ตอนที่ 3 : เขตหวงห้าม  

บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงเวลาสายของวันคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักศึกษาในเสื้อช็อปสี แดงเข้มและเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะดัง สะท้อนไปมาตาม โถงทางเดิน อันกว้างขวางแต่ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้นกลับมีอยู่โต๊ะหนึ่งที่ดูเหมือนจะมี 'อาณาเขต' พิเศษกั้นเอาไว้ราวกับเป็นเขตอาถรรพ์

โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้จามจุรีใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมสุดของลานกิจกรรมเป็นพื้นที่ที่ไม่มีใครกล้าเดินเฉียดเข้าไป ใกล้เกินรัศมีสามเมตร รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มสี่คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นรุนแรงและเย็นเยียบ จนแม้แต่รุ่นน้องปีหนึ่งที่รีบไปเรียนยังต้องยอมเดินอ้อมไกลๆ ก้มหน้าตัวลีบเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตา

"ยิ้มบ้าอะไรของมึงวะไอ้แทน... เห็นแล้วขนลุกฉิบหาย"

'เธมส์' หนุ่มหน้าตี๋มาดกวน เจ้าของนัยน์ตาเจ้าเสน่ห์และลูกชายคนเดียวของเจ้าของเครือโรงแรมหรู เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญใจพลางเคาะขี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยอย่างส่งเดช เขาหรี่ตามองเพื่อนรักที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้วยความหมั่นไส้ เพราะตั้งแต่มาถึงคณะ แทนไทก็เอาแต่นั่งจ้องปลายเนกไทสีกรมท่าของตัวเองพลาง ลูบปมผ้าไปมาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มผิดมนุษย์มนา

"เสือก" แทนไทตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากปลายเนกไท น้ำเสียงที่ใช้กับเพื่อนช่างแตกต่างจากเสียงออดอ้อนที่ใช้กับพระพายเมื่อเช้าราวกับเป็นคนละคน

'ฟาโรห์' หนุ่มมาดขรึมที่นั่งกดไอแพดวิเคราะห์พอร์ตหุ้นอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่งก่อนจะ แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความรู้ทัน

"สภาพนี้เห็นทีจะมีอยู่เรื่องเดียว... เมื่อเช้า 'พี่สาวข้างบ้าน' ผูกไทให้มึงมาล่ะสิ"

"รู้ดี" แทนไทไหวไหล่ มุมปากยกยิ้มอย่างปิดไม่มิด แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่งยามนึกถึงใบหน้าหวานที่ขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาด "ฝีมือพี่พาย... เรียบกริบ ปมเป๊ะ ไม่เบี้ยวเหมือนพวกมึงผูกเองหรอก"

"ถุย!" เธมส์ทำท่าจะอ้วก "กูผูกเองก็เรียบครับเพื่อน แค่กูไม่มี 'พี่พาย' มายืนหายใจรดต้นคอให้เหมือนมึง แหม... ทำมาเป็นขิง พออยู่ต่อหน้าเขาทำตัวหงอเหมือนลูกหมาโดนเจ้าของทิ้ง พอมาถึงคณะทำเป็นเก๊กขรึม วางมาดโหดจนรุ่นน้องจะฉี่ราด"

'น้ำเหนือ' หนุ่มแว่นมาดนิ่งที่สุดในกลุ่ม ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมภายใต้รอยยิ้มอาบยาพิษละสายตาจากหนังสือ Text Book เล่มหนาเตอะ เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แทงใจดำ

"ระวังไว้เถอะ... หมาป่าหุ้มหนังลูกแกะอย่างมึง ระวังพี่เขาจะรู้ความจริงเข้าสักวันว่าไอ้น้องชายแสนดีที่ชอบอ้อนขอให้ป้อนมาม่า จริงๆ แล้วเป็นถึงเฮดว้ากจอมซาดิสต์ที่พึ่งไปพาทะเลาะวิวาทกับเด็กถาปัดมาเมื่อวาน"

แทนไทหุบยิ้มทันควัน หันไปมองน้ำเหนือตาขวาง รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านออกมาจนโต๊ะข้างๆ ที่อยู่ไกลออกไปถึงกับเงียบกริบ

"มึงก็อย่าปากโป้งสิวะไอ้เหนือ ขืนพี่พายรู้ว่ากูไปกระทืบไอ้พวกนั้นมา กูโดนงดเข้าบ้านแน่ ครั้งก่อนแค่มีแผลมุมปาก พี่พายยังแทบจะไม่พูดกับกูเป็นอาทิตย์"

ระหว่างที่บรรยากาศในโต๊ะกำลังอึมครึม จู่ๆ ก็มีนักศึกษาสาวรุ่นน้องหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง รวบรวมความกล้าเดินถือแก้วชานมไข่มุกแบรนด์ดังเข้ามาหยุดที่ข้างโต๊ะ เธอมีท่าทางกล้าๆ กลัวๆ หน้าแดงระเรื่อขณะยื่นแก้วน้ำให้ชายหนุ่มที่เป็นศูนย์กลางของโต๊ะ

"อะ... เอ่อ นี่ค่ะ... พี่แทน... คือหนูซื้อมาฝากค่ะ เห็นพี่แทนเคยบอกเพื่อนว่าชอบกินหวาน..."

เสียงพูดคุยในโต๊ะเงียบกริบลงทันทีเพื่อนอีกสามคนหยุดกิจกรรมในมือแล้วหันมามองหน้าแทนไทเป็นตา เดียว เพื่อดูว่า 'ราชา' ของกลุ่ม จะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร

แทนไทละมือจากเนกไทที่เขาแสนหวงแหน เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ม้าหินอ่อนด้วยท่วงท่าสง่างามแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อกี้ยังมีร่องรอยของความอ่อนโยน แปรเปลี่ยนเป็นเรียบตึงและเย็นชาจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบสีนิลตวัดมองแก้วชานมสลับกับใบหน้าหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที

"ใครบอกว่าฉันชอบกินหวาน?" เสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบทว่ามันกลับเชือดเฉือนบาดลึกจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางที่สาธารณะ

"กะ... ก็เห็นวันนั้นที่โรงอาหารพี่แทนสั่ง..."

"ฉันกินแค่ของที่ 'คนสำคัญ' ซื้อให้เท่านั้น" แทนไทพูดตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ไม่แม้แต่จะยื่นมือไปแตะแก้วน้ำราคาแพงนั่น "เอากลับไป หรือจะทิ้งลงถังขยะตรงนั้นก็ได้... แล้ววันหลังไม่ต้องเสนอหน้าซื้อมาอีก มันเกะกะโต๊ะเพื่อนฉัน"

รุ่นน้องสาวหน้าเสียทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอาย เธอรีบก้มหัวไหว้ขอโทษรัวๆ ก่อนจะวิ่งหนีออกไปท่ามกลางสายตานับสิบคู่ในบริเวณนั้นที่มองมาอย่างสงสาร

"โหดสัส" เธมส์ส่ายหน้าเบาๆ "รักษาน้ำใจผู้หญิงบ้างก็ได้มั้งพ่อรูปหล่อ เขาแค่อยากจีบมึง"

"กูรำคาญ" แทนไทตอบเสียงแข็งพลางพ่นลมหายใจอย่างหัวเสีย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูรูปบนหน้าจอล็อกสกรีน... รูปที่เขาแอบถ่ายพระพายตอนที่เธอเผลอหลับคาหนังสือในเรือนไม้ท้ายสวน แสงแดดรำไรตกกระทบใบหน้าหวานที่ดูสงบและบริสุทธิ์ เพียงแค่เห็นรูปนั้น สายตาดุดันเมื่อครู่ก็อ่อนลงวูบหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ความโหยหาและลุ่มหลงฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่เดิม

"กูเก็บท้องไว้กินข้าวเย็นฝีมือพี่พายคนเดียว... พวกมึงจำไว้ เย็นนี้รีบๆ แข่งบาสให้จบ กูจะรีบพาพี่พายกลับไปฉลองที่บ้าน"

ฟาโรห์พับฝาไอแพดลงแล้วส่ายหน้าอย่างระอาใจกับความคลั่งรักที่เข้าขั้นอาการหนักของเพื่อนสนิท

"เออๆ พ่อคนรักเดียวใจเดียว... แต่ถามจริงเหอะไอ้แทน มึงจะแอ๊บเป็นน้องชายแสนดีไปถึงเมื่อไหร่? พี่เขาเป็นผู้หญิงที่โตแล้วนะเว้ย สวยขนาดนั้น เดี๋ยวก็มีหนุ่มรุ่นเดียวกันที่เป็นผู้ใหญ่กว่ามึง มีหน้าที่การงานดีมั่นคง มาคาบไปแดกหรอก"

คำพูดของฟาโรห์เหมือนศรที่ปักเข้ากลางใจ มือของแทนไทที่กำลังลูบไล้หน้าจอโทรศัพท์ชะงักกึก บรรยากาศรอบโต๊ะม้าหินอ่อนพลันลดอุณหภูมิลงจนหนาวเยือก แทนไทเงยหน้าขึ้นเชื่องช้า แววตาที่ส่งออกมาวาวโรจน์และอันตรายจนเพื่อนทั้งกลุ่มรู้ซึ้งทันทีว่า... เรื่องนี้คือ 'เส้นตาย' ที่ห้ามใครก้าวข้าม

"ใครหน้าไหนกล้าเข้ามาจีบพี่พาย... ก็ลองดู" เขาขยับแหวนเกียร์ที่นิ้วนางข้างซ้ายเล่นช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง "กูจะทำให้มันรู้ว่า... วิศวะโยธาอย่างกู 'ทุบ' ตึกได้ ก็ 'ทุบ' หน้าคนได้เหมือนกัน"

เธมส์กลืนน้ำลายลงคอพลางพึมพำกับตัวเอง "เออ กูเชื่อ... ใครมายุ่งกับพี่พายของมึง คงได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มชัวร์"

"พี่พาย 'ของกู' คนเดียว..." แทนไทเน้นคำชัดเจน "คนอื่น... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเสื้อช็อปมาพาดบ่าพลางเดินนำออกไปทางโรงยิมด้วยท่าทางคุกคาม โดยมีเพื่อนอีกสามคนเดินตามหลังเป็นขบวน ทิ้งไว้เพียงความหวาดระแวงให้แก่ผู้ที่บังเอิญได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่

ในหัวของแทนไทตอนนี้ไม่ได้มีเรื่องการแข่งบาสเกตบอลเลยสักนิดเขากำลังคิดเพียงว่าเย็นนี้เขาจะ 'อ้อน'   ให้พระพายทำอะไรให้กินดี และจะทำอย่างไรให้เธออยู่ภายใต้สายตาของเขาไปตลอดกาล โดยที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่า 'น้องชาย' ที่แสนดีคนนี้... ร้ายกาจแค่ไหนลับหลังเธอ