บทที่ 1 คุณหนูอินตื่นแล้ว 1/2

ความหวานล้ำของขนมหยุนเพี่ยนเกาหรือขนมโก๋ลูกท้อที่ละลายในปาก ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น...

อินมี่เอินในวัยแปดหนาวจำได้เพียงว่า รสชาติของขนมโก๋ลูกท้อที่มารดาป้อนเข้าปากนั้นช่างหอมหวานและนุ่มนวลเหลือเกิน มือที่ลูบครรภ์ของมารดายังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่น นางกำลังเจื้อยแจ้วด้วยรอยยิ้ม ทว่าจู่ ๆ ภาพความอบอุ่นตรงหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยว

ศีรษะของเด็กน้อยปวดหนึบราวกับมีเข็มเหล็กนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในขมับ ภาพมารดาที่กำลังแย้มยิ้มพลันพร่ามัว ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกกระชากลงสู่ความมืดมิด

ซ่า!!

ความหนาวเหน็บที่สาดกระเซ็นกระทบใบหน้า ปลุกให้นางสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทราอันแสนหวาน อินมี่เอินสำลักน้ำออกมาอย่างรุนแรง ดวงตากลมโตที่เคยสุกสกาวราวกับดวงดาราบัดนี้เบิกกว้างด้วยความสับสนระคนหวาดกลัว สิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสรับรู้ไม่ใช่กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาในเรือนมารดา แต่เป็นกลิ่นดินยามฝนตก ร่างกายเล็กจ้อยของนางถูกตรึงแน่นอยู่บนม้าไม้สำหรับลงทัณฑ์ เชือกป่านเส้นหยาบบาดลึกเข้าไปในข้อมือจนห่อเลือด

เบื้องหน้าของนางคือลานหินชนวนหน้าศาลบรรพชนตระกูลอิน บิดาที่นางเคารพรักสุดหัวใจ อินหมิงเต๋อ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือไม้แดง แววตาของเขาที่เคยมองนางด้วยความเอ็นดู บัดนี้กลับเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูเหมันต์และดูโหดเหี้ยมราวกับนางไม่เคยรู้จักเขามาก่อน

“โบยนาง! นางฆ่ามารดาและน้องชาย”

เสียงตวาดนั้นดังก้องกังวานราวกับฟ้าผ่า ไม้พลองหท่อนกลมฟาดลงบนแผ่นหลังบอบบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดแล่นริ้วทะลุถึงกระดูกจนนางแทบขาดใจ

อินมี่เอินส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา กรีดร้องปฏิเสธข้อกล่าวหาไร้ที่มาที่บิดายัดเยียดให้... นางหรือ? ฆ่ามารดา ฆ่าน้องชายในครรภ์?

“สวรรค์เบื้องบนจงเบิกตาดู! ข้าอินมี่เอินถูกใส่ร้าย... หากข้าต้องตาย ข้าขอสาปแช่งให้ตระกูลอินที่อวดอ้างคุณธรรมจอมปลอมนี้ ล่มจม วอดวาย ตายตามมารดา น้องชายของข้าไป”

คำสาปแช่งสุดท้ายดังก้องแข่งกับเสียงสายฟ้าที่ซัดสาดลงมา ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไปพร้อมกับคำสั่งอันเลือดเย็นของบิดา

“ประกาศออกไปให้ทั่วเมืองหลวง ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอินมีจิตใจอำมหิตผิดมนุษย์ คิดร้ายลอบสังหารมารดาและน้องชายในครรภ์ ถูกลงทัณฑ์จนสิ้นใจคาไม้โบย! นำร่างอัปมงคลของนางใส่โลงไปฝังทิ้งที่สุสานไร้ญาติหลังเขา อย่าให้บ่าวรับใช้หรือผู้ใดในจวนเอ่ยชื่อนางอีก!"

“ข้าไม่มีบุตรสาวร้ายกาจเช่นนี้”

...ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของโลงไม้หนานมู่ ความรู้สึกของการถูกฝังทั้งเป็น ดินโคลนที่สาดเทลงมากลบฝังลมหายใจ...ทุกอย่างมันสมจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงฝันร้าย

เฮือก!

อินมี่เอินสะดุ้งสุดตัว เปลือกตาที่หนักอึ้งเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางแสงสลัว นางหอบหายใจรุนแรงต้องการโกยเอาอากาศเข้าปอด กลิ่นดินคาวเลือดและโคลนตมในโลงศพมลายหายไป สัมผัสแรกที่เตะจมูกคือกลิ่นฉุนปนขมของยาสมุนไพรต้ม ร่างกายของนางไม่ได้ถูกบีบรัดอยู่ในโลงแคบ ๆ อีกต่อไป แต่นอนคว่ำหน้าอยู่บนฟูกผ้าฝ้ายเก่า ๆ แม้ไร้ความนุ่มแต่ก็พอทนหลับนอนได้

ความรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาดนี้ทำให้นางเผลอคิดไปชั่วขณะว่า หรือแท้จริงแล้วเรื่องราวความโหดร้ายทั้งหมด... การตายของมารดา การลงทัณฑ์ของบิดา และการถูกฝังทั้งเป็น จะเป็นเพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่ง!

“อ้า...ซี๊ด...”

ทว่าเพียงแค่ขยับตัว ความเจ็บปวดร้าวลึกจากรอยแตกยับบนแผ่นหลังก็แล่นปราดขึ้นมาประท้วง ความเป็นจริงอันโหดร้ายตอกย้ำว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจริง

“คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว! สวรรค์เมตตา สวรรค์เมตตาโดยแท้!”

เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างเตียง ชิวกุ้ย หรือ กุ้ยมามาแม่นมคนสนิทของมารดาถลาเข้ามาทรุดตัวลงข้างฟูก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา มือเหี่ยวย่นที่สั่นเทารีบประคองถ้วยกระเบื้องปากบิ่น ใส่โจ๊กข้าวฟ่างต้มจนเละมาจ่อที่ริมฝีปากของนาง

“ค่อย ๆ กลืนนะเจ้าคะคุณหนู ท่านหลับไปถึงสามวันเต็ม ๆ บ่าวกลัวเหลือเกิน...กลัวว่าลมหายใจรวยรินของท่านจะหลุดลอยไป ไม่เช่นนั้นบ่าวคงไม่มีใจจะอยู่ต่อไปแล้ว ตายตามท่านไปแน่ ๆ” กุ้ยมามาพูดพลางปาดน้ำตาด้วยนางเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์ อยู่กับฮูหยินมาตั้งแต่ออกเรือน

อินมี่เอินอ้าปากรับโจ๊กข้าวฟ่างจืดชืดนั้นอย่างว่าง่าย ความอบอุ่นของอาหารที่ไหลลงสู่กระเพาะว่างเปล่า ช่วยดึงสติของเด็กหญิงวัยแปดหนาวให้กลับมาแจ่มชัด

หลังจากกินโจ๊กเสร็จนางทอดสายตามองกุ้ยมามาที่กำลังง่วนอยู่กับการแกะผ้าพันแผลเก่าที่ชุ่มเลือดออก จากนั้นทายาสมุนไพรสูตรหมอชาวบ้านลงบนหลังของนางอย่างเบามือที่สุด

“กุ้ยมามา... ที่นี่คือที่ไหน” เสียงของเด็กหญิงแหบแห้งและราบเรียบอย่างประหลาด ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นไห้ ไร้ซึ่งความหวาดผวาอย่างที่ดรุณีแปดหนาวพึงจะเป็น

ต่อไปนี้ชีวิตนางไม่ใช่คนอ่อนแออีกแล้ว

และนั่นทำให้กุ้ยมามาลอบสังเกตคุณหนูใหญ่ พลันคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันก่อนตอบ

“ที่นี่คือบ้านพักของชาวบ้านที่ท้ายเมืองหลวงเจ้าค่ะ ปลอดภัยจากสายตาของคนจวนโหวแน่นอน” กุ้ยมามาตอบพลางปาดน้ำตา ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ในช่วงสามวันที่ผ่านมาให้คุณหนูของตนฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เจือด้วยความโศกเศร้า

เมื่อสามวันก่อน หลังจากที่กุ้ยมามาใช้เสียมงัดฝาโลงและขุดร่างที่บอบช้ำของอินมี่เอินขึ้นมาจากหลุมศพไร้ญาติ นางต้องแบกร่างคุณหนูฝ่าพายุฝนมาซ่อนตัวในกระท่อมร้างแห่งนี้ เงินทองติดตัวก็ไม่มี ยาสมุนไพรก็ขาดแคลน เพื่อรักษาชีวิตของคุณหนูใหญ่ กุ้ยมามาจึงตัดสินใจทำเรื่องที่เสี่ยงตายที่สุด นั่นคือการลอบกลับเข้าไปในจวนเวินหนิงโหวในรุ่งเช้าของอีกวัน

“บ่าวไม่มีทางเลือกเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวแสร้งทำเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอก ไปคุกเข่าโขกศีรษะขอความเมตตาจากฉินอี๋เหนียงที่เรือนไผ่หยก ขอให้นางรับบ่าวไว้เป็นคนรับใช้ปัดกวาดเรือน แลกกับการเบิกเงินล่วงหน้าเพียงเล็กน้อย โดยอ้างว่ามารดาแก่ชราที่บ้านนอกกำลังป่วยหนักปางตาย บ่าวต้องการเงินไปซื้อยาและขออนุญาตลาออกมารักษามารดาชั่วคราว...”