใหม่แถวหน้ามอ บรรยากาศดีมาก ผมอยากจะชวนไป..."

ปึก!

เสียงกระแทกกระเป๋าเป้ผ้าใบใหญ่ลงบนเคาน์เตอร์ไม้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณที่ควรจะเงียบสงบ พระพายสะดุ้งสุดตัวจนไหล่สั่นบทสนทนาที่กำลังจะนำไปสู่การนัดหมายถูกตัดขาดลงทันทีราวกับมีกำแพงหนามาคั่นกลาง

"ผมมาคืนหนังสือครับ... 'พี่พาย'"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เน้นคำว่า 'พี่พาย' อย่างจงใจและเยือกเย็นทำเอาพระพายต้องรีบหันขวับไปมอง และก็เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ไม่มีผิด แทนไท ในชุดช็อปวิศวะสีแดงเข้มที่ดูดุดันยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะประดับด้วยรอยยิ้มอ้อนวอนบัดนี้กลับบึ้งตึงและเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบสีนิลจ้องเขม็งไปที่อาจารย์กวินราวกับจะใช้สายตาเชือดเฉือนอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ

"แทน? มาได้ยังไงเนี่ย แล้วนี่ทำไมทำเสียงดังแบบนี้ ที่นี่ห้องสมุดนะ" พระพายเอ็ดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงตำหนิ แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความประหม่าเมื่อเห็นท่าทางคุกคามที่เขาแสดงออกอย่างไม่ปิดบัง

"ก็ผมกลัวพี่ 'ลืม' ไงครับว่ามีนัดดูผมแข่งบาสเย็นนี้"

แทนไทไม่เพียงแค่พูดแต่เขาขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพระพายกับอาจารย์กวินอย่างอุกอาจแผ่น หลังกว้างของเขาบดบังอาจารย์หนุ่มจนมิด เขาเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์ไม้ จงใจแสดงอาณาเขตและความเป็นเจ้าของพื้นที่อย่างชัดเจน

 "แล้วนี่... ใครเหรอครับพี่พาย? จีบพี่อยู่เหรอ?"

"แทน! พูดอะไรน่ะ นี่อาจารย์กวินค่ะ เป็นอาจารย์คณะอักษรฯ" พระพายหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอหันไปก้มหัวขอโทษอาจารย์หนุ่มที่ยืนหน้าเสียและทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ

 "ขอโทษด้วยนะคะคุณกวิน นี่... น้องชายพายเองค่ะ เขาค่อนข้างจะวู่วามไปหน่อย"

คำว่า 'น้องชาย' เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของแทนไท เขาขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับสั่นระริก แววตาที่มองกวินไม่ได้ลดราวาศอกลงเลยแม้แต่นิดเดียว

"ยินดีที่ได้รู้จักครับอาจารย์... ผมชื่อแทนไท เป็น 'น้อง' ที่ดูแลพี่พาย 'ทุกเรื่อง' มาตลอดแปดปี" เขาเน้นคำว่าดูแลเป็นพิเศษและเน้นคำว่าแปดปีราวกับจะประกาศว่าเขามีสิทธิ์เหนือผู้ชายหน้าไหนก็ตามที่เพิ่ง จะก้าวเข้ามา

"พอดีพี่พายเขาต้องไปดูผมแข่งบาสตอนนี้เลยครับ คงไปร้านกาแฟกับอาจารย์ไม่ได้... เนอะพี่พาย?" มือหนาแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดตามแบบฉบับคนออกกำลังกายหนักเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของพระพายไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านมาไม่ได้รุนแรงจนทำให้เจ็บ แต่มันหนักแน่นและมั่นคงพอที่จะสื่อว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือนี้ให้ใคร

"พายต้องทำงานต่ออีกนิดนะแทน เอกสารยังค้างอยู่เลย..."

"เพื่อนผมมันโทรตามแล้วครับ" แทนไทโกหกคำโตด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"มันบอกว่าถ้าพี่ไม่ไป ผมคงไม่มีสมาธิแข่งจนอาจจะโดนฝั่งตรงข้ามเล่นงานเอาได้ พี่อยากเห็นผมเจ็บตัวเหมือนคราวก่อนเหรอครับ?"

มุกออดอ้อนเดิมๆ ถูกนำมาใช้ และมันก็ได้ผลกับพระพายทุกครั้ง หญิงสาวถอนหายใจยาวด้วยความอ่อนใจ เธอหันไปลาอาจารย์กวินด้วยความรู้สึกผิดอย่างเต็มอก ก่อนจะถูกแทนไทกึ่งลากกึ่งจูงออกมาจากห้องสมุดโดยไม่สนใจสายตาของบรรณารักษ์คนอื่นๆ

ทันทีที่พ้นเขตห้องสมุดและสายตาของผู้คนออกมาสู่ทางเดินริมสวน แทนไทก็หยุดเดินกะทันหันแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ แผ่นหลังกว้างของเขาสูงสง่าจนบดบังแสงแดดที่ส่องมา ทำให้พระพายตกอยู่ภายใต้ร่มเงาของเขาโดยสมบูรณ์

"พี่พาย... อย่ามองผู้ชายคนอื่นแบบนั้นอีกนะ"

"แบบไหนแทน? พี่ก็แค่มองแบบเพื่อนร่วมงานทั่วไป"

"ผมไม่ชอบ!" เขาคำรามต่ำๆ ในลำคอ แววตาสั่นระริกด้วยความหึงหวงที่เกือบจะระเบิดออก

"พี่เป็นของผม พี่พายเป็นคนเดียวที่อยู่กับผมในวันที่ผมไม่มีใคร เพราะฉะนั้นอย่าให้ใครหน้าไหนมาวอแวกับพี่เด็ดขาด ขืนผมเห็นไอ้อาจารย์นั่นมายุ่งกับพี่อีก ผมไม่รับประกันความปลอดภัยของมันแน่"

"แทนไท! ทำไมพูดจานักเลงแบบนี้ พี่ไม่ชอบเลยนะ" พระพายพยายามจะชักมือกลับ แต่เขากลับยิ่งกุมไว้แน่น แทนไทชะงักไปเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของพระพาย เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าการใช้ความรุนแรงกับเธอจะทำให้เขาพ่ายแพ้ เขาจึงค่อยๆ ลดท่าทางแข็งกร้าวลง เปลี่ยนโหมดเป็นเด็กหนุ่มขี้น้อยใจในพริบตา เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาซบที่ไหล่ของเธออย่างออดอ้อน

"ก็ผมหวง... ผมกลัวพี่ทิ้งผมไปหาคนอื่น" เสียงทุ้มสั่นเครือเล็กน้อยราวกับเด็กที่กำลังจะถูกแย่ง ของเล่นชิ้นสำคัญ

"เย็นนี้พี่ต้องอยู่เชียร์ผมข้างสนามเท่านั้นนะ ห้ามมองใครนอกจากผมเด็ดขาดนะพี่พาย"

พระพายมองดูคนตัวโตที่เปลี่ยนจากเสือร้ายกลายเป็นลูกหมาขี้อ้อนในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ความโกรธที่มีเมื่อครู่มลายหายไปเกือบหมดสิ้น เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มของเขาอย่างปลอบประโลม

"ไปเถอะ... เดี๋ยวไปแข่งไม่ทัน จะได้ไปเอาชนะคนอื่น ไม่ใช่มาชนะพี่"

แทนไทลอบยิ้มร้ายในมุมที่พระพายไม่มีวันมองเห็น... เขาชนะอีกครั้ง และเขามั่นใจว่าจะชนะตลอดไปตราบใดที่เขายังรักษาหน้ากาก 'น้องชายผู้แสนเปราะบาง' นี้เอาไว้ได้ แต่ในใจของเขาบัดนี้กลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุมเขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้อาจารย์กวิน หายไปจากชีวิตของพระพายถาวร และเขาต้องเริ่มแผนการนั้นทันทีที่การแข่งบาสจบลง

"พี่พายสัญญาแล้วนะ... ว่าจะมองแค่ผม"

"จ้ะๆ ไปได้แล้วเจ้าเด็กขี้หวง"