LOGINรัชศกอี๋หลงปีที่สิบสาม
เขื่อนซานสือแตก น้ำท่วมเมืองต้าเฉิงจนจมใต้บาดาล ผู้คนล้มตาย สูญหาย พืชพรรณขาดแคลนทำให้ประชาชนอดอยาก
นอกจากนั้นยังเริ่มเกิดโรคระบาดในพื้นที่น้ำท่วม ทางการสั่งอพยพ สั่งตรวจสอบ แยกผู้คนที่ติดโรคระบาด จากนั้นจึงปิดเมืองต้าเฉิงห้ามผู้ใดเข้าออก
ทางเดินที่มีผู้คนมากมายกำลังอพยพ เซี่ยซีจูงม้าเทียมเกวียนซึ่งมีหลังคาโค้งไว้หลบแดดหลบฝน มองผู้คนมากมายที่เดินเท้า นางดึงม้าให้หยุดเมื่อท่านยายเสียนส่งเสียงเรียก
เมื่อสิบวันก่อนเซี่ยซีตกลงไปในแม่น้ำขณะทำภารกิจ พริบตาเดียวก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของสตรีที่ทั้งชื่อและแซ่เดียวกัน ที่สำคัญสตรีนางนี้ยังแต่งงานแล้ว ตอนนี้สามีของอีกฝ่ายรั้งอยู่ที่เมืองหลวง กำลังเข้าร่วมการสอบขุนนาง
เบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้มีเพียงเซี่ยฉิงและสามีเท่านั้นที่รู้ความจริง ข้อตกลงการแต่งงานคือ...เขาแต่งกับนางเพื่อให้นางรักษาสินเดิมของมารดา จากนั้นพานางออกมาจากตระกูลเซี่ย
ต่อมาหลังบิดาของหญิงสาวสิ้นใจเขาออกเดินทางไปเข้าสอบ นางรั้งอยู่ดูแลท่านยายและน้องสาวของอีกฝ่าย
ตระกูลเซี่ยกำลังจะล่มสลาย การค้าขาดทุนเหล่าญาติแตกแยกไม่สามัคคี นายท่านเซี่ยมีบุตรสาวคนเดียวก็คือเซี่ยฉิง เพื่อให้หญิงสาวแยกบ้านออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะถูกผลาญไปจนสิ้น นายท่านเซี่ยจึงขอร้องคนที่ตนเคยช่วยชีวิต ให้หญิงสาวได้แต่งออกจากจวนตระกูลเซี่ย
ทว่าเขาคงนึกไม่ถึงว่าเซี่ยฉิงกับ...เสียนอวิ๋นจะกล้าทำสัญญาแต่งงานขึ้น!
หญิงสาวรู้สึกนับถือเซี่ยฉิงผู้นี้อยู่บ้าง ในยามอับจนหนทางถึงขั้นยอมแต่งงาน จากนั้นเพียงรอวันอย่าขาดกับบุรุษแปลกหน้า เพื่อให้ได้ทรัพย์สมบัติของมารดามาเสวยสุขคนเดียว แม้แต่วันที่บิดาสิ้นใจก็ยังไม่กลับไปดูใจ
จะว่าไปในความทรงจำที่หญิงสาวได้รับรู้ นับว่าเซี่ยฉิงคนนี้เป็นสตรีชั่วช้าใจดำยิ่ง ขนาดมีสัญญาที่จะดูแลท่านยายกับเสียนจิงน้องสาวของสามี ทว่านางกลับทำแบบขอไปที ให้ทั้งสองอดมื้อกินมื้อ แม้มีข้าวกิน มีที่นอน ไม่ลำบากเช่นเมื่อก่อน แต่ก็ไม่นับว่าสุขสบายนัก
เห็นสายตาหวาดระแวงสงสัยของเสียนจิง มองความใจดีของท่านยายเสียนที่เสมอต้นเสมอปลาย แม้ว่าหญิงสาวจะเคยปฏิบัติไม่ดีด้วย เซี่ยฉิงได้แต่ถอนหายใจเสียงเบา
วันนี้ชาวบ้านกำลังเดินทางอพยพ นายอำเภอกำลังรวบรวมผู้คนเพื่อออกเดินทาง ในขบวนจะมีเจ้าหน้าที่มือปราบคอยคุ้มกัน เพื่อให้การเดินทางเป็นระเบียบเรียบร้อย หลีกเลี่ยงการปล้นฆ่าแย่งชิง เนื่องจากอุทกภัยครั้งนี้ร้ายแรงยิ่ง
ซานเหอย่วนของเซี่ยฉิงอยู่สูงขึ้นไปบนเขา บ้านหลังไม่ได้ใหญ่มากทว่าเทียบกับชาวบ้านในหมู่บ้าน ก็นับว่ามีฐานะกว่าคนอื่นๆ
ทรัพย์สิน...เซี่ยฉิงเป็นคนฉลาด เงินที่มีแลกเป็นทองฝังเอาไว้ตามจุดต่างๆ ตั๋วเงินมีบ้างบางส่วน เครื่องประดับถูกรื้อค้น ที่ซ่อนไว้ยังอยู่ สิ่งสำคัญเช่นโฉนดมีบันทึกพอคัดลอกใหม่ได้ ทว่าก็ยังไม่แน่นอนเพราะเขื่อนแตกแล้ว นับจากนี้น้ำจะลดหรือไม่ จะลดไม่ลด ก็ยังต้องคอยดูกันอีกหลายเดือน
ที่สำคัญคือจะมีการซ่อมเขื่อน หรือทางการจะให้ย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ยังไม่ได้ข้อสรุป ด้วยบัดนี้ศึกสงครามก็นับว่าทำให้แคว้นต้าเหยาสูญเสียทรัพยากรไปมากมาย
“ฉิงเอ๋อร์เจ้ามาดื่มน้ำหน่อยเถิด” ท่านยายเสียนส่งเสียงเรียก หญิงสาวมองไปรอบๆ สายตาระแวดระวังตอนรับน้ำมา
เห็นเสียนจิงยังคงมองนางราวกับไม่ไว้ใจ นางรับน้ำมาจากนั้นดื่มพร้อมกับส่งเสียงกระซิบบอก “ท่านยาย ลงมาก่อนเถิด”
ทั้งสองเลิกคิ้วมองนางด้วยความสงสัย “ท่านยายชราแล้วเดินลำบาก” เสียนจิงไม่เห็นด้วยแต่พูดจบก็รีบหดคอ ราวกับกลัวว่าจะถูกดุด่า
เซี่ยฉิงเข้าใจได้เพราะอีกฝ่ายมักถูกด่าทอตบตีบ่อยครั้ง แม้เซี่ยฉิงไม่ได้ลงมือเอง แต่คนที่ตบตีก็เป็นสาวใช้ของอีกฝ่ายซึ่งตอนนี้หายไปกับสายน้ำ ถึงอย่างนั้น...เสียนจิงก็ยังกลัวถูกตีอยู่ดี
“เด็กดี เชื่อฟังข้า พาท่านยายลงมาก่อน” นางกล่าวเสียงเบาสายตามองไปรอบๆ
นายกองสามคนมาหาที่หน้าบ้าน เงินที่เขากับนางได้รับล้วนมาจากแม่ทัพหยางทั้งสิ้น ด้วยอาวุธที่หญิงสาวออกแบบ กองทัพต้าเหยาต้องการเป็นอย่างมาก ค่าตอบแทนของการออกแบบอาวุธ สามารถเลี้ยงดูเขากับนางได้ไม่ลำบากค่ายาของเขาไม่น้อยนางจ่ายไปโดยไม่ลังเลของกินที่เขาต้องกิน นางไม่สนใจว่าจะแพงจะถูกเสื้อคลุมของเขาต้องหนาต้องอุ่นหน้าหนาวเขาจะต้องไม่ออกนอกบ้าน ห้ามให้ความเย็นสะสมจนล้มป่วยเยียนหลันเฟิงเชื่อฟังนางเป็นอย่างดี ทั้งนี้ก็เพราะเขาอยากอยู่กับนางให้นานขึ้นอีกหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรือบางทีอาจจะหนึ่งปี“ท่านพี่ ท่านหิวแล้วหรือยัง วันนี้แม่ทัพหยางยังฝากสุรามาด้วย ข้าจะทำไก่แช่สุราให้ท่าน”เขาอมยิ้มมองนางที่ยิ้มหน้าบาน “ก็แค่สุราตื่นเต้นอะไรไ“ไม่ใช่แค่สุรา แต่นี่สุราหลินจือหมักดีต่อสุขภาพของท่าน แต่ว่าท่านดื่มไม่ได้แรงเกินไป ข้าทำไก่แช่สุราให้ท่านแทน”ดูนางสิ... ด้านนอกมีเสียงตะโกนเรียก...อีกแล้ว “เยียนฮูหยินอยู่หรือไม่”“อยู่เจ้าค่ะ”“เร็วเข้าหลานชายท่านลุงเสิ่นโดนหมูป่าทำร้าย แผลบาดลึกเป็นทางยาว ท่านหมอไม่อยู่ ได้ยินมาว่าเจ้าทำแผลเย็บแผลได้ ช่วยไปดูหน่อยได้หรือไม่”หญิงสาวเดินออกมาจากในครัว นางเงย
“ที่นั่นมีท่าเรือ มีเรือสินค้า มีเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน หากเราเบื่อเดินทางแล้วที่นั่นน่าจะเหมาะที่จะปักหลัก ข้าสอนหนังสือเจ้าเก็บเงิน”นางหัวเราะ “ได้ยินสินะ”เขายิ้ม “อย่างไรก็ต้องให้เจ้าเป็นคนหาเลี้ยงอยู่ดี ข้าขอแค่กินอิ่มนอนหลับ ที่เหลือให้เจ้าทั้งหมด”“ไม่ต้องกลัวข้าหาเลี้ยงท่านได้อยู่แล้ว ข้าหาเงินเก่งนะ ต่อรองเก่งด้วย ท่านทำกับข้าวก็พอ ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ข้าเอง”เขาพิงศีรษะลงบนไหล่ของนาง ถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่งมองไปยังเส้นทางที่ยาวไกลเบื้องหน้า “เซี่ยฉิง”“หืม”“เจ้าว่าหากข้าไม่ได้พบเจ้า ชีวิตข้าจะเป็นอย่างไร”“ก็คง...นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงกระมัง”เขาเลิกคิ้วมองนาง “หน้านิ่วคิ้วขมวด?”“ไม่เช่นนั้นก็...นั่งเงียบๆ เพียงลำพังในห้องหนังสือ ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปรบกวน ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้”เขามองนางจากนั้นสายตาอ่อนโยนลง “ก็คงใช่ แล้วเหตุใดเจ้ากล้าข้าใกล้”“ข้า? ข้าทำเช่นนั้นที่ไหน ท่านต่างหากที่เข้ามาหาข้า แถมยังยั่วยวนข้าด้วย”เขาหัวเราะ “ข้าเคยทำเช่นนั้น? จำไม่เห็นได้”“ไม่ใช่แล้วจะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร ข้าถูกวางยายังล่วงเกินเอา
หญิงสาวหัวเราะด้วยความขบขัน นางกระซิบด้วยท่าทีนึกสนุก “เจ้าจะไปรู้อะไร เขาไม่ใช่ปราชญ์สิดี ขอเพียงไปจากเมืองหลวง ต่อไปให้เปิดสถานที่สอนหนังสือแล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋า เขาสอนข้าเก็บเงินดีจะตาย”เสียนจิงเบิกตา “จริงด้วย!! บางทีอาจได้มากกว่าเป็นปราชญ์อีก!”เสียงประตูเปิดออกเยียนหลันเฟิงก้าวเข้ามา ในมือของชายหนุ่มมีเนื้อและปลาสดๆ ที่แวะซื้อมาจากตลาด “จิงจิงเองก็อยู่หรือ เจ้ากินมื้อเที่ยงหรือยัง อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันแล้วข้าจะให้คนส่งเจ้ากลับจวน”“ท่านปราชญ์ ไม่สิ พี่เฟิง ท่านจะทำอะไรหรือ”“ปลานึ่งบ๊วยกับเนื้อตุ๋นกับน้ำแกงหัวปลา เจ้ากินเผ็ดไม่เก่งใช่หรือไม่ เดี๋ยวจะลดพริกลงหน่อย”“ข้าช่วยนะเจ้าคะ” เสียนจิงวิ่งเข้าไปในครัวชายหนุ่มยิ้มให้เซี่ยฉิง “หิวแล้วหรือยัง”นางส่ายหน้าเดินเข้าไปรับของในมือของเขา “ข้ากำลังวางแผนจะไปจากเมืองหลวงเดือนหน้า”“เดือนหน้า?”“ใช่แล้ว เดือนหน้าก็จะหมดสัญญาเช่า ข้าจะแวะไปบ้านเดิมก่อน จากนั้นมองหาที่ทางเพื่อปักหลัก”เขาพยักหน้าจากนั้นไม่ได้พูดอะไร ในครัวมีเสียงสวบสาบวุ่นวาย เสียนจิงวิ่งออกมากระซิบนาง “พี่ฉิงเอ๋อร์ท่านต้องจับเขาให้อยู่มือ พี่เฟิงทั้งเก่ง ทั้งหล่อ
นางถอนหายใจมองเขา “ข้าไม่เคยต้องการให้ผู้ใดเข้าใจข้า เมื่อก่อนไม่ ตอนนี้ไม่ อนาคตก็จะไม่ ข้าขอเพียงคนที่พร้อมจะเปิดใจรับสิ่งที่ข้าเป็น แม้ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่ต่อต้าน ไม่ห้าม ไม่บีบบังคับในสิ่งที่ข้าเป็นไม่ได้”มู่ชิงอวิ๋นหันไปมองด้านหลัง เยียนหลันเฟิงกำลังเดินใกล้เข้ามา“เขาให้เจ้าได้หรือ ทั้งหมดที่เจ้ากล่าวมา”นางเองก็หันไปมองเยียนหลันเฟิง “เขาไม่เคยให้อะไรข้า แต่ก็ไม่เคยตั้งคำถามในสิ่งที่ข้าเป็น”มู่ชิงอวิ๋นก้มหน้าลงด้วยรอยยิ้ม “เอาละข้าเข้าใจแล้ว มันไม่ใช่ข้าตั้งแต่ต้นสินะ”“คนทุกคนมีทางเลือกเป็นของตัวเองมู่ชิงอวิ๋น มันอาจไม่ใช่เจ้าตั้งแต่แรกที่เจ้าเลือกจากมาเพื่อการแก้แค้น เพราะตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าจากมาข้าก็ไม่ใช่เซี่ยฉิงคนเดิมแล้ว บางทีหากเจ้าไม่ได้เลือกมาแก้แค้น ข้าอาจจะยังเป็นเซี่ยฉิงคนเดิมที่เห็นแก่ตัวรักแต่ตัวเอง ถึงตอนนั้นเจ้าอาจไม่ได้อยากเริ่มต้นใหม่หรือทำความรู้จักกับตัวตนของข้า”หากเขาไม่ได้เลือกที่จะจากมา คนที่ช่วยท่านยายกับเสียนจิงอาจไม่ใช่นาง หรือบางทีเซี่ยฉิงอาจไม่ตาย นางก็ไม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้ เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นใครเล่าสามารถบอกได้...“ข้
“หากสตรีนางนั้นทำผิด ก็สมควรไต่สวนฟ้องร้องให้ชัดเจน สินเดิมของนางอย่างไรก็เป็นสิ่งที่บุพการีมอบให้ บ้านสามีอย่างไรก็ไม่ควรละโมบยุ่งเกี่ยว สตรีนั้น...ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปกป้องตัวเองมาโดยตลอด แต่งเข้าจวนสามีหากสามีรักถนอมก็นับว่าโชคดี ทว่าหากไม่นางก็ทำได้เพียงรอความสิ้นหวัง จะดีเพียงใดหากนางสามารถก้าวออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง หาเลี้ยงปากท้องตัวเอง สามารถยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด แน่นอนว่า...ย่อมไม่ใช่สตรีทุกคนที่มีความคิดเช่นหม่อมฉัน แต่ข้างนอกนั่นหม่อมฉันมั่นใจว่าไม่ใช่เพียงหม่อมฉันที่เผชิญกับความไม่แน่นอนของชีวิต ทุกคนมีบุตรชาย บุตรสาว วันข้างหน้า บุตรชายบุตรสาวผู้นั้นก็จะแต่งงาน มีบุตรสาว บุตรชายต่อไป หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องความเท่าเทียม ทว่าอย่างน้อยขอเพียงสตรีมีทางเลือกบ้าง มีโอกาสได้มีชีวิตอิสระ มีโอกาสได้เลือกที่จะก้าวออกมาจากสถานการณ์ที่ไม่เป็นธรรม ขอทรงเมตตาเพคะ!!”นางกล่าวจบก็โขกศีรษะหมอบลงกับพื้น ฮ่องเต้เงียบงันมองนางด้วยสายตาตกตะลึง ขุนนางคนหนึ่งกำลงจะลุกขึ้นคัดค้าน ฮ่องเต้ยกมือขึ้นห้ามอีกฝ่ายทันที “เจ้ากรมคลังท่านนั่งลงเสีย”“ฝ่าบาท”“เราลั่นวาจาไปแล้ว”หญิงสาวเงยห
“แม้เป็นหญิงชาวบ้าน แต่เจ้ากลับฉลาดหลักแหลมเหลือเกิน รู้จักทำให้ผู้อื่นพูดไม่ออก ทว่าไม่ว่าเจ้าจะฉลาดหลักแหลมเพียงใด ความจริงที่ว่าเจ้าไม่เหมาะสมกับเขาก็ยังเป็นความจริง!”“ข้าไม่เหมาะสมกับเขาหรือท่านหญิงเหมาะสมเล่า ท่านหญิงทรงชอบเขาหรือ” นางเลิกคิ้วถาม“เจ้า! สตรีไร้ยางอาย!”“ใช่แล้ว ข้าไร้ยางอาย ไร้ยางอายเพียงเพราะถามท่านหญิงว่าชอบปราชญ์เยียนหรือไม่ แต่คนที่เอาแต่ชี้มือชี้ไม้พูดว่าสตรีคนนั้นไม่ดี สตรีคนนั้นไม่เหมาะสม ทั้งที่มองจากจุดไหนของสถานการณ์ตอนนี้ ก็คือมีคนไม่พอใจที่ข้าใกล้ชิดกับปราชญ์หลวง ท่านหญิงอิจฉาอยู่หรือ”“เจ้า!....ช่างบังอาจนัก! เจ้ามันก็แค่สตรีชาวบ้านไร้การอบรม ดูสิ มางานเลี้ยงยังแต่งกายราวกับบุรุษ มีสิ่งใดที่เจ้าเหนือกว่าข้ากัน!”“ท่านหญิง” นางยิ้ม “นี่เป็นชุดที่ฝ่าบาทพระราชทาน”อีกฝ่ายหน้าม้าน “เซี่ยฉิง ไม่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็อย่าได้คิดว่าตัวเองจะสมหวัง! ท่านปราชญ์เยียนไม่มีทางแต่งเจ้าเข้าจวนปราชญ์!!!”“ข้าก็ไม่เคยบอกว่าจะแต่งเข้าจวนปราชญ์”“เจ้าหมายความตามที่พูดหรือ” ไทเฮากลับเป็นคนถามนางด้วยสายตาประหลาดใจ“เพคะ หม่อมฉันไม่เคยคิดจะแต่งเข้าจวนปราชญ์อยู่แล้ว แต่ว่า...น
เยียนหลันเฟิง... อายุสิบสองสอบผ่านองครักษ์อวี่หยางส่วนพระองค์ ฮ่องเต้พระราชทานป้ายทองขั้นสี่ เป็นองครักษ์ที่ฝีมือเก่งกาจที่สุดอายุสิบสี่เข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ได้เป็นเจี้ยหยวน[1]ที่อายุน้อยที่สุดของแคว้น อายุสิบห้าได้เป็นฮุ่ยหยวน[2]ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดเด็กหนุ่มอายุน้อยและอนาคตไกล เหตุใดจึงเปล
ท่านยายเสียนมองตามสายตาของหญิงสาว “มีอะไรหรือ”นางสบตากับท่านยายเสียน “หากม้าตื่นแล้วพวกท่านยังอยู่บนนั้นจะอันตรายเกินไป”ท่านยายเสียนดูแล้วแม้ชราแต่นางไม่ได้โง่ เมื่อมองไปรอบๆ ถนนที่ถูกป่าสนโอบล้อมนี้กลับเงียบงันเกินไปไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง “จิงจิงพวกเราลงเดินยืดเส้นยืดสายหน่อยเถิด”เซี่ยฉิงจูงม้า
เซี่ยฉิงสอดแขนเกี่ยวหลังคอเด็กคนนั้นจากด้านหลัง พยุงให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นเหนือผิวน้ำ กระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวทำให้ไม่อาจว่ายขึ้นฝั่ง ท่อนไม้ขนาดใหญ่ลอยตรงเขามา“กลั้นหายใจ!!” เซี่ยฉิงตะโกนจากนั้นกดเด็กสาวลงใต้น้ำจากนั้นทั้งสองก็ผุดขึ้นอีกฟาก ไม่ได้โดนไม้ท่อนนั้นฟาดเข้า“พี่สะใภ้ ท่านยายเล่า?! ท่านยาย!
โลกมนุษย์...ท่ามกลางความขัดแย้ง ความชิงชัง ความละโมบ ความโสมม เข่นฆ่ากันเองเพื่อผลประโยชน์ วิวัฒนาการที่ทำให้จิตใจเสื่อมโทรม ไร้เมตตา ไร้คุณธรรม โลกซึ่งไม่มีที่ว่างให้กับผู้ที่อ่อนแอ โลกซึ่งไม่ว่าเมื่อไรก็ต้องระมัดระวังตัว เพราะหากพลาดพลั้งนั่นหมายถึงชีวิตกฎหมาย...ไร้ประโยชน์ความเมตตา...ไร้ค่าคว







