บทที่ 1 คุณหนูอินตื่นแล้ว 2/2

กุ้ยมามาเล่าด้วยความปวดใจ นางไม่รู้เลยว่าการไปพึ่งพาฉินอี๋เหนียง อดีตสตรีจากหอเริงรมย์ที่นายท่านรับเป็นอนุผู้นั้น จะเป็นหนทางที่ถูกต้องหรือไม่ แต่ในเวลานั้นเพื่อเงินเพียงไม่กี่อีแปะมาประทังชีวิตอินมี่เอิน นางยอมก้มหัวให้แม้กระทั่งสุนัขในจวน เพื่อต้องการรักษาชีวิตเจ้านายหนึ่งเดียวของนางเอาไว้

อินมี่เอินฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความสงบนิ่ง ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา บัดนี้มืดสนิทราวกับบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง นางไม่ได้เอ่ยปากด่าทอโชคชะตา ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญหามารดาที่ตายจาก และไม่ได้แสดงความโกรธแค้นที่แม่นมต้องไปก้มหัวให้อนุภรรยาของบิดา

ความเงียบที่แฝงด้วยความกดดันของดรุณีน้อยทำเอาบรรยากาศในกระท่อมชาวบ้านอึดอัดจนกุ้ยมามาต้องเรียกนางเบา ๆ

“คุณหนู...” กุ้ยมามาเอื้อมมือไปกุมมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบนั้นไว้ “เรื่องในจวนโหวตอนนี้วุ่นวายไปหมด อนุเซวียขึ้นมาเป็นฮูหยินกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ บ่าวไพร่เรือนเดิมของเราถูกขายทิ้งหรือไม่ก็ถูกโบยจนพิการ... คุณหนู บ่าวได้เงินมาจำนวนหนึ่งแล้ว เรา... เราจะเอาอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ? จะให้บ่าวพาท่านหลบหนีไปซ่อนตัวที่บ้านเดิมของบ่าวที่แดนใต้ดีหรือไม่?”

อินมี่เอินมองมือที่จับมือนางเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ชักมือออกจากการเกาะกุมของกุ้ยมามา นางขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า แม้บาดแผลบนแผ่นหลังจะปริแตกจนเลือดสีสดซึมผ่านผ้าพันแผล แต่นางกลับไม่ส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

“กุ้ยมามา... ท่านจำได้หรือไม่ เมื่อเดือนก่อน ตอนที่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ เราเล่นซ่อนหากันที่สวนหินหลังเรือนเหมยฮวา”

คำถามที่ดูเหมือนไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอากุ้ยมามาชะงักงันนึกคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

“บะ... บ่าวจำได้เจ้าค่ะ คุณหนูไปซ่อนตัวอยู่ในโพรงไม้ใหญ่หลังภูเขาหินจำลอง จนบ่าวกับฮูหยินตามหากันแทบพลิกจวน”

“ในโพรงไม้นั้น มีแผ่นหินที่ขยับได้อยู่หนึ่งแผ่น” อินมี่เอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าเคยแอบเอาหีบไม้ใบเล็กไปซ่อนไว้ในนั้น ในนั้นมีตั๋วเงินของร้านแลกเงินไท่ผิงอยู่หนึ่งพันตำลึงเงิน เป็นของขวัญปีใหม่ที่ท่านตามอบให้ สั่งให้เก็บให้ดีอย่าให้มารดาเห็น”

กุ้ยมามาเบิกตากว้าง หนึ่งพันตำลึงเงิน! ท่านแม่ทัพฮั่วแอบให้เงินคุณหนูมากขนาดนี้เชียว จำนวนเงินมหาศาลนี้มากพอที่จะซื้อจวนหลังใหญ่ในเมืองหลวงและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปได้ทั้งชาติ!

“กุ้ยมามา ท่านจงกลับไปที่จวนเวินหนิงโหว ใช้ข้ออ้างเรื่องมารดาป่วยบังหน้าต่อไป แอบไปที่โพรงไม้นั้นแล้วนำตั๋วเงินทั้งหมดออกมา” เด็กหญิงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดเกินวัย

“เมื่อได้เงินมาแล้ว ข้าจะแบ่งตั๋วเงินนั้นให้ท่านส่วนหนึ่ง ถือเป็นการตอบแทนที่ท่านมีบุญคุณช่วยชีวิตข้าขึ้นมาจากก้นหลุมศพ” อินมี่เอินแม้อายุแปดหนาว แต่ไม่ใช่เด็กน้อยที่ไม่รู้หนักเบา

“คุณหนู! ท่านพูดอันใดออกมา บ่าวไม่ต้องการเงิน บ่าวต้องการแค่ติดตามรับใช้ปกป้องท่าน!” แม่นมวัยกลางคนน้ำตาร่วงเผาะ ส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

“ท่านต้องรับไว้” อินมี่เอินตวัดสายตาคมกริบมองแม่นมของตน ยามนี้นางต้องเข้มแข็ง เพราะเหลือแค่นางที่จะสะสางความแค้นนี้ได้

“ส่วนเงินอีกส่วน ข้าจะให้ท่านติดสินบนนายอำเภอทำหนังสือ ‘หนังสือเดินทาง’ ปลอมแปลงสถานะให้ข้าใหม่ ให้ระบุว่าข้าเป็นหลานสาวกำพร้าของท่าน ที่กำลังจะเดินทางออกจากเมืองหลวง”

“ออกจากเมืองหลวง? แล้วคุณหนูจะเดินทางไปที่ใดเจ้าคะ! ท่านอายุเพียงแปดหนาว จะรอนแรมไปเพียงลำพังได้อย่างไร ให้บ่าวติดตามท่านไปเถิดนะเจ้าคะ!”

“ข้ายังบอกไม่ได้ว่าจะไปที่ใด และท่านก็ห้ามตามข้ามาเด็ดขาด ท่านต้องอยู่” อินมี่เอินตัดบทอย่างเยือกเย็น นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของแม่นมผู้ภักดี

“กุ้ยมามา...ยามนี้ข้าไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้อีกต่อไปแล้ว และที่สำคัญที่สุด ข้าไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะตาย แต่ข้ากลัว... กลัวว่าสักวันหนึ่ง หากจวนโหวสืบรู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ คนที่จะถูกลากไปทรมานจนตายเพื่อเค้นหาความจริงจากปาก ก็คือท่าน”

คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอากุ้ยมามาพูดไม่ออก ความหวาดกลัวต่ออำนาจของจวนเวินหนิงโหวและความโหดเหี้ยมของฮูหยินเซวียยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจ หากความแตกขึ้นมา ไม่เพียงแค่นางที่จะตายอย่างอนาถ แต่ครอบครัวของนางที่บ้านนอกก็คงไม่เหลือรอดแม้แต่ชีวิตเดียว

“ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ตายตราบใดที่ยังคืนความเป็นธรรมให้มารดาไม่ได้ เมื่อใดที่ข้าตั้งหลักได้ มีอำนาจมากพอที่จะเหยียบย่ำพวกมันให้จมดิน ข้าจะเป็นฝ่ายติดต่อกลับมาหาท่านเอง... ถึงเวลานั้น ท่านต้องเป็นสายข่าวในเมืองหลวงให้ข้า เข้าใจหรือไม่”

กุ้ยมามามองเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา นี่ไม่ใช่คุณหนูอินมี่เอินผู้ร่าเริงและชอบกินขนมโก๋ลูกท้ออีกต่อไปแล้ว สุดท้ายได้แต่พยักหน้ารับคำสั่งอย่างจนใจ น้ำตาไหลอาบสองแก้มด้วยความเวทนาและหวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่อาจคาดเดา

สิบวันต่อมา ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายไม่ขาดสายในฤดูวสันต์

รถม้าเช่ากลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งเคลื่อนตัวช้า ๆ ออกจากประตูเมืองหลวงฉางอันมุ่งหน้าสู่ความเวิ้งว้างทางทิศเหนือ ภายในรถม้า อินมี่เอินในชุดผ้าฝ้ายสีมอซอสวมหมวกเหวยเม่าปกปิดใบหน้า นอนในรถม้ากำตั๋วเงินสามร้อยในสาบเสื้อไว้แน่น นางเลือกจะเลือกเป็นเงินตำลึงและเงินอีแปะมาส่วนหนึ่งที่เหลือเก็บเป็นตั๋วแลกเงินเพื่อความสะดวกในการเดินทางและยังเย็บกระเป๋าเสื้อด้านในซ่อนอีกชั้นกันล่อตาโจร

บาดแผลบนแผ่นหลังยังคงปวดหนึบ แต่หัวใจของนางกลับด้านชาไปหมดแล้ว ยามนี้มีเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้นางล้างแค้นคือต้องการมีชีวิตรอด

ดรุณีน้อยยกตัวขึ้นนั่งเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองกลับไปยังกำแพงเมืองหลวงที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในม่านหมอกฝน แต่ทว่าออกพ้นประตูติ้งอันที่ออกจากเมืองหลวงมาได้เพียงชั่วครู่กลับมีเสียงเหล่าทหารดังขึ้น!

“ตรวจรถม้าทุกคันที่เพิ่งเดินทางออกจากประตูติ้งอันให้หมด ไม่มีละเว้น!”