บทที่ 2 ใครก็ไว้ใจไม่ได้ 2/4

ชายคนขับรถม้าที่กุ้ยมามาว่าจ้างมา รีบขยับตัวเข้ามาบังหน้าเด็กหญิงไว้ด้วยท่าทีนอบน้อมประจบประแจง เขายัดถุงเงินอีแปะใส่มือทหารยามอย่างแนบเนียน

“โธ่ ใต้เท้าขอรับ... หลานสาวข้าน้อยป่วยเป็นวัณโรคเรื้อรัง พ่อแม่นางก็ตายเพราะโรคนี้หมด ข้าน้อยจึงต้องรีบพานางออกจากเมืองหลวงเพื่อไปรักษาที่ตงไห่ ใต้เท้าโปรดระวังอย่าเข้าใกล้เลยขอรับ ประเดี๋ยวจะติดโรคเอาได้เอาได้...ข้ายังต้องนั่งห่างจากนางเลยขอรับ”

คนขับรถม้าถูกกับชับว่า หากมีเรื่องไม่คาดฝันก่อนออกจากเมืองหลวง ให้สวมรอยเป็นญาติจากนั้นยัดถุงเงินให้กับทหาร

เหล่าทหารยามได้ยินคำว่าวัณโรคดวงตาพลันเบิกกว้าง รีบชักมือกลับผงะถอยหลังไปหลายก้าว

“ถุย! เด็กอมโรคหรอกรึ รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าประตูเมืองเลยไป! ขืนชักช้าข้าจะสั่งเผารถม้าทิ้งเสีย!”

“ขอบพระคุณใต้เท้า! ขอบพระคุณขอรับ!” คนขับรถม้ารีบโค้งขอบคุณหัวแทบจะจุ่มกับพื้นดิน ถึงได้ผ่านด่านมาได้ นับว่ารอดตายได้หวุดหวิด เขาคิดว่าหากนางหนูน้อยนั่นโดนจับเขาเองก็คงต้องโดนผู้ว่าจ้างยึดเงินคืน

ม่านถูกทิ้งตัวลงปิดบังสายตา รถม้าเคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงล้อไม้บดเบียดกับถนนลูกรังสีแดงที่ต้องฝนทำให้เกิดเป็นน้ำโคลนสีแดงเปื้อนล้อ

เสียงเอี๊ยอ๊าดดังไกลออกห่างจากกำแพงเมืองหลวง อินมี่เอินพรูลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา รอดพ้นปากเหวมาได้หวุดหวิด ทว่าดวงตากลมโตที่เคยมืดมน กลับยิ่งทวีความระแวดระวังมากยิ่งขึ้น

โลกภายนอกจวนโหว ช่างเต็มไปด้วยคมหอกคมดาบ หาได้มีความเมตตาต่อผู้อ่อนแอไม่... หากข้าไร้ซึ่งไหวพริบเมื่อครู่ คงถูกลากคอกลับไปรับทัณฑ์ทรมานจนตายที่ศาลบรรพชนแล้ว

‘ท่านแม่...โปรดอวยพรข้าด้วย’

อินมี่เอินหยิบปิ่นขึ้นมาจากนั้นลูบเบา ๆ ก่อนจะหลับตานึกถึงใบหน้ามารดา แล้วลมวูบหนึ่งจะพัดเข้าหน้าหวิว ราวกับวิญญาณของมารดาตอบรับคำขอของนาง

การเดินทางในช่วงฤดูวสันต์ดำเนินต่อไปอย่างทุลักทุเล รถม้าของอินมี่เอินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเพื่อมุ่งสู่ตงไห่ตามที่ตกลงไว้กับคนขับรถม้า ทว่าเมื่อแล่นมาถึงทางแยกใหญ่ รถม้ากลับต้องหักหลบลงไปจอดแช่อยู่ในโคลนริมทางกะทันหัน เมื่อเบื้องหลังมีขบวนผู้สูงศักดิ์

“หลีกทาง! ขบวนเสด็จหมิงชินอ๋อง! ผู้ใดขวางทางมีโทษฟันแทงไม่เว้น!”

