4 เสี่ยกันต์อยากล่อเด็ก

“เออไม่เป็นไร เข้าเรื่องสักที มึงมาทำอะไร”

“น..หนูมากู้เงินค่ะ” ทั้งน้ำเสียงและสายตาของคนตรงหน้าทำให้แป้งหอมกล้าๆกลัวที่จะตอบคำถามของเขาออกไป

“อายุเท่าไหร่ละมึงนะ?”

“2...20ค่ะ” ขอให้เชื่อทีเถอะ อีแป้งสาธุ! อีกสามเดือนไม่นับได้ป่ะ จะ20แล้วคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

“หรอ?”

“ค...ค่ะ” ตอนนี้มือที่เธอประสานกันไว้เปียกชื้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกถึงความกดดันยิ่งกว่าตอนที่ออกไปนำเสนองานที่หน้าห้องเสียอีก คนอะไรไม่รู้หน้ากลัวชะมัด เหมือนตอนนี้เธอนั่งอยู่หน้าผู้คุมที่กำลังสอบสวนคนทำความผิดเลย แงงงงงง

“งั้นเอาบัตรมาสิ”

“เอ่อ...ต้องใช้บัตรด้วยหรอคะ?” ชิบหายเถอะ ใช้บัตรก็ความแตกนะสิ ทำไงดีนะอีแป้งมึงจะทำไงดีเนี่ย

“ก็เออสิวะ ยืมเงินที่ไหนจะไม่เอาข้อมูลของคนมายืม เผื่อมึงชิ่งหนีหนี้กูทำไง จะให้หรือไม่ให้ อย่ามาทำลีลา กูไม่ได้มีเวลามานั่งเล่นขายของกับมึงมากมายนักหรอกนะ”

“น....นี่ค่ะ” ตอนนี้แป้งหอมได้แต่หลับตาปี๋ยื่นบัตรประชาชนของตัวเองไปตรงหน้าของคนตัวโต แงงง ไอโฟนของฉัน ชาตินี้จะได้ใช้ไอโฟนกับเขาไหมเนี่ย

หมับ!

“หื้ม? ไหนมึงบอกกูว่ามึง20แล้วไง” เสี่ยกันต์ที่รับบัตรจากมือคนตัวเล็กก็ต้องขมวดคิ้วทันที

“อีกแค่สามเดือนเองง่ะ ไม่นับไม่ได้หรอคะ” ตอนนี้แป้งหอมทำหน้าตาที่คิดว่าน่ารักที่สุดส่งไปให้เสี่ยกันต์อย่างอ้อนๆ เพื่อให้เขาพอที่จะเห็นใจเธอบ้าง

“อย่ามาทำหน้าตาแบบนั้นใส่กู สยอง!”

“.......” ตอนนี้แป้งหอมได้ทำหน้าเหวอตกใจกับคำพูดของเสี่ยกันต์ที่พูดออกมาใส่เธอ เธอว่าเธอก็น่ารักพอสมควรเลยน่ะ ที่โรงเรียนก็มีแต่คนมาจีบ หรือว่าวันนี้เธอจะไม่สวย ก็ไม่น่าจะใช่นะ วันนี้เธอทุ่มเทในการแต่งหน้าสุดชีวิตเลยน่ะ เขาจะมาว่าเธอไม่สวยไม่ได้ เสียใจนะ!

“อายุไม่ถึงก็กลับไป กูไม่ปล่อยกู้ให้เด็ก ไปๆๆเสียเวลากูชิบหาย” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าของเขาอายุยังไม่ถึงเขาจึงไล่ให้กลับไป และเขาก็กำลังจะเดินหนีเธอเหมือนกันแต่ก็โดนมือเล็กๆคว้าข้อมือเขาไว้ก่อน

“อะไรอีก ปล่อยมือกู กูบอกให้ปล่อย!!!” เมื่อไม่ยอมปล่อยมือออกจากแขนของเขา เขาเลยจำเป็นที่จะต้องสะบัดมือออก แต่มันคงจะแรงเกินไปจึงทำให้เด็กคนนั้นล้มลงไปแล้วไปกระแทกโดนถ้วยมาม่าของเธอ ตอนนี้ตัวของเด็กคนนั้นได้อาบไปด้วยน้ำต้มมาม่าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“โอ๊ยยยย ฮือออ~ หนูแสบตาอ่า ช่วยหนูด้วยฮือออ หนูมองไม่เห็น มันแสบตา แงงงงงงง” เฮ้อ ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองน่าจะได้มีปัญหากับเด็กคนนี้แน่ๆ

“โอ๊ยยยแมร่ง วันอะไรของกูวะเนี่ย มาๆๆๆเดี๋ยวกูพาไปห้องน้ำ ลุกขึ้นมา!”

“ก็หนูมองไม่เห็นไง ช่วยพยุงขึ้นหน่อยไม่ได้รึไงเล่า!!!”

“เออลุกๆๆ เห็นว่าแสบตาอยู่หรอกนะ เถียงกูเสียงแข็งเชียวนะเมื่อกี้นะ เดี๋ยวก็ตบคว่ำแมร่งซะหรอก” สุดท้ายก็ต้องพยุงไอ้เด็กนี่เดินไปห้องน้ำอยู่ดีนั่นแหละ แต่แมร่งเมื่อกี้เถียงกูเอาซะอยากตบเด็กขึ้นมาทันที

“ถึงแล้ว เข้าไปล้างหน้าล้างตาให้หายแสบซะ แล้วก็อย่าทำห้องน้ำกูพังล่ะ”

“หนูไม่ทำพังหรอกค่ะ แล้วก็ขอบคุณนะคะที่พยุงหนูมาส่งที่ห้องน้ำ”

“เออ ทำบุญทำทาน”

เมื่อส่งไอ้เด็กปากดีที่ห้องน้ำเสร็จแล้วเขาก็กลับออกมานั่งรอที่โซฟาตรงเดิม เพื่อรอดูว่าไอ้เด็กนั่นมันจะสร้างปัญหาให้เขาอีกหรือเปล่า

ผ่านไปสักพัก

“แมร่งไม่ใช่ว่าตายในห้องน้ำแล้วหรอกนะ นานชิบหาย” เสี่ยกันต์ที่นั่งรออยู่ข้างนอกรอคนตัวเล็กที่เข้าห้องน้ำไปนานแล้วก็เริ่มบ่นกระปอดกระแปดออกมาเพราะเริ่มที่นานเกินไปแล้ว

“เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ” เสี่ยกันต์รู้สึกเหมือนมีคนเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเลยเงยหน้าออกจากมือถือไปมอง แต่ก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้าของตัวเองเพราะคนที่ออกมาไม่ใช่ไอ้เด็กสก๊อยหน้าวอกคนเมื่อกี้

“เอ่อ...?” ส่วนคนที่ออกมาจากห้องน้ำก็ได้แต่ทำหน้างงให้กับคนตัวโต ‘หรือว่าไอ้เสี่ยนี่เป็นโรคอัลไซเมอร์ว่ะ ทำไมถึงจำกันไม่ได้เนี่ย แค่เข้าห้องน้ำมายังไม่ถึง20นาทีเลยนะ อีแป้งหอมงงเด้’

“มึงเป็นใคร แล้วเข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ถึงคนที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำจะน่ารักและสวยมากๆกว่าไอ้คนที่เขาไปส่งที่ห้องน้ำมาก็เถอะ แต่นี่แมร่งโคตรน่ากลัว ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่ตอนไหนถึงมายืนอยู่ที่ตรงหน้าเขาได้ แถมยังทำหน้าตาน่ารักน่าฟัดส่งมาให้เขาอีก ซี๊ด~ หำกูโด่เลย!

“.........”

“ตอบมาสิวะมึงเป็นใคร!!! แล้วออกมาจากในห้องน้ำนั่นได้ไง แล้วไอ้เด็กกระโปกคนก่อนที่กูไปส่งมันไว้ในห้องน้ำล่ะ มันหายไปไหน หรือมึงฆ่ามันไปแล้ว?” เสี่ยกันต์ยังคงเว้นระยะห่างกับคนที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำไว้ก่อน ส่วนคอก็ยืดไปดูในห้องน้ำก็พบกับความว่างเปล่าเลยจำเป็นต้องถามคนตรงหน้าออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ก็หนูนี่ไง คนที่เสี่ยไปส่งเข้าห้องน้ำมา เสี่ยความจำเสื่อมหรอ?”

“ม...ไม่จริง ก็คนที่กูส่งเข้าไปในห้องน้ำไม่ได้หน้าตาแบบนี้”

“จะหน้าตาแบบไหนล่ะ มันก็มีอยู่คนเดียวเนี่ย!”

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่กูนะเว้ย!!! ตอบมาได้แล้วอย่าเล่นตุกติกกับกู มึงเป็นใคร”

“แล้วแต่เสี่ยเถอะ หนูก็คือหนูนี่แหละ พึ่งล้างหน้าเสร็จเนี่ยมีผ้าให้เช็ดหน้าไหม มันจะเปียกไปหมดทั้งตัวอยู่แล้ว” เธอก็เหนื่อยที่จะเถียงกับเขาเหมือนกัน แถมยังมาทำท่าทางกลัวเธอราวกับว่าเห็นเธอเป็นผีอย่างงั้นแหละ

“เอาไป” ถึงเขาจะยังไม่ค่อยเชื่อที่เธอพูดมาเท่าไหร่ แต่ก็ยังเดินไปเอาผ้าเช็ดหน้ามายื่นให้เธออยู่ดี พร้อมกับเดินไปนั่งโซฟาตัวเดิมตรงข้ามกับที่เธอกำลังนั่งเช็ดหน้าอยู่

“ที่มึงพูดมานั่นจริงหรอ”

“เสี่ยเอานี่ไปดูก็แล้วกัน ” เธอขี้เกียจจะพูดกับเขาแล้ว เลยเลือกที่จะยื่นบัตรประชาชนของตัวเองออกไปตรงหน้าอีกครั้ง

“เป็นมึงจริงๆด้วย เชี่ย!” แมร่งโคตรน่ารักสัสๆ เสี่ยกันต์ได้แต่อุทานอยู่ภายในใจคนเดียว เพราะตอนแรกที่เขารับบัตรประชาชนมานั้นเขาก็แค่วันเดือนปีเกิด แต่พอลองเพ็งไปที่รูปในบัตรดีๆก็พบว่ามันเป็นบัตรของคนตัวเล็กตรงหน้าเขาจริงๆ

“แล้วทำไมตอนแรกมึงถึงได้แต่งหน้าสภาพแบบนั้นเข้ามาหากู”

“ก็คิดว่าพอแต่งหน้าสวยๆแล้วเสี่ยจะให้หนูกู้เงินไง” ใช่! เธออุตส่าห์งัดทุกความรู้ในเรื่องความงามออกมาจนหมดแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ให้เธอกู้อยู่ดีนั่นแหละ

“แล้วมึงจะมาอยากกู้เงินไปทำไมล่ะ ไหนบอกเหตุผลมาสิ” เสี่ยกันต์ตอนนี่ใจเริ่มที่จะลังเลแล้วเมื่อเห็นหน้าตาอันแท้จริงของคนตรงหน้า เสี่ยกันต์เริ่มคิดอยากที่จะล่อเด็กก็วันนี้แหละ

“ไปซื้อโทรศัพท์ค่ะ หนูอยากมีไอโฟนใช้เหมือนเพื่อนๆบ้าง” ในเมื่อคนตรงหน้าไม่ให้เธอกู้เงินแล้วก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปิดเรื่องนั้นอีกต่อไป เพราะพูดออกไปยังไงเขาก็ไม่ซื้อให้เธออยู่ดี