บทที่ 47

หน้าจวนอ๋อง เหอเผิงเบิกตาโพลง จ้องหยกแขวนในมือฉู่หนิงไม่ละสายตา

นี่คือหยกแขวนที่ฝ่าบาทพกติดประจำกาย เห็นหยกแขวนชิ้นนี้จึงเหมือนฮ่องเต้เสด็จมาด้วยองค์เอง

แต่ว่า เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงมอบหยกแขวนชิ้นนี้ให้กับฉู่หนิง?

หรือว่าฝ่าบาทจะเข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้ พร้อมทั้งให้ฉู่หนิงมีอำนาจจัดการเต็มที่?

หากเป็นแบบนั้นจริง เช่นนั้นเขาควรจัดการอย่างไร?

ช่วงเวลานี้ เหอเผิงยอมรับว่าตัวเองลนลาน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีเล็กน้อย

ฉู่หนิงหัวเราะเบาๆ “ใต้เท้าเหอคงไม่พูดว่า มองไม่ออกว่าหยกแขวนนี้เป็นของจริงหรือปลอมเพราะยืนอยู่ไกลกระมัง?”

ฉู่หนิงว่าจบก็เดินไปที่เบื้องหน้าเหอเผิง เป็นฝ่ายยัดหยกแขวนใส่มือเหอเผิง

ด้วยสายตาของเหอเผิงแล้ว ย่อมมองออกว่าหยกแขวนเป็นของจริงหรือปลอมตั้งแต่ปราดแรก เมื่อเห็นฉู่หนิงยัดใส่มือก็ตกใจจนคุกเข่ากับพื้น สองมือประคองหยกแขวน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!”

องครักษ์ตำหนักบูรพาที่อยู่รอบข้างพากันคุกเข่าเช่นกัน

ภาพนี้ทำให้เฝิงมู่หลานที่เตรียมดูเรื่องสนุกอยู่บนชายคาต้องอ้าปากกว้าง

เมื่อครู่นี้นางอยากพูดว่าหยกแขวนเป็นของปลอม แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยออกไป