4 กระท่อมร้อนรัก

         คราแรกอ๋าวเซียวเหรินตั้งใจพาหญิงสาวกลับไปหาพี่สาวของนาง ทว่าเห็นอาการที่รุนแรงแล้ว เขาคิดว่าปล่อยไปเช่นนั้น ย่อมสร้างความอับอายให้หยวนชิงอี้เกินไป อย่างน้อยที่สุด เมื่อยื่นมือช่วยเหลือ เขาคงต้องออกแรงอีกสักหน่อย สนับสนุนนางให้ได้มีลมหายใจไปอีกสักปีสองปี ซึ่งมันคงมากพอทำให้ตามหาคนร้าย และแก้แค้นในสิ่งที่พวกเขากระทำต่อนางสำเร็จ

        กระท่อมลับของนายพราน ถูกใช้เป็นที่ปลดปล่อย ระบายความอัดแน่นในร่างกายของหยวนชิงอี้ สถานที่แห่งนี้ คนที่เขารู้จักวางค่ายกลอำพรางตาทหารต่างแคว้นไว้ ทั้งที่มันอยู่ในพื้นที่อันตราย ด้วยเป็นเขตที่พร้อมมีการปะทะได้ทุกเมื่อ ชายหนุ่มมองร่างของหยวนชิงอี้ซึ่งพึ่งโยนนางลงไปในอ่างไม้ที่มีน้ำอุ่นๆ และที่ทำให้เขาฉงนและทึ่ง นางไม่ได้ขวยเขินเมื่อต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าเขา

        หยวนชิงอี้ทำให้เขาเข้าใจว่า ระหว่างชายหญิง เป็นเรื่องปกติหากต้องใช้ชีวิตร่วมกัน

        “ร่างกายของท่านกับข้า แตกต่างกันก็จริง...และข้าไม่คิดว่า เป็นเรื่องน่าละอายหากต้องเปิดเผยเนื้อหนังของตน”

        “ข้าไม่เคยได้ยินผู้ใดกล่าวเช่นนี้มาก่อน หากไม่ใช่คนเสียสติ คุณหนูก็คงเป็นพวกวิตถาร และใกล้เคียงว่าไร้ยางอาย”

        หยวนชิงอี้สูดลมหายใจลึก ระงับโทสะเป็นอย่างมาก และเอ่ยกับเขา

        “ถึงอย่างนั้นท่านก็ยังไม่หันสายตาไปทางอื่น หรือว่าอยากอาบน้ำเป็นเพื่อนข้า หึๆ ๆ ในกระท่อมนี้ คงมีคนไร้ยางอายสองคน!”

        “คุณหนู...เจ้ากำลังล้อข้าเล่น... อย่าได้กล่าวเช่นนี้อีก อาจทำให้เจ้าต้องระบมไปทั้งตัว”

        “อยู่ด้วยกันเพียงลำพังเช่นนี้ ข้ายังต้องหวั่นเกรงสิ่งใดอีก และหากท่านปรารถนาทรมานข้า ท่านคงลงมือไปตั้งนานแล้ว”

        เมื่อหญิงสาวจับพิรุธจากอ๋าวเซียวเหรินได้ เขาก็ทำเป็นหุนหันก้าวจากไป

        กระทั่งนางสวมชุดใหม่ มันก็ชวนให้มอง เป็นเสื้อผ้าชาวบ้าน ถึงเรียบง่ายหากขับให้หยวนชิงอี้มีเสน่ห์แบบสตรีบ้านป่า

        และนางได้ชำระร่างกายด้วยน้ำอุ่นที่มีสมุนไพรก็จริง แต่

ยาพิษที่ดื่มเข้าไป ยังไหลเวียนในกระแสเลือด จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่หยวนชิงอี้จะส่งสายตาหวานเชื่อมถึงเขา พอนางดึงนิ้วมือใหญ่ๆ ไปเย้าหยอก แล้วตามด้วยการส่งเข้าไปในโพรงปากตน ชายหนุ่มก็ส่งเสียงเตือน ถึงอย่างนั้นนางยังดื้อรั้นแสดงความเอาแต่ใจ คุณหนูคนนี้กำลังทำให้เทพสังหารต้องรับมือยาก

        “นั่นคือนิ้วของข้า เจ้ากลับดูดราวกับมันจะมีน้ำวิสุทธิ์พุ่งออกมาได้ เด็กน้อย...หลงใหลราคะมากถึงเพียงนี้”

        อ๋าวเซียวเหรินกล่าว เสียงเขาเข้มจัด หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ทว่าหยวนชิงอี้ไม่ฟังสิ่งใด นางต้องระบายแรงกำหนัดมิเช่นนั้นร่างกายคงทรมานอยู่เช่นนี้

        “เฮอะ...ข้าไม่กัดนิ้วท่านให้ขาด นับว่าประเสริฐอย่างที่สุดแล้ว” หญิงสาวตอบอย่างเล่นลิ้น ไม่น่าเชื่อว่านางผู้มาจากโลกแห่งความจริง กำลังใช้ความสามารถของตนล่อลวงตัวร้าย และหวังว่าเขาจะตกหลุมพราง

        “โอ้ ข้าช่างโง่เขลา ทำคุณบูชาโทษโดยแท้ ถามหน่อยเถิด เจ้าเป็นสตรีเยี่ยงใดกัน ถึงได้ถูกวางยาพิษกำหนัดขั้นรุนแรง หรือว่าเจ้าแย่งชิงเจ้าบ่าวผู้อื่นจากเตียงนอนเขา ไม่ก็คงยั่วยวนพ่อหม้ายจนฝ่ายนั้นเกิดความปรารถนาอยากทำให้วิญญาณเจ้าหลุดออกจากร่างยามร่วมรักกันราวกับสัตว์ป่า”

        หยวนชิงอี้ไม่อยากฟังสิ่งใดที่เขาเอ่ย มันแทงใจดำเกินไป แต่ความบัดซบมันอยู่ตรงนี้ ด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ เจือความเย้าหยอกที่แสนจิกกัด ทำให้นางอยากแนบชิดร่างกายอุ่นจัด

        ในตอนนั้น นางจึงเล่นสนุกกับนิ้วยาวใหญ่ของเขาอีกหน

ทั้งดูด เลีย ก่อนเม้มรุนแรงจนชายหนุ่มส่งเสียงคำรามเอ็ด

        “คุณหนู เจ้าอยากท้าทายใครก็ได้ แต่อย่าริปฏิบัติกับข้า” ชายหนุ่มบอกจบ จึงจับร่างนางพลิกให้นอนหงายบนฟูก ฝ่ายเขาอยู่ด้านบน ก่อนค่อยๆ แยกขานางให้กว้าง กว้างพอที่เขาจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง

ขณะเดียวกัน มือใหญ่แหวกคอเสื้อนางออก เผยให้เห็นเอี้ยมตัวบาง เขาหัวเราะเล็กน้อย ก่อนใช้ฟันคมๆ กัดสายเอี๊ยมขาด แล้วดึงทิ้งอย่างไม่ใยดี ในช่วงเวลาดังกล่าวกลิ่นหอมจากเรือนกายนางส่งถึงเขาไม่หยุด เส้นเลือดที่ลำคอหยวนชิงอี้เต้นแรง ทั้งยอดหน้าอกสีผลอิงเถาก็ชวนให้เขาส่งความสุขถึงนาง

เขาแลบลิ้นสากแสนอุ่นออกมา และไล้ไปตามริมฝีปากบางของตน ภาพของอ๋าวเซียวเหรินส่งผลให้หยวนชิงอี้เร่าร้อนกว่าเดิม

        “เทพสังหารแซ่อ๋าวผู้นี้ ทำสิ่งใดแล้วรับผิดชอบเสมอ”

        ยามนั้น หยวนชิงอี้หูดับชั่วขณะ ร่างกายยิ่งส่งแรงขับเคลื่อนออกมาไม่หยุด ยอดหน้าอกตั้งชัน ส่วนที่หวานฉ่ำก็มีน้ำใสๆ เกาะพราวไปหมด นางไม่ปฏิเสธเขา สิ่งใดที่จะเกิดต่อจากนี้ ไม่นึกหวาดกลัว ทุกอย่างย่อมลิขิตเอาไว้ และนางจะสานต่ออย่างเต็มที่