บทที่ 1.1

โลกมนุษย์...ท่ามกลางความขัดแย้ง ความชิงชัง ความละโมบ ความโสมม เข่นฆ่ากันเองเพื่อผลประโยชน์ วิวัฒนาการที่ทำให้จิตใจเสื่อมโทรม ไร้เมตตา ไร้คุณธรรม โลกซึ่งไม่มีที่ว่างให้กับผู้ที่อ่อนแอ โลกซึ่งไม่ว่าเมื่อไรก็ต้องระมัดระวังตัว เพราะหากพลาดพลั้งนั่นหมายถึงชีวิต

กฎหมาย...ไร้ประโยชน์

ความเมตตา...ไร้ค่า

ความแข็งแกร่ง เด็ดขาด โหดเหี้ยมสิจึงจะช่วยต่อลมหายใจให้มีชีวิตรอด

เซี่ยฉิง...ว่ายเวียนอยู่ในวงการนักฆ่ามานานแสนนาน เข่นฆ่าผู้คนเพื่อแลกกับความอยู่รอด หลบเร้นเมื่อถูกตามล่า หายตัวเข้าไปในเงามืด เมื่อถูกกฎหมายคืบคลานเข้าใกล้

สิ่งที่หญิงสาวถนัดที่สุดคือการกลมกลืนกับผู้คน สถานที่ รวมไปถึงการเสแสร้ง แกล้งทำ ปลอมตัว ทว่าในยามที่ต้องออกปฏิบัติการ หญิงสาวกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ชีวิตตลอดยี่สิบปีที่ผันผ่าน เข่นฆ่าผู้คนตามใบสั่งมาแล้วนับไม่ถ้วน เป็นหนึ่งในสิบนักฆ่าที่ไม่เคยพลาด ไม่เคยถูกจับ ไม่มีใครล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริง ใบหน้าที่ถูกปกปิด แม้แต่คนว่างจ้างก็ยังไม่เคยเห็น ชื่อเสียงของความเลือดเย็นอันเลื่องชื่อ สุดยอดนักฆ่าที่...ไร้จุดอ่อนโดยสิ้นเชิง

ร่างอรชรในชุดสีดำแนบเนื้อ เส้นผมยาวที่รวมมัดยกสูง เรียวขาเพรียวที่ก้าวเดินเยื้องย่างบนสายไฟซึ่งแขวนระหว่างตึกสูง เป้าหมายของเซี่ยฉิงอยู่ห่างออกไปเพียงยี่สิบก้าว

มองเบื้องล่างที่มีเรือสำราญกำลังแล่นผ่าน แม่น้ำไหลเชี่ยวซึ่งขวางกั้นภารกิจที่ได้รับมอบหมาย หญิงสาวมองผ่านกระจกของตึกสูง มองเห็นชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมายในคืนนี้

ริมกระจกมืดมิด ด้านในกลับส่องสว่างด้วยแสงไฟในงานเลี้ยง ผู้คนกำลังดื่มกินหัวเราะอย่างมีความสุข ใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทางมีรื่นรม ทว่า...ความตายกลับกำลังคืบคลานเข้าไปหาใครบางคนโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่กำลังดึงเข็มฉีดยาออกมา อยู่ๆ บนท้องฟ้าก็ปรากฏเงาเมฆและฟ้าผ่า หญิงสาวขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นมอง ตอนที่กำลังหันกลับมาดวงตากลับมองเห็นเป้าหมายที่กำลังเบิกตามองมา

เสียงฟ้าผ่า เปรี้ยง!!!

แสงสว่างวาบขึ้นท่ามกลางเสียงแตกตื่น หญิงสาวพุ่งเข้าไปหาเป้าหมาย เงื้อเข็มจากนั้นแทงลงไปยังต้นคอด้านหลังของชายหนุ่มตรงหน้า

ถึงอย่างนั้นใครจะรู้ว่าเขากลับว่องไว ตอนที่หญิงสาวเพิ่งแทงเข็ม อีกฝ่ายกลับตวัดแขนดึงหญิงสาวเอาไว้ ทั้งสองล้มลงไปจากระเบียง หล่นวูบลงไปในแม่น้ำ!!!

ฟ้าผ่าดังลั่นอีกครั้ง เปรี้ยง!!!

สายฟ้าฟาดลงไปบนผืนน้ำ เกิดเป็นระลอกคลื่นที่รอรับร่างทั้งสองอยู่ เซี่ยฉิงกดเข็มฉีดยาเข้าไปในลำคอของชายหนุ่ม ยาพิษไหลเข้าไปในร่างของอีกฝ่าย พร้อมๆ กันนั้นทั้งสองก็กระทบลงไปเหนือผืนน้ำที่คล้ายมีกระแสไฟ เซี่ยฉิงได้แต่สบถว่า...แย่แล้ว!!!

จากนั้นทั่วทั้งร่างก็ถูกกระแสไฟจากสายฟ้านั้นกลืนกิน

หญิงสาวถีบร่างของเป้าหมายออกไปให้ห่าง จากนั้นหลับตาก่นด่าความโชคร้าย เป็นนักฆ่าที่สังหารคนมาอย่างโชกโชน วันนี้กลับต้องมาตายเพราะฟ้าผ่า

...น่าขันเสียจริง!!!

กระแสน้ำเชี่ยวกราก น้ำวนดึงร่างให้จมดิ่ง เซี่ยฉิงแหวกว่ายสุดแรงเกิด พยายามผุดตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำ แสงสว่างที่อยู่ไม่ไกล เสียงผู้คนที่เริ่มดังขึ้นข้างหู ร่างอรชรที่ตะกายมือเท้าเพื่อให้สามารถขึ้นมาหายใจเหนือผิวน้ำ กระทั่ง...ฟู่ว!!!!

หญิงสาวสูดหายใจเข้าอย่างตะกละตะกราม สำลักน้ำจนไอออกมาถี่ๆ

“ชะ...ช่วยด้วย!!!”

เสียงกรีดร้อง เสียงสบถ เสียงคำรามก่นด่า เสียงร้องไห้ของผู้คนมากมายที่ลอยตัวไปกับกระแสน้ำซึ่งไหลเชี่ยว

หญิงสาวมองไปรอบๆ ร่างถูกกระแสน้ำพัดไปไม่รู้ทิศทาง กระทั่งเมื่อเห็นว่าที่นี่...เป็นเวลากลางวัน อีกทั้งรอบๆ ยังมีต้นไม้ใหญ่น้อยที่หักโค่นลอยตามมา ผู้คนที่บ้างจมน้ำ บ้างถูกน้ำพัด

คำถามก็คือ...นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!!!

ตอนตกลงไปในแม่น้ำเป็นเวลากลางคืน อย่างมากก็ไม่เกินสี่ทุ่ม จมไปไม่ถึงอึดใจพระอาทิตย์กลับอยู่กลางศีรษะแล้ว!!!

“ช่วยข้าด้วย พี่สะใภ้!!” เสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งตะโกนขอความช่วยเหลือไม่ไกล หญิงสาวมองหาจากนั้นยื่นมือออกไปคว้าคอเสื้อด้านหลังอีกฝ่ายเอาไว้ได้