ตอนที่หนึ่ง หญิงสาวนอกด่าน 2

ตอนที่หนึ่ง

หญิงสาวนอกด่าน

“หา!...กลางแจ้งเชียวหรือ ผู้ใดกัน” น้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นของเสาซิงอีเรียกสายตาขบขันคิดอยากแกล้ง

“เจ้าคงคาดไม่ถึงเชียวล่ะ อีอี” ตวนมู่เจียวอมพะนำ

“เล่ามาเร็วเข้า เจียวเจียว หาไม่ข้าจะไม่ทำของอร่อยให้เจ้ากิน”

“ได้ ได้ ได้ เล่าแล้ว” ตวนมู่เจียวแพ้ทางให้กับอาหารอร่อยจนได้

เสาซิงอีนับเป็นแม่ครัวฝีมือดีซึ่งได้รับการถ่ายทอดมาจากบิดา ร้านอาหารของนางแม้ขนาดไม่ใหญ่แต่มีผู้คนหลั่งไหลมาอุดหนุนไม่ขาด

“แม่นางลี่ปี้คนงามโดนรองแม่ทัพเถิงฮวนกระหน่ำไม่ยั้งเชียวล่ะ” ตวนมู่เจียวเริ่มอย่างดุเด็ดเผ็ดแสบ

“อย่างไร แบบไหน เล่ามาให้ชัด” เสาซิงอีตั้งอกตั้งใจฟังราวเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

“เจ้าจะให้ข้าเล่าทุกท่วงท่าเชียวหรือ”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น ข้าไม่เคยเห็นเอง แต่เจ้าเข้านอกออกในหอคณิกาบ่อยครา เห็นพวกเขาบรรเลงเพลงกามาหลายต่อหลายครั้งแล้ว เล่ามาเร็วเข้าอย่าพิรี้พิไร ขืนชักช้าของอร่อยจะค่อยๆลดลง”

“ได้ ข้าจะเล่าให้ครบถ้วนทุกท่วงท่า เช่นนั้นแล้วของอร่อยย่อมเพิ่มขึ้นอีกหลายจานใช่หรือไม่”

“ใช่”

ตวนมู่เจียวมองสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนสาวแล้วได้แต่หัวเราะแหะแหะ ก่อนจะถ่ายทอดฉากซี้ดซ้าดออกมาได้อย่างดุเดือดเพียงเพื่ออาหารเลิศรสจากฝีมือแม่ครัวสาว

“พวกเขาสอดใส่กันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ยามแม่นางลี่ปี้โยกคลอน เต้าทรวงอวบใหญ่ต่างโยกไหวรุนแรงจนน่ากลัวว่าจะร่วงหล่นลงมา”

“ทรวงอกของนางใหญ่มากเชียวหรือ?”

“ใหญ่มาก แต่ข้าคิดว่า เล็กกว่าเจ้านิดหน่อย” มือเล็กของตวนมู่เจียวเอื้อมมาจับเต้าหู้นิ่มของเพื่อนสาวพลางบีบขยำอย่างหยอกเย้า

“เชอะ เจียวเจียว หากของข้าเรียกว่าใหญ่ ของเจ้าก็เป็นแตงลูกเขื่องแล้ว” เสาซิงอีหันก้อนทรวงหนีพลางเอื้อมมือมาบีบแตงใหญ่สองลูกของเพื่อนบ้างเพื่อตอบโต้

สองสาวต่างไล่บีบซาลาเปาคู่อวบของอีกฝ่ายอย่างกลั่นแกล้งจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยความอวบอิ่ม

“เจ้าทำเช่นนี้ช่างกระตุ้นความอยาก ไม่แคล้วคืนนี้ข้าต้องบดบี้ร่องดอกไม้ของตนเองอีกแล้ว” เสาซิงอีส่งเสียงงอแง

“หรือจะให้ข้าช่วย” ตวนมู่เจียวหัวเราะขำความตรงไปตรงมาของเพื่อนสาว

“ไม่ต้อง ท่านแม่ของเจ้าสอนข้าหลายคราแล้ว ข้าทำเองได้” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดของเสาซิงอีเรียกเสียงหัวเราะร่าจากตวนมู่เจียว

มารดาของนางเข้าใจในความสอดรู้สอดเห็นของหญิงสาวแรกรุ่นดี จึงสั่งสอนพวกนางทั้งสองให้เข้าใจในความปรารถนาอันเร้นลับตั้งแต่เพิ่งแตกวัยสาว

แม้จะไม่กล้าเผชิญของจริงแต่การช่วยเหลือตนเองย่อมบรรเทาความกระสันอยากไปได้มาก พวกนางจึงมักช่วยเหลือตนเองอยู่บ้าง โดยเฉพาะตวนมู่เจียวซึ่งต้องย่ำเท้าเข้าออกในหอเริงรมย์พบเห็นการร่วมรักต่อหน้าต่อตา

การที่มารดาของนางสั่งสอนเรื่องกามาให้ได้เข้าใจก็เพื่อไม่ให้บุตรสาวหลงระเริงไปกับภาพและเสียงที่ต้องเผชิญ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า หากท่านพ่อยังอยู่คงคิดว่าพวกเราเป็นคู่สวาทกันแน่” เสาซิงอีหัวเราะร่วนเพียงคิดภาพบิดาซึ่งชอบทำสีหน้าดุดัน

“นั่นสิ แต่ข้ายังชื่นชอบชายหนุ่มและอยากให้เขาสัมผัสมากกว่า แม้จะไม่คิดแต่งงานในเร็ววันนี้” ตวนมู่เจียวรีบบอกพลางจับสาบเสื้อให้เรียบร้อย

“ข้าเองก็ชอบชายหนุ่มและอยากโดนแท่งกายสอดใส่มากกว่าเพียงบดคลึงร่องดอกไม้เช่นนี้ แต่มองไปโดยรอบกลับไม่เห็นชายใดที่น่าสนใจ” เสาซิงอีเอ่ยอย่างไม่กระดากปาก

นางอายุถึง18ปีแล้ว บิดาเคยทาบทามบุตรชายของเพื่อนสนิทเพื่อหมั้นหมายกัน แต่หลังจากบิดาของนางเสียชีวิต พวกเขาก็เงียบหายไปราวล่องหน แม่ครัวสาวจึงไม่คิดทักท้วงทวงถามหรือติดตามหา

ในเมื่อพวกเขาไม่คิดแต่งกับนาง แล้วไยต้องแกว่งเท้าหาเสี้ยนให้เจ็บช้ำน้ำใจด้วยเล่า

“อีอี เจ้ามีความสามารถทั้งทำอาหารเก่งเพียงนี้ หน้าตาฐานะหรือก็ไม่ด้อย รูปร่างก็ช่างน่าขยำเช่นนี้ วันหนึ่งต้องมีชายหนุ่มที่คู่ควรมาสู่ขอแน่” ตวนมู่เจียวปลอบใจเพื่อนสาว

“เจียวเจียว เจ้าเองงดงามกว่าข้ามาก เรือนร่างหรือก็เย้ายวน หากชายหนุ่มที่มาเที่ยวในหอคณิกาได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้าคงไม่แคล้วโดนจับสอดใส่กระแทกกระทั้นจนไม่อาจเดินออกมาได้”

ตวนมู่เจียวรู้ข้อนี้ดีจึงพยายามปิดบังใบหน้าและสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่เพื่อบดบังเรือนร่างสัดส่วนอันยั่วยวน

ความที่นางเป็นหญิงสาวต่างเผ่า หากโดนทำร้ายจริงคงไม่อาจเรียกร้องสิ่งใดได้ หรือกว่าจะเรียกร้องพวกเขาก็อาจหนีไปไกลแล้ว

แม้จะเกิดอารมณ์เร่าร้อนคล้อยตามทุกคราที่เดินผ่านและได้ยินเสียงหรือเห็นภาพความเสียวซ่านของชายหนุ่มหญิงสาวเหล่านั้น แต่นางไม่เคยมีความคิดจะขายตัว

ถึงอย่างไรสาวน้อยอย่างนางก็อยากมีครอบครัวที่ดี แม้ความหวังจะเลือนรางก็ตาม

ตวนมู่เจียวไม่อยากมีชีวิตเช่นมารดาซึ่งไม่อยากเอ่ยถึงบิดาผู้ให้กำเนิดนางสักคำ

“อย่าทำหน้าเช่นนั้นสิ เจียวเจียว เจ้าป้องกันตนเองอย่างดี อีกทั้งแม่เล้าใหญ่ก็ไม่เคยคิดบังคับหรือบีบคั้นเจ้า”

“นางคงเห็นแก่มารดาของข้า” แม่เล้าใหญ่และมารดาของนางนับว่าคบค้ากันมานาน

“พวกเราไปทำอาหารกันดีกว่า ได้เวลาของอร่อยแล้ว” เสาซิงอีรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ดีดีดี” ตวนมู่เจียวเปลี่ยนอารมณ์ในทันทีพลางวิ่งนำหน้าและหยอกล้อเล่นกับเสาซิงอีไปตลอดทาง

มีเพียงยามนี้เท่านั้นที่พวกนางทั้งสองได้เป็นตัวของตนเองและเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาแห่งความสุขของชีวิต