LOGINShare
9
publish date:
2025-11-24 21:33:24สถานีตำรวจxyz
“สารวัตรคีติครับช่วงนี้ดูดีจังไปทำอะไรมา” เสียงท้วงด้านหลังดังขึ้นไกล้ใบหูขาว ด้านหลังคือเจ้าหน้าที่ตัวโตมีหนวดนิดๆ คมเข้มขึงขังร่างหนาใหญ่กว่าใครในส.น. นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกทักด้วยท่าทางหยอกเอินสายตาที่มองมาสื่อความหมายมากกว่าคนทั่วไปชนิดที่มองจากดาวอังคารยังรู้ว่า..จะจีบ “เปล่าครับไม่ได้ทำอะไร” สารวัตรหนุ่มยิ้มให้น้อยๆ ตามมารยาท “จริงไหมครับที่มีข่าวลือว่าสารวัตรมีเชื้อ” คำทักท้วงแปลกๆ ทำนิ้วที่ถือกาแฟจรดริมฝีปากชะงักเล็กน้อยพลางถามกลับทันควัน “…ครับ? เชื้ออะไร” “เชื้อเจ้าเหรอครับผู้กอง” นายดาบตัวผอมโพล่งขึ้นตาโตตกใจไม่ทันได้เหลือบมองหน้านิ่งที่รอยยิ้มอบอุ่นหายไปเสียสนิท “เปล่าเชื้อสายเทวดานางฟ้าไง ยิ้มทีใจละลาย เกิดมาไม่เคยเห็นตำรวจมือปราบคนไหนที่สง่างามมีมารยาทสุภาพยิ้มสวยเท่านี้มาก่อนเลยนะว่าไหมจ่า” “จริงครับ” นายตำรวจตัวใหญ่กับลูกหาบตัวผอมยืนตบมุขกันต่อหน้าสารวัตรคีรติขวัญใจนายตำรวจประจำสถานีxyz ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มให้น้อยๆ พลางยกกาแฟขึ้นจิบ ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีอีกคนเข้ามาในห้องชงกาแฟ “ว่างกันมากหรือไง” “ผู้หมวดอุดม!” ถ้าสารวัตรคีรติคือขวัญใจของนายตำรวจคนที่เป็นขี้ปากชาวบ้านกคไมพ้ผู้หมวอุดมศักดิ์โหดประจำหน่วยปราบปรามที่ไม่สนว่าใครจะอยู่ตำแหน่งไหนก็ฉะมาแล้วทุกคนหากทำผิด ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมีพ่อเลี้ยงเป็นอดีตท่านฑูตของประเทศสวีเด็นที่มีแต่คนนับหน้าถือตานายตำรวจหนุ่มจึงมั่นใจในตัวเองนักหนา “ไม่มีงานทำใช่ไหมถึงว่างมาแซวชาวบ้านแบบนี้” “แค่พักกินกาแฟเอง ทำมาเป็นขรึม” “คุณว่างไหมสารวัตรคีรติผมมีเรื่องจะคุยด้วย” หมวดอุดมมองผ่านไหล่นายตำรวจหน้าหมอไปถามเพื่อนร่วมทีมในปฏิบัติการลับ “ว่างครับ” สารวัตรยิ้มรับบตอบเสียงละมุนเช่นเคย ร่างเพรียวสูงสมส่วนเดินผ่านหน้าทุกคนในที่นั้นที่ทำท่าเคลิ้มตาเป็นประกายสูดดมความหอมของกลิ่นที่ไม่มีชายใดเสมือน “ใช้การงงานมาบังหน้า โถ่” เสียงบ่นไล่หลังดังแว่วมาให้ได้ยินผู้หมวดหนุ่มก็ไม่สนใจเดินนำหน้าสารวัตรเข้ามาในห้องส่วนตัวผายมือที่เก้าอี้ท่าทางจริงจัง “เรื่องธนาคารออมสินทรัพย์สยาม” ผู้หมวดอุดมศักดิ์เลื่อนซองเอกสารบนโต๊ะทำงานให้เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ถูกมอบหมายให้ทำงานสำคัญร่วมกัน สารวัตรคีรติหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดผ่านเร็วๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบนัยตาดุร้ายแล้วส่งยิ้มให้ไม่มีปฏิกริยาท่าทางตื่นตกใจใดแสดงออกมา “ส่วย?” คีรติเอ่ยคำสั้นๆ ได้ใจความราวกับนั่งอ่านทุกตัวอักษรแล้วสรุปได้ในคำเดียว เบาะแสในคดีเงินหายที่ไม่มีใครรู้นอกจากคนที่เจ้าของเงินอยากให้รู้กำลังปรึกษาหารือกันในรูปแบบที่ต่างกัน “ใช่ เงินพันล้านที่หายไปมันเป็นเงินให้ปล่าวที่พวกนักการเมืองต้องเตรียมไว้ให้ใครบางคนทุกปี” หมวดอุดมประสานมือใต้คางมองตรงแววตาคนตรงหน้า ดวงตาเรียวรีคมกริบดุจดั่งพญาเหยี่ยวตรึงเข้ากับดวงตาเรียวหางตาเชิดขึ้นคล้ายพญาหงษ์ของสารวัตรคีรติแม้นะดูดีทั้งคู่แต่มากพิษสงยิ่งนัก คนที่นักการเมืองระดับสูงของประเทศไว้ใจให้ตามหาเงินที่หายไปพันล้านจะเป็นคนธรรมดาได้เช่นไร “ทำไมต้องให้เปล่าด้วยล่ะครับ ต้องมีเหตุผลสิ” “ผม…ยังไม่รู้เหตุผล แต่เอกสารการเบิกงบประมาณแผ่นดินกับการใช้จริงมันไม่ตรงกัน เงินหายไปทุกโครงการ ไหนจะดีลกับธุรกิจท่องเที่ยว การส่งออก นำเข้า ที่หาข้อมูลได้ ตัวเลขเงินมากมายมหาศาลนับหมื่นล้าน ถ้าหักส่วนแบ่งในเครือข่ายที่ต้องจ่ายเป็นทอดๆ แล้วก็ยังเหลือมากอยู่ดี ” “คุณว่าจะมีกี่คนได้ส่วนแบ่ง สมมติว่าให้คนละสิบ “ “…” “คำนวนจากสมาชิกที่โหวดเสียงให้รัฐบาลชุดนี้อนุมัติงบแผ่นดินก็…ห้าพันสองร้อยล้านบาท เงินแค่นี้เหลือๆ เลยล่ะ แต่ก็น่าจะมีบางคนที่ได้มากกว่านั้น หมวดคิดว่าเป็นใครที่นักการเมืองต้องให้เงินมากขนาดนี้กับเขา” “..เกจิอาจารย์หรือเปล่าคนไทยชอบเรื่องเสริมดวงแล้วเงินที่ตรวจสอบไม่ได้ส่วนใหญ่ก็เป็นเงินบริจาคให้วัดทั้งนั้น” “แต่นี่มันเข้ากระเป๋าเงินคริปโตนี่ครับ ตรวจสอบไม่ได้เหมือนกัน” “นั่นสิ..ใครกันนะ” “แล้วหมวดคิดว่าใครเป็นคนขโมยเงินพันล้านตัดหน้าไปก่อนจะถูกส่งให้คนที่ว่านั่นครับ” “ผม..คิดว่าคนใน” “คุณได้เบาะแสมาเหรอ” “เปล่าแล้วคุณล่ะได้อะไรมาบ้าง ” “ไม่มี” “ห้ะ?” “ผมไม่ได้เบาะแสอะไรมา ขอโทษด้วยนะครับที่ช่วยไม่ได้มาก ผมอาาจจะยังไม่เก่งเท่าคุณ ยังแยกแยะหน้าที่ได้ไม่ดีพอ ผมไม่ค่อยชอบนักการเมืองกลุ่มนี้เท่าไหร่ ที่รับปากช่วยตามเงินเพราะผมแค่อยากรู้ว่าทำเงินตั้งพันล้านหายได้ยังไง ทั้งที่ธนาคารนั้นก็เป็นธนาคารในเครือหุ้นส่วนตัวเอง” “คุณพูดเหมือนไม่สนใจแต่ที่คุณคาดการณ์มันเหมือนคุณอยู่ในห้องประชุมกับรัฐบาลเลยนะ ดูเหมือนคุณรู้จักพวกเขาดีกว่าผมเสียอีก” “ใครๆ ก็รู้นิสัยนักการเมืองดีไม่ใช่เหรอครับ” “…ก็…ครับ” “ผมขอตัวก่อนนะครับพอดีมีงานค้างต้องทำ” สารวัตรคีรติกลับออกไปจากห้องทำงาน หมวดอุดมขมวดคิ้วเข้มแน่นกว่าเดิมมองเอกสารในซองส่วนหนึ่งที่มีหลายสิบแผ่นก็จริงแต่ไม่ใช่ทั้งหมด ครืดดด~ ลิ้นชักข้าโต๊ะถูกดึงออกมาปรากฎให้เห็นเอกสารส่วนน้อยที่ไม่ได้รวมอยู่ในซองเอกสารที่ให้สารวัตรคีรติดู “รู้ได้ไงว่าว่าเข้าบัญชีคริปโต ข้อมูลมันอยู่ในลิ้นชักต่างหาก..ไหนว่าไม่สนใจ แล้วทำไมถึงรู้…”
Latest chapter
วุ่นนักรักของเรยา 40
เสียงช้อนกระทบจานดัง แกร๊ก กลางร้านอาหารไฟหรูหราตกแต่งด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับเรยาทำหน้าบูด ยกช้อนขึ้นแล้ววางลงทันที “กับข้าวร้านมิชลินห้าดาวแม่ง…แดกไม่ลงว่ะ” เรยาพูดพลางพิงพนักเก้าอี้ เอนหัวไปด้านหลังอย่างเบื่อหน่ายปีรามิดเลิกคิ้วกอดอกมอง “เรื่องมากนะมึงไอ้เรย์” น้ำเสียงติดรำคาญแต่ก็ยังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบสบาย ๆเรยาถอนหายใจยาว ดวงตาหม่น ๆ “กูอยากกินไก่ทอดที่เมียสั่งให้มากกว่า” น้ำเสียงแผ่วคล้ายคิดถึงโรมหรี่ตายกยิ้มมุมปาก “เมียอ่อ~”ปีรามิดเหร่ตามองหมั่นไส้ “ใครอ่ะ เมียพี่เรย์คนหล่อ?”แวซายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะยกคิ้วสูง “ไหนมึงบอกว่าโสดไง”โรมแทรกอย่างสะใจ “ห่างกันเป็นเดือนเขามีผัวใหม่เป็นหมวดอุดมไปแล้วม้าง”แวซายพยักหน้าตาม “เนอะไอ้มิด”ปีรามิดสำลักน้ำไอโคลก แค่ก ๆ ๆ ตาเบิกกว้างรีบปัดมือ “จะ…จะไปรู้ได้ไง ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” เรยาหรี่ตายกมุมปากยกยิ้มกวน“มี พิราบ สุด ๆ”ผั่วะ! เสียงฝ่ามือสามคนฟาดลงบนหัวเรย์แทบพร้อมกัน“พิรุธ!”เรยาหัวเราะได้ในในเกือบรอบเดือน “ขอบคุณที่แก้ให้ครับเพื่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”โรมหรี่ตามองเพื่อนนิ่ง ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พูดถึงเมียตำรวจทำไมว
วุ่นนักรักของเรยา 39
สารวัตรคีรตินั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะ นิ้วเรียวยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมหรี่มองชายตรงหน้าที่เพิ่งไปหาตำรวจอีกนายมา เพราะ…นั่นคือแฟนเก่าเจ้าตัว“สวัสดีครับ”คีรติพยักหน้ารับน้อยๆ เอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงนิ่งสงบ แต่ซ่อนประกายน่าเกรงขามไว้ภายใน ท่าทางคุ้นเคยแต่ไม่เทียบเท่ากันเผยออกมาให้เห็นปีซ่าค้อมหัวน้อยๆ ทุกครั้งที่สนทนากับนายตำรวจที่ดูธรรมดา“ที่นั่นเป็นไง”“ก็ดีได้เงินเพียบ”เสียงตอบเรียบง่าย กับท่าทีคุ้นเคยทักทายนายตำรวจสารวัตรอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มหน้าตามีความสุขกับการได้เจอใครบางคนตรงหน้า…คนพิเศษไม่เหมือนใคร“พักนี้ไม่ค่อยราบรื่นสินะ ถึงตามตัวคู่หมั้นมาได้”“ก็ตามที่เห็นคงต้องยืมจมูกหน่อย อ้อ~แล้วเรื่องผู้หมวดอุดมใช่เขามั้ยที่เอาเงินไป”“ไม่ใช่ครับ”“เดาผิดเหรอเนี่ย”คีรติเอียงหน้าเล็กน้อย แสงสะท้อนบนขอบแก้วกาแฟทำให้ดวงตาคู่สวยวาววับเปี่ยมสเน่ห์เล่กล“หัวขโมยนี่ใครกันนะขนาดคุณยังหาตัวไม่เจอ”สารวัตรหนุ่มไม่ตอบ แต่ยกแก้วขึ้นดื่มด้วยท่าสง่างามชินตา ชั่วขณะหนึ่ง สายตาและลมหายใจของเขาสร้างแรงดึงดูดราวกับสนามแม่เหล็ก ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเกือบอดใจไม่อยู่“เกมส์นี้ยากเหมือนกัน แ
วุ่นนักรักของเรยา 38/nc
คนตัวเล็กสะดุ้งวูบ หายใจติดขัดเมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงแหบพร่า พูดจาเร็วปรื๋อเหมือนกลัวโลกจะไม่ทันฟัง แต่กลับไม่มีความแพรวพราวเจ้าเล่ห์เลยสักนิด ท่าทางเหมือนเด็กที่ฝังใจกับคนเจ้าชู้มากทั้งที่จริงแล้ว…อยู่คนเดียวไม่เป็นทั้งที่โหยหาคนดูแล แต่กลับไม่ยอมบันทึกชื่อใครไว้ในโทรศัพท์ ทว่ากลับตั้งเขาไว้เป็น เบอร์ฉุกเฉิน โทรหาแทบทุกครั้งที่เมาเละจนไร้สติแขนเรียวโอบลำคอหนาแน่นขึ้น ริมฝีปากเล็กประกบตอบอย่างไม่ทันคิด เหมือนกำลังดิ่งลึกเข้าสู่อันตรายที่ทั้งหวาดหวั่นทั้งโหยหา“อื้อ~” เสียงหวานครางต่ำถูกกลืนหาย เมื่อปากเล็กถูกขบกัดอย่างหิวกระหาย ริมฝีปากหนาฉกชิมรสหวานดึงยืด ก่อนลิ้นร้อนจะสอดกวาด ลากเกี่ยวลิ้นเล็กออกมาดูดเลียสลับกัน สองปลายลิ้นต่างขนาดเสียดสี ปาดเลียหน้าลิ้นของอีกฝ่ายราวกับกำลังแย่งชิงความหวานที่ไม่มีวันพอไฟร้อนคุกรุ่นกระจายทั่วร่างในห้องแคบ เสียงหอบหายใจดังก้องอวลในรถ วันนี้ไอ้ดื้อปีรามิดน่ารักกว่าทุกคร้งตั้งแต่เจอกันมา แค่พูดว่าเคยคบพี่ต่างพ่อก็ทำหน้าเศร้าจะร้องไห้บอกเลิกทั้งที่ไม่ได้คบกัน แต่พอบอกว่าจะไม่มีทางกลับไปคบกับแฟนเก่าก็กระโจนเข้าจูบแบบสู้ตาย เป็นคนที่ซื่อสัต
วุ่นนักรักของเรยา 37
รถที่ปิดมิดชิดก็เหมือนห้องสอบสวนแคบๆ สายตาสองคู่จดจ้องกันได้ไม่นานคนที่ห้ามแตะต้องกลับกลายเป็นฝ่ายกระชากหน้าคนร้ายกาจเข้ามาประกบจูบเสียเอง ปากบางเย็นชืดรสขมสอดลิ้นประสานเข้ากับรสชาติหมากฝรั่งกลิ่นมิ้นท์ที่อีกคนเคี้ยวมาตลอดทางคลื่นความต้องการอัดแน่นมาสักระยะตั้งแต่แอบไปหาที่ห้องพักพิเศษในโรงพยาบาลจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลมเจออยู่กับคนที่เกลียดอย่างปีซ่าความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่คิดว่าจะรู้สึกกับคนร้ายกาจตรงหน้าไม่ต่างจากสายน้ำในทะเลก่อนจะมีคลื่อนสูงยิ่งนิ่งสนิทก็ยิ่งอันตรายมวลน้ำที่คิดว่าถอยล่นลงไปได้กลับถูกมวลความต้องการอัดรวมเป็นก้อนมวลคลื่นอัดแน่นก่อตัวรวมเข้าด้วยกันแล้วย้อนกลับเข้ามาซัดใส่ฝั่งอย่างแรงตึ้งงงง!!!ร่างเล็กกระแทกติดหน้าคอนโซลรถตามมาด้วยแรงกระชากเสื้อยืดตัวใหญ่ออกจากหัวเล็กกับกางเกงที่ถูกกระชากลงอย่างแรงจนลงไปกองที่รองเท้าผ้าใบสีขาวปึ้ดดดด!!“โอ๊ย เบาๆ ดิ”ปึ้กก!หมัดเล็กทุบซ้ำ ๆ เหมือนลูกหมาเอาแต่ใจ กำปั้นไม่แรงพอจะทำให้ใครเจ็บจริง แต่พอปัดป่ายดื้อ ๆ มันกลับกวนใจยิ่งกว่า อุดมปล่อยให้ฟาดอก ฟาดไหล่ กระทั่งแรงหนึ่งกระแทกตรงรอยช้ำที่ยังไม่หายจากอุบัติเหตุ“อ่ะ…เจ็บแผล” เสี
วุ่นนักรักของเรยา 36
เสียงพูดคุยแว่วมาตามสายสนทนาแต่คนเมาก็ผลอยหลับไปลมหายใจสม่ำเสมอ มือยกปิดหน้า ร่างกายเอนไปกับพนักเบาะปล่อยให้สติเลือนหายลงไปทั้งอย่างนั้น“อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน”เสียงสายตัดไปทั้งที่ปีรามิดไม่รู้เรื่องรู้ราวมีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดไกล ๆ ..….ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้าง ๆ รถของปีรามิดตึก ตึก ตึกเงาของหมวดอุดมในชุดลำลองสีดำทะมึนมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึมที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวัน ก้าวขายาวไม่กี่ก้าวก็ลงมาเคาะกระจกหน้าต่างติดฟิล์มทึบไม่เห็นด้านใน“ไอ้เด็กเป็ด!!” เสียงแข็งกร้าวที่นายตำรวจชอบใช้เรียกส.ส.แรปเปอร์ดังลั่นเจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สาหลับตาพริ้มสบายใจทั้งที่ในมือยังมีกระป๋องเบียร์และมือถือหล่นอยู่ข้างกายเจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบบางอย่างในกระเป๋าขยับยุกยิกที่ประตูรถหรูสะเดาะกลอนเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับได้อย่างง่ายดาย ปลดล็อค ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาข้างใน กลิ่นเบียร์และกลิ่นทะเลก็ปะทะใส่ ปีรามิดเมาหลับอยู่บนเบาะคนขับ มองคนข้างนอกรถแทบลืมตาไม่ขึ้น“ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” หมวดอุดมว่าให้แล้วอ้อมไปนั่งข้างคนขับปิดประตูเสียงดังจนเจ้าของรถสะดุ้งลืมตาปริบๆ ปีรามิดขมวดคิ้วฝืนมอ
วุ่นนักรักของเรยา 35
เรยายืนพิงโต๊ะ คิ้วขมวดเล็ก ๆ สายตาเหม่อมองแก้วเหล้าในมือ “ไอ้เรย์มึงแปลก ไม่ร้องหาเมีย ไม่กลับบ้าน กลับช่องมาอยู่อะไรในบาร์เปลืองเหล้า” ใบหน้าเรียวยาวขยับเงยขึ้นจากแก้วเหล้าเล็กๆ เลิกคิ้วสูงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครเมียกู กูโสด เมียเมอมีที่ไหน” ปีรามิดกอดอกแล้วส่ายหน้าให้ในความปิดบังอะไรเพื่อนไม่ได้ทั้งที่ตอแหลเก่งกว่าใครเพื่อน “มึงกลัวเค้าว่าเรื่องที่เราเป็นลูกนักการเมืองแล้วไปแกล้งขอเค้าอยู่ด้วยเหรอ” เรย์ไม่ตอบพลางยกเหล้าดื่ม ตอนไม่ได้เป็นส.สกินแต่น้ำเก๊กฮวยพอใส่สูทแล้วดื่มเหล้าได้ โรมกวักนิ้วเรียกพลางยักไหล่ เหมือนอยากจี้ให้จนมุม “มึงหึงเค้ากับผู้หมวดผัวไอ้มิดเหรอ” “ก็ไม่เชิง” “มีอะไรก็พูด มะอมพะนำอยู่นั่นน่ารำคาญ” เรยายกมือเสยผม ถอนหายใจหนัก “กู..คงไม่กลับไปอะไรกันแล้วว่ะ” เพื่อนทั้งสามชะงักค้างพลางมองหน้ากัน มุขหรือเปล่า หมาติดเจ้าของแบบเรยาเอ่ยปากว่าจะไม่กลับไป “หมายความว่าไง งอนอะไรพี่สารวัตรอีกล่ะ” เรย์ยืนพิงโต๊ะสนุ๊กกลบความขมขื่นในอก ก่อนหลุดปากพูดเสียงแผ่ว “สารวัตรเค้า…ไม่เคยรู้สึกอะไรกับกูเลยว่ะ ทีแรกกูก็หึงไอ้หมวดนั่น แต่ยังมั่นหน้าว่าเค้าเลือก
วุ่นนักรักของเรยา 34
โรงพยาบาลสารวัตรคีรติยืนอยู่ตรงมุมห้องโรงพยาบาล จอทีวีเล็กๆ ข้างเตียงเปิดภาพข่าวทายาทนักการเมืองสี่คนเรียงแถวเข้าห้องประชุม สวมสูทเนี๊ยบ ผูกไทด์อย่างดี ดูดีมีสง่าราวกับคนละคน แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้สารวัตรหนุ่มหันหน้าไปสนใจสองเดือนที่ผ่านมา เด็กที่อยู่กับตำรวจเหมือนเล่นพ่อแม่ลูกในคอนโด ดูใสซื่อ สด
วุ่นนักรักของเรยา 33
เวลาต่อมา“ทำไมยังไม่กลับ…” หัวใจร้อนรุ่ม แรงหึงเริ่มทวีขึ้นพยายามส่งข้อความ งอแง แต่สารวัตรไม่ตอบ“ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันจะเป็นยังไง”เรยากัดริมฝีปากความกังวลพาลให้อยู่ไม่สุขเขารู้ว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ โทรไปก็ไม่มีใครรับสายทุกวินาทีทำให้ร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่กดจอยเกมแรงๆ แทบจะพังแต๊กๆๆ
วุ่นนักรักของเรยา 32
ค่ำคืนหนึ่ง สำนักงานกลางเมืองสารวัตรคีรตินั่งหลังตรงตรวจสอบข้อมูลธนาคาร ดวงตาคมจดจ้องจอคอมพิวเตอร์ ทุกความเคลื่อนไหวหลังจากได้ไฟล์กล้องวงจรปิดที่กู้ข้อมูลมาตั้งแต่วันแรกที่เงินหายมาจนถึงปัจจุบันหมวดอุดมยืนข้าง ๆ ใบหน้าเรียบเฉยแววตาคมคมกวาดไปบนเอกสารและจอคอมพิวเตอร์ทุกจุด เขาพูดเสียงเรียบแต่ชัดเจน
วุ่นนักรักของเรยา 31/nc
เช้าวันถัดมา แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านซีดจางเข้ามาในห้อง ปีรามิดค่อย ๆ ขยับตัว เสียงครางต่ำหลุดออกมาเพราะความเจ็บแปลบตามเนื้อตัวและเอวที่เหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ใต้ตาดวงตาบวมช้ำจากการหลับหูหลับตาร้องไห้สู้ศึก เขาหันไปมองข้างเตียง อุดมนั่งอยู่บนเก้าอี้ดึงควันบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ ก่อนพ่นออกมา ดวงตาคมหันม
You may also like
อาเฟย
รวิวร, จุฑารัตน์1.3K viewsบัญชารักคุณหลวง
jalix-ren 1.2K viewsย้อนเวลามาเปลี่ยนรัก(Mpreg)
Melmee1.6K viewsโคขัดดอก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)3.2K viewsสามี...ข้ากลับมาแล้ว
ซูเหวิน 淑闻209 viewsทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว38 viewsรักหนูต้องรักงูของหนูด้วย
นรกสร้าง108 viewsทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว
DADDADDAD52 views