เสียงม้าควบกุบกับพร้อมกับเสียงตะโกนเบิกทางของกองทหารองครักษ์เสื้อแพรดังก้อง อินมี่เอินขมวดคิ้วเล็กน้อย นางค่อย ๆ เลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นมองลอดออกไป

ท่ามกลางม่านละอองพิรุณ ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ทว่าแฝงไปด้วยความเงียบเหงาและเยือกเย็นกำลังเคลื่อนพลผ่านไป ธงสัญลักษณ์ลวดลายพยัคฆ์สยายปีก ปักตัวอักษรคำว่า ‘หมิง’ ปลิวไสวต้านแรงลม ทหารองครักษ์ราวห้าร้อยนายในชุดเกราะอ่อนขี่ม้าขนาบข้างรถม้าคันใหญ่ที่แกะสลักอย่างวิจิตร ทิศทางที่ขบวนนี้กำลังมุ่งหน้าไปคือ ‘ซีเป่ย’ ดินแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออันทุรกันดารและแห้งแล้ง

อินมี่เอินแปลกใจ อาจารย์ไม่เคยสั่งสอนนางว่ามีตำแหน่งชินอ๋องสักนิด เพียงแต่บอกว่าองค์ชายใหญ่มีสิทธิ์ได้รับตำแหน่งไท่จื่อสูงมาก ติดเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่กำเนิดในครรภ์เผยกุ้ยเฟย แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหา เพียงแค่พิสูจน์ความสามารถให้ฝ่าบาทได้ประจักษ์แก่สายตาก็พอ

แต่หมิงชินอ๋องคือผู้ใดกันล่ะ นางที่อยากรู้เรื่องราวอยู่ครามครัน มองเมฆบนท้องฟ้าที่มืดดำคล้ายกับหากเดินทางต่อจะต้องหยุดระหว่างทางอยู่ดี จึงเอ่ยบอกท่านลุงที่บังคับม้าให้พักเดินทางก่อน และที่หาข่าวย่อมต้องเป็นโรงพักม้าที่มีผู้คนสัญจรไปมา

“ท่านลุงเดินทางมาระยะหนึ่งแล้ว พักที่โรงพักม้าข้างหน้าก่อนเถอะ ข้าคิดว่าอีกประเดี๋ยวฝนต้องตกหนักเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ ลุงว่าจะซ่อมเสื้อฟางกันฝนสักหน่อย”

อินมี่เอินเห็นด้วย การเดินทางในฤดูฝนลำบากทั้งเปียกไปหมด ดังนั้นชุดกันฝนต้องจัดการให้ดี ไม่เช่นนั้นจะไม่สบายเอาได้

เมื่อคนขับรถม้าไปจัดการให้อาหารม้า นางจึงไปนั่งในโรงเตี้ยมที่เป็นโรงเตี้ยมของทางการ มีทหารตรวจตราดูแลตลอด ทำให้รู้สึกปลอดภัย แต่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเรื่องหมิงชินอ๋อง

“เสี่ยวเอ้อร์ ขอห้องพักสองห้องเจ้าค่ะ แล้วเอาโจ๊กกับหมั่นโถวให้ข้าหนึ่งชุด อีกชุดให้กับคนบังคับม้าของข้า”

“ได้เลยขอรับคุณหนูท่านรอสักครู่”

เสี่ยวเอ้อร์ไปไม่นานก็กลับมาพร้อมอาหารที่น่าทานไม่น้อย กลิ่นหอมของโจ๊กเย้ายวนชวนหิวจริง ๆ เมื่อนางจ่ายเงินค่าอาหารและที่พักจึงยัดให้เขาอีกห้าอีแปะ

“ท่านรู้จักหมิงชินอ๋องหรือไม่” เสี่ยวเอ้อร์เห็นเงินส่วนเกินมารีบเก็บเข้าเสื้อทันที จากนั้นเริ่มเล่า