บทที่ 2 ใครก็ไว้ใจไม่ได้ 1/4

เมื่อได้ยินดังนั้นอินมี่เอินรู้สึกตระหนกเล็กน้อย พลางคิดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ทำไมอยู่ ๆ ทหารถึงได้เข้มงวดตรวจตราขึ้นมาตอนที่นางกำลังจะออกจากเมืองหลวง พวกเขาต้องการค้นหาผู้ใดหรือ?

จากที่นางนอนพักรักษาตัว และฟังข่าวจากกุ้ยมามาก็ไม่เห็นว่าเหตุการณ์ใดผิดปกตินี่นา ยกเว้นเรื่องของนางที่ถูกประกาศออกมาว่าทำให้มารดาเสียชีวิตและบิดาโบยจนตายนำไปฝังในสุสานศพไร้ญาติ

ในต้าฉินมีกฎระเบียบและคำสั่งสอนว่าบุตรคือสมบัติของบิดามารดา นอกจากต้องเชื่อฟังแล้วยังต้องกตัญญูอีกด้วยหากไม่เชื่อฟังจะถูกตั้งข้อหาไม่เชื่อฟังบุพการีไม่ต่างจากโทษกบฏสักนิด ยิ่งเป็นบุตรียิ่งแทบไร้ค่า หากไม่ได้เป็นบุตรภรรยาเอกในจวนขุนนาง ทำผิดถูกขับออกจากตระกูล ถูกขายเป็นเรื่องธรรมดา และความตายของเด็กสาวผู้หนึ่งจึงไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

และเรื่องของนางจะว่าเรื่องของนางเล็กก็ใช่ พยานหลักฐานชี้ชัด หากบ้านเดิมมารดามาเรียกร้องความเป็นธรรม อย่างไรก็คืนความเป็นธรรมให้ไม่ได้ เพราะนางคือสมบัติของตระกูลอินไปแล้ว

หนำซ้ำท่านตาและท่านลุงใหญ่ยังอยู่ชายแดนปกป้องบ้านเมือง หากจะส่งข่าวจากเมืองหลวงม้าเร็วก็ต้องใช้เวลาถึงเจ็ดวัน หากส่งสารจากสถานีส่งสารปกติก็ใช้เวลาถึงยี่สิบวัน ดังนั้นหากรอส่งข่าวให้คนตระกูลฮั่วมาช่วย นางคิดว่าตนเองน่าจะถูกจับได้เสียก่อน

ขณะที่คิดวนไปวนมาในหัวหาทางหนีทีไล่ เสียงคนรับจ้างขับรถม้าเอ่ยจากด้านนอก

“คุณหนู...พวกเราคงต้องลงรถม้าให้คนตรวจขอรับ”

อินมี่เอินสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด แต่ยังสิ้นเสียงท่านลุงผู้นั้นไม่ถึงอึดใจ ทหารก็มาเร่งรัดให้หยุดตรวจอีกครั้งหลังจากที่ตรวจใบผ่านทางไปแล้วหนึ่งรอบ

“ตรวจป้ายผ่านทาง!”

น้ำเสียงขึงขังตวาดก้องของทหารยามหน้าประตูติ้งอัน ทำให้รถม้าเช่าที่แล่นออกมาหยุดชะงักกะทันหันจนร่างเล็กจ้อยของอินมี่เอินเสียหลักไปกระแทกกับผนังไม้

“โอ๊ย...”

เด็กหญิงลอบสูดปากด้วยความเจ็บปวดเมื่อศีรษะเล็กกระแทกเข้าเต็ม ๆ ทั้งยังสะเทือนไปยังแผลที่หลังที่ยังไม่หายดี ทำให้ยามนี้ทั้งเจ็บที่หัวและปวดที่ตัว แต่นางไม่มีสิทธิ์โวยวายหรือแสดงกิริยาไม่พอใจอันใดออกมาได้

นางไม่ใช่คุณหนูใหญ่จวนเวินหนิงโหวอีกต่อไปแล้ว

ม่านหน้ารถม้าถูกเลิกขึ้นอย่างหยาบคาย สายลมหนาวเหน็บและละอองฝนสาดกระเซ็นเข้ามาพร้อมกับคบเพลิงที่ส่องประกายวูบวาบเพราะบรรยากาศด้านนอกขมุกขมัว

“หนังสือเดินทางมีหรือไม่”

อินมี่เอินพยักหน้าอย่างว่าง่าย นางไม่ได้วางท่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่โต เพียงแค่หยิบหนังสือที่เก็บในสาบเสื้อออกมายื่นให้ทหารที่ขอเข้ามาตรวจค้น

ทหารยามร่างกำยำในชุดเกราะเปียกชื้นยื่นหน้าเข้ามา กวาดสายตาดุดันมองสำรวจภายในรถม้าแคบ ๆ ที่มีเพียงสัมภาระเป็นห่อผ้าไม่ใหญ่มาก มีเสบียงแห้งและชุดต้มชาในรถม้า ก่อนจะตวัดสายตาลงมองหนังสือเดินทางในมือสลับกับใบหน้าซีดเซียวของเด็กหญิง ที่เหมือนกำลังเจ็บป่วยก็ไม่ปาน

“เหตุใดเจ้าเดินทางลำพัง” เสียงห้วนกระแทกเสียงลงมาถาม

“เรียนใต้เท้าผู้สูงศักดิ์ ข้าน้อยบิดากับมารดาเพิ่งตายจาก ก่อนตายสั่งเสียให้กลับบ้านเดิมไปอยู่กับท่านยาย จึงต้องเดินทางคนเดียวเจ้าค่ะ”

อินมี่เอินนั่งขดตัวอยู่ที่มุมรถ ซ่อนมือเล็กที่สั่นเทาไว้ในสาบเสื้อ มือข้างหนึ่งของนางกำปิ่นหยกสลักลายดอกเหมยเอาไว้จนฝ่ามือห้อเลือดพลางนึกถึงคำพูดของกุ้ยมามา

"คุณหนู... บ่าวแอบดึงปิ่นเล่มนี้มาจากมวยผมของฮูหยินก่อนที่จะปิดฝาโลงฝัง ท่านจงเก็บเอาไว้ระลึกถึงฮูหยินนะเจ้าคะ’

คำพูดทั้งน้ำตาของกุ้ยมามาดังก้องอยู่ในหัว ปิ่นปักผมเล่มนี้คือสิ่งสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ของมารดา และมันยังย้ำเตือนว่านางต้องรอด!

“หนังสือเดินทางนี่ระบุว่าเป็นหลานสาวชาวนา แต่เหตุใดผิวพรรณและหน้าตาของเจ้าถึงดูหมดจดผิดวิสัยนักเล่า!” ทหารยามหรี่ตาแคบลง แววตาเต็มไปด้วยความจับผิด

“พวกเจ้าเป็นคนร้ายหลบหนีหรือไม่!”

หัวใจของดรุณีน้อยวัยแปดหนาวเต้นระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก ทว่าในเสี้ยวอึดใจแห่งความเป็นความตาย สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ทำงาน อินมี่เอินแสร้งตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง ก่อนจะไอโขลกออกมาอย่างหนักหน่วง เสียงไอของนางแหบพร่าและฟังดูทรมานราวกับคนใกล้ตาย

“แค่ก ๆ ... แค่กๆๆ! ทะ... ท่านลุง...” เด็กหญิงช้อนดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาขึ้นมองทหารยาม ท่าทางน่าเวทนาและดูอมโรคนั้นทำให้เขาถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวทันทีอย่างรังเกียจ เกรงว่านางเป็นโรคระบาดหรือไม่ แม้ยังไม่มีรายงานคนตายด้วยโรคระบาดในเมืองหลวง แต่ยามฝนตกทีไรมักจะมีโรคที่รักษาไม่หายมาด้วยทุกที