ตอนที่ 1.2 เหมือนจันทร์

เหมือนจันทร์เดินทางมาถึงผับอย่างปลอดภัย เพื่อนร่วมงานทักทายกันตามประสา ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง เธอชินชากับคนพวกนี้พอควร เพราะดิ้นรนต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก คำครหานินทาพวกนี้จึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจเธอมากนัก

ร้านผับแห่งนี้เป็นกึ่งอาหาร นอกจากจะมีโซนสำหรับดื่มแล้ว ยังมีโซนร้านอาหารอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเธอทำงานในโซนอาหาร ไม่ได้ย่างกลายมาในส่วนของโซนดื่ม ส่วนมาก เจ้าของร้านจะให้พวกผู้ชายไป เว้นแต่บางคนซึ่งอยากทำความรู้จักกับแขกเป็นการส่วนตัว

“อุ้ย ขอโทษค่ะ” เหมือนจันทร์เก็บจานอาหารใส่ถาดแล้วเดินออกจากโซนอาหาร ตรงหัวมุมเลี้ยวไม่ทันระวังจนชนเข้ากับลูกค้าผู้ชายคนหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมฉุนแสบจมูกจนเธอนิ่วหน้ารีบก้มหน้าโค้งศีรษะขอโทษ

โชคดีที่ถาดไม่ได้หลุดมือและไม่ได้ทำเปื้อนชุดของลูกค้า

“...” ชายคนนั้นนิ่งเงียบไม่ขยับไหวติงจนเหมือนจันทร์ขมวดคิ้ว อดจะเงยหน้ามองเขาไม่ได้ พลัน ใจก็เต้นผิดจังหวะเมื่อได้สบประสานดวงตาสีน้ำตาลทองอร่ามงดงามน่าหลงใหล รับกับใบหน้าคมคายผิวขาว จมูกโด่งเป็นสัน ปากหนาดำคล้ำเล็กน้อยจนคิดว่าเขาอาจเป็นพวกติดบุหรี่

“ขอโทษ ขอโทษอีกครั้งค่ะ” ดึงสติแล้วก้มศีรษะกล่าวคำขอโทษอีกครั้ง เธอเลี่ยงไปทางซ้าย ชายคนนั้นก็ขยับตาม พอเปลี่ยนเป็นขวาเขาก็ตามมาอีกจนเหมือนจันทร์เริ่มใจคอไม่ดี เงยหน้ามองชายหนุ่มหล่อเหลาดุจเทพบุตรอีกหน

“ฉันขอโทษค่ะ ไม่ทันระวัง แต่คุณคงไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“ใครว่าไม่เป็น” น้ำเสียงเข้มนิ่งๆ สวนขึ้น พร้อมกับก้าวขาขวางทางไม่ยินยอมให้ไปจนเหมือนจันทร์หน้าซีดเผือด

“คุณเป็นอะไรคะ” กวาดมองทั่วตัวก็ไม่เห็นโดนเศษอาหารเลอะตรงไหนเลย

“ตามมานี่” ปรายตามองหญิงสาวอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า บอกเสียงนิ่งเอ่ยคำสั่งเคยชิน หันปลายเท้าไปด้านหนึ่งจนเหมือนจันทร์ได้แต่ทำหน้างงไม่เข้าใจ ถึงกระนั้นก็เร่งรีบฝีเท้าตามไป

คงไม่คิดจะเอาเรื่องใช่ไหมเนี่ย คงไม่โชคร้ายเจอลูกค้าเอาแต่ใจหรอกนะ

คนเดินนำหยุดปลายเท้าไว้ด้านหลังของร้าน เหมือนจันทร์ใจชื้นหน่อยเมื่อเห็นคนเดินผ่านไป เธอยังคงถือถาดไว้ในมือ รอคอยเขาว่าจะกล่าวอะไรอย่างตั้งใจ

ชายหนุ่มเบื้องหน้าหันกลับมองหญิงสาวอย่างเต็มตา ใช้สายตาดุดันกวาดมองทั่วใบหน้า ลากมาตามลำตัวแล้วจึงวกกลับมาสบตากับคนตัวเล็กซึ่งแสดงความตื่นตระหนกยามเห็นกิริยาของเขา

“ชื่อเหมือนจันทร์?” อ่านป้ายชื่อตรงอก หญิงสาวพยักหน้ารับ

“ฉันขอโทษคุณจากใจจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

ชายหนุ่มฟังแล้วพยักหน้าเบาๆ

“ตอนที่เดินชน ถาดคุณกระแทกเข้ากับหน้าท้องผม” ไม่พูดเปล่าแต่ยังชี้จุดที่ถูกกระแทกด้วยสีหน้าจริงจังเอาเรื่องจนเหมือนจันทร์ใจเสียไปถนัด

“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ”

“พูดคำอื่นไม่เป็นแล้วหรือไง”

“ฉัน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณต้องการให้ฉันชดใช้ยังไงบอกมาได้เลยค่ะ” ในเมื่อผิด ก็ต้องชดใช้ ไม่งั้นถ้าไม่พอใจแล้วร้องเรียนขึ้นมา หน้าที่การงานเธอต้องสั่นคลอนแน่

“ดูให้หน่อย ว่าเป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มคนนั้นดึงเสื้อออกจากกางเกง แต่ไม่ได้เปิดขึ้นเพื่อให้เธอดู เหมือนกับจงใจบอกให้เธอต้องเป็นฝ่ายเลิกเสื้อด้วยตนเอง

เหมือนจันทร์ใจเต้นผิดแปลก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

“ตะ แต่ว่า นี่คงไม่เหมาะ” กวาดมองรอบด้าน ตอนนี้ไม่มีคนเลย

“แค่ดู ไม่งั้นจะเรียกเจ้าของร้านมา”

“ยะ อย่านะ ฉันดูให้คุณก็ได้ แต่แค่ดูเท่านั้นนะคะ”

“อือ” ตอบรับอย่างขอไปทีจนเหมือนจันทร์เริ่มไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใจผู้ชายแปลกหน้าได้หรือเปล่า แต่ไม่น่ามีอะไรเสียหาย แค่ดูว่ามันมีรอยช้ำหรือมีแผลอะไรเท่านั้นเอง อีกอย่าง เธอไปทำเขาเจ็บคงต้องรับผิดชอบด้วย

เหมือนจันทร์มองซ้ายแลขวาไม่มีโต๊ะอยู่แถวนี้เลย จำต้องวางถอดลงกับพื้นหญ้าด้านข้างทางเดิน แล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้เขา

ชายหนุ่มถอยหลัง พิงกับผนังท่ามกลางแสงสลัว ทำเอาหญิงสาวถึงกับหายใจติดขัดเพราะแทบไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมาก่อน ยิ่งเป็นชายหนุ่มรูปหล่อเสน่ห์แรงด้วยแล้วยิ่งไม่เคย

เธอประหม่า แต่ก็สูดหายใจลึก เดินมาหยุดเท้าตรงหน้า เรียกกำลังใจตัวเอง จึงจับชายเสื้อเลิกขึ้นดูช้าๆ กล้ามเนื้อเป็นมัด ขาวสะอาด แถมกลิ่นกายรอบตัวชายคนนี้ก็ดูฉุนและแรงจนเธอใจสั่นไปหมด

“ไม่มี ไม่มีรอยอะไรเลยค่ะ มันอาจจะแค่กระแทกเบาๆ เท่านั้น” เหมือนจันทร์ยกยิ้มโล่งอก รีบปล่อยเสื้อแล้วบอกเขาเสียงดังฟังชัด

 ทว่า เธอกลับต้องนิ่งงันและเบิกโพลงตากว้างเมื่อถูกจับล็อกใบหน้า ชายคนนั้นโน้มตัวลงมาแล้วบดคลึงริมฝีปากอ่อนนุ่มแนบแน่นเรียกร้อง ซ้ำยังพยายามแทรกลิ้นเรียวเข้ามาทักทายด้านในโพรงปากจนเธอสั่นสะท้าน ยกมือจิกข่วนทุบตีเขาด้วยแรงทั้งหมด แต่กลับถูกมือหนาซึ่งแข็งราวกับเหล็กกล้ารวบตัวแนบชิดกับหน้าท้องแน่นหนาด้วยกล้ามเนื้อ

เหมือนจันทร์หลับตาแน่น ใจเต้นระส่ำ ใบหน้าแดงซ่านสลับซีดเผือด ทุบตีแผงอกสุดแรง แต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากอ้อมแข็งแกร่งนี้ได้ ในตอนนั้นเอง เขาก็ออกแรงบีบแก้มนวลจนเจ็บ เธอส่งเสียงร้องโอดครวญเบาๆ จึงเปิดทางให้เขาแทรกเรียวลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กของเธออย่างดูดดื่มเร่าร้อน จาบจ้วง ชำนาญการจนเหมือนจันทร์ใจเสียมากกว่าเดิม เพราะนี่มันคือสิ่งอันตรายสำหรับผู้หญิงชัดๆ

เพี้ยะ

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน อย่าเข้ามา ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกให้คนมาช่วย” เธอผลักเขาสุดแรงจนหลุดจากพันธนาการทั้งหมด หอบหายใจ ใช้นิ้วชี้เขาสั่นๆ ดวงตาแดงก่ำพอๆ กับใบหน้า

ชายคนนี้ยังทำท่าสาวเท้าเข้าไปหา เหมือนจันทร์พลันตื่นตระหนก รีบก้มตัวหยิบถาดแล้ววิ่งไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

ชายคนนี้ถอนหายใจ ลูบไล้ริมฝีปากซึ่งยังคงมีรสจูบของหญิงสาวอยู่ หวานละมุน หอมนุ่ม ราวกับเค้กรสเลิศ

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ทำให้ชายคนนี้ปรายตามองด้วยแววตาเย็นเฉียบ ลูกน้องโค้งศีรษะเบาๆ ให้เจ้านาย

“สืบเรื่องผู้หญิงคนนี้ให้หน่อย อยากได้มาอยู่บนเตียง”

“ครับ เสี่ยสิโรจน์”

เสี่ยสิโรจน์ หรือสิโรจน์ วัฒนกิจเวช อายุสามสิบแปดปี เจ้าของบ่อนคาสิโนซึ่งมีสาขาทั่วประเทศ มีทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย แถมยังช่วยทำงานให้พวกการค้าสิ่งของผิดกฎหมายบางอย่าง ฉากหน้าคือเจ้าของไร่ยางพาราซึ่งครองพื้นที่ส่วนใหญ่ทางเหนือ ไม่มีใครไม่รู้จักความน่าเกรงขามของเสี่ยสิโรจน์