ตอนที่สอง แม่ทัพพิทักษ์ชายแดน2

ตอนที่สอง

แม่ทัพพิทักษ์ชายแดน

โยวหย่งคังมองน้ำตาซึ่งคลอหน่วยอย่างเสแสร้งของคณิกาสาวก่อนจะสะบัดมือทิ้งแล้วลุกขึ้นผลุนผลันออกไปโดยไม่ใส่ใจเสียงเรียกของทั้งลี่ปี้คนงามและเถิงฮวน

“ข้าทำสิ่งใดผิดหรือ นายท่านโยวจึงโกรธกริ้วเช่นนั้น” ลี่ปี้เสแสร้งตกใจจนเกินจริงก่อนจะถลาไปซบอกเพื่อให้เถิงฮวนปลอบโยน

“เขาก็เป็นเช่นนี้ อย่าได้ใส่ใจเลย พวกเรามาหาความสุขกันดีกว่า” รองแม่ทัพหนุ่มไม่ได้คิดมากเมื่อคณิกาสาวหันมาออดอ้อนย่อมต้องปลอบโยนคนงามสักหลายคราจนเสียงซ่านกระเส่าดังอยู่กว่าสองชั่วยาม

โยวหย่งคังพาใบหน้าแดงก่ำกับกายร้อนผ่าวขี่ม้าออกห่างหอคณิกาด้วยความโมโห

ชิ คิดจะวางยาปลุกกำหนัดเพื่อเสพสมกับข้าหรือ

คณิกานางนี้ใจกล้าเกินไปแล้ว คงคิดว่าเป็นคนโปรดของเถิงฮวนแล้วเขาจะไม่เอาเรื่อง

รอให้แก้ปัญหาเร่งด่วนในตอนนี้ก่อนเถิด เขาจะไม่ปล่อยให้นางได้เริงร่าท้าทายอีกต่อไป

แม่ทัพหนุ่มกำมือแน่นเพื่อระงับอารมณ์พลางสอดส่ายสายตามองหาหนทางแก้ไขฤทธิ์ยากำหนัดในกายให้เบาบางลง

“ยากำหนัดของหอคณิกาช่างรุนแรงนัก เห็นทีคงเพียงออกแรงมากหน่อยไม่ได้เสียแล้ว”

แม่ทัพหนุ่มซึ่งขี่ม้าวนเวียนอยู่รอบเมืองหลายคราจนเหงื่อออกท่วมกายได้แต่ครุ่นคิดหาทางออก

สายตาแข็งกร้าวกวาดมองไปมาก่อนจะหยุดนิ่งคล้ายแลเห็นหนทางสว่าง เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ร่างสูงจึงควบม้าวิ่งผ่านบันไดหินแล้วบังคับให้ไปทางประตูเมือง

“โอ๊ย!...”

เสียงร้องของตวนมู่เจียวดังลั่นเมื่อจู่ๆม้าตัวใหญ่ก็ชนเข้ากับเกวียนเล็กซอมซ่อของนางจนแทบหัก

“ไม่มีตาหรืออย่างไรชนเข้ามาได้” หญิงสาวโวยวายพลางมองผู้ซึ่งควบขี่อยู่บนหลังม้า

“อ้อ...ที่แท้ แม่ทัพว่างงานนั่นเอง” ตวนมู่เจียวบ่นพึมพำอย่างไร้ความเกรงใจ

นางมิใช่คนในเมืองนี้จึงไม่ได้เคารพนบนอบแม่ทัพหนุ่มซึ่งใช้ชีวิตปกป้องชาวประชา

กลับกัน ในยามศึกสงครามแม่ทัพผู้นี้สังหารคนในเผ่าของนางไปไม่น้อย ความรู้สึกไม่พอใจจึงอบอวลอยู่ภายใต้จิตใจ

“เจ้าว่าผู้ใดว่างงาน” โยวหย่งคังสีหน้าดุดันกระโดดลงจากหลังม้าเดินย่างสามขุมด้วยท่าทีคุกคาม

“ท่านว่างมากมิใช่หรือ มิเช่นนั้นวันวันจะดีแต่ขี่ม้าร่อนเร่กีดขวางทางผู้อื่นและยังชนข้าจนเกือบตายเช่นนี้หรือ” หญิงสาวลดเสียงลงแต่น้ำเสียงยังคงไม่พอใจ

“ข้าเป็นแม่ทัพ ย่อมต้องดูแลชาวบ้านให้ทั่วถึง งานของข้าสร้างคุณประโยชน์นานัปประการมากกว่าหญิงต่างเผ่าเช่นเจ้าที่เอาแต่เข้ามากอบโกยเงินทองหากินกับชาวบ้านแล้วก็จากไป” ถ้อยคำราวรู้จักตัวตนของตวนมู่เจียวดีทำให้หญิงสาวเอ่ยโต้เถียงอย่างไม่อาจลดราวาศอก

“ข้าทำการค้าอย่างชอบธรรม มิได้คดโกงผู้ใด ลูกค้าต่างชื่นชอบและสั่งซื้อสุราของข้าโดยไม่ได้บังคับขู่เข็ญ ซ้ำราคาก็ย่อมเยามาก ท่านแม่ทัพจะมากล่าวหาว่าข้ากอบโกยแล้วจากไปได้อย่างไร”  

ตวนมู่เจียวเชิดหน้าโต้กลับก่อนจะก้มลงบ่นกระปอดกระแปดแต่ความดังยังคงพอได้ยิน

“เชอะ แม่ทัพซึ่งไม่มีข้าศึกศัตรูให้รบราย่อมไม่ต่างกับกำแพงซึ่งตั้งตระหง่านแต่ไร้ความหมายในการป้องกัน นี่คงว่างมากสินะ จึงได้แต่ขี่ม้าเที่ยวเล่นหาเรื่องผู้อื่นไปเรื่อยเปื่อยเช่นนี้”

โดนหญิงสาวนินทาต่อหน้าอีกทั้งใช้ถ้อยคำจี้ใจดำ แม่ทัพหนุ่มจึงกระฟัดกระเฟียดด้วยโมโห

“ในเมื่อยามนี้ข้าว่างจากศึกรบ เช่นนั้นพวกเราไปหาเรื่องทำแก้เบื่อหน่ายก็แล้วกัน”

ร่างใหญ่ตรงเข้าอุ้มหญิงสาวซึ่งตะโกนโวยวายก่อนจะโดนปิดปากด้วยผ้าผูกเอวของตัวเอง

ร่างบางถูกโยนขึ้นหลังม้าซึ่งขี่กลับจวนแม่ทัพไปราวพายุหมุน

“นำลาของนางกลับไปไว้ที่จวนด้วย” เสียงตะโกนสั่งลูกน้องดังแว่วเข้าหูของตวนมู่เจียว แต่ยามนี้นางทำได้เพียงดิ้นรนเพื่อให้รอดพ้นจากกำมือของแม่ทัพใหญ่ผู้กระหายเลือดคนนี้

เขาคงไม่ว่างมากจนคิดจะจับนางไปเชือดเนื้อเถือหนังแทนข้าศึกเหล่านั้น

หรือว่าเขาจะเบื่อจนอยากนำนางไปเฆี่ยนตีให้เจ็บปวดด้วยความบ้าคลั่ง

เพียงต่อล้อต่อเถียงไม่กี่คำ อุตส่าห์ใช้เสียงไม่ดังเพื่อไม่เป็นการทำให้เขาขายหน้า

ไม่คิดว่าเขาจะกล้าฉุดคร่านางกลางที่สาธารณะต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมาย

แม่ทัพเช่นเขาช่างบ้าอำนาจนัก คิดอยากจับคนก็จับโดยไม่ไต่สวนทวนความ

ได้แต่หวังว่าเรื่องอุกอาจเช่นนี้คงเข้าหูเสาซิงอีและนางอาจพาคนของทางการมาช่วย

ตวนมู่เจียวโดนแรงโยกของม้าตัวใหญ่จนเวียนหัว เมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ โยวหย่งคังไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้ดิ้นรนแต่อุ้มร่างน้อยเดินดุ่มๆถีบประตูเข้าไปจนทหารยามแตกตื่น

แม่ทัพหนุ่มเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนพลางจับหญิงสาวโยนลงบนเตียงจนผ้าคลุมกายหลุดลุ่ยออกมา