บทที่ 1

บทที่ 1

หลี่เซวียนอี้ ไม่เคยต้องใช้เวลานานในการที่จะมองหาร่างสูงสง่าของเจาจ้าวหลง ไม่ว่าอยู่ท่ามกลางผู้คนมากหรือน้อย เขาก็โดดเด่นที่สุดในสายตาของเซวียนอี้เสมอ

นางรู้ดี ว่าไม่ใช่แค่ความสูงที่เทียบเคียงกับพวกโพ้นทะเลที่เคยเห็นตามเมืองท่าของเขา แต่เนื่องจากจิตวิญญาณของคุณหนูหลี่จดจ่ออยู่ที่เขาต่างหาก...นั่นคือเหตุผลแท้จริง

ย้อนหลังไปก่อนสองเดือนที่แล้ว หลี่เซวียนอี้เคยได้ยินแต่ชื่อเจาจ้าวหลงโดยไม่เคยพบตัวจริงแม้สักครั้ง  กระทั่งนางกลับมาอยู่เมืองหลวง หลังจากบิดายื่นคำขาดไม่ยอมให้ไปเที่ยวเล่นอยู่กับพี่ชายที่เดินทางค้าขายแล้ว

นางไม่คิดอยู่กับบ้านรอแม่สื่อเพียงให้ได้สามีมาครอบครอง เสียเวลาไปกับคนที่ใจไม่ได้อยากรัก ความสนใจของนางอยู่ที่การใช้ชีวิตให้สนุกสนาน

หรือพูดให้ถูกก็คือหลี่เซวียนอี้จะแต่งงานก็ต่อเมื่อมีความรักเป็นเหตุผลก็เท่านั้น นางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ใดให้มีชีวิตรอด หนังสือความรักประโลมโลกที่โด่งดังในหมู่สตรีแคว้นต้าอิ้งล้วนมาจากฝีมือการเขียนของเซวียนอี้ทั้งสิ้น แม้จะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ถ้าหากจะใช้เลี้ยงตนเองคนเดียวก็เพียงพอ แต่ถึงอย่างไรบิดาและพี่ชายก็คงไม่มีวันยอมให้ดวงใจของจวนต้องลำบาก

หลี่กงจานนั้นรักบุตรสาว และหลี่เซวียนอี้ก็รู้ดี ที่เขาให้บุตรสาวเรียนศาสตร์ทั้งสี่เทียบเท่ากับบุตรขุนนางขั้นหนึ่งเป็นประจำตั้งแต่เล็ก ก็เพราะเล็งเห็นว่าลำพังตัวเองอาจอบรมบ่มสอนบุตรสาวได้ไม่ดีพอ และเขาก็ไม่คิดจะแต่งงานใหม่ แม้ฮูหยินจะล่วงลับจากไป ตั้งแต่หลี่เซวียนอี้ยังแบเบาะ

หลี่กงจานไม่เคยพูดถึงฮูหยิน เขาลบรอยฮูหยินอย่างไม่ให้มีสิ่งใดเหลือไว้เป็นอนุสรณ์เตือนใจให้คิดถึงแม้รูปวาดสักใบ ขนาดเครื่องประดับและอาภรณ์ที่เคยเป็นของมารดายังไม่มีเหลือไว้สักชิ้น บิดาขายออกไปเพื่อเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งหมด

เมื่อยังเล็ก หลี่เซวียนอี้เคยถามบิดาถึงมารดาครั้งหนึ่ง สีหน้าของหลี่กงจานเมื่อได้ยินชื่อฮูหยินคนเดียวของตนจากปากบุตรสาว ทำให้หลี่เซวียนอี้ไม่เคยเอ่ยถึงมารดา หรือพยายามจะให้บิดาเล่าถึงมารดาให้ฟังอีกเลย

หลี่เซวียนอี้ไม่มีความสงสัยใดๆ นอกจากว่าบิดาของนางรักมารดาของนางมาก ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด แค่ได้ยินใครเอ่ยถึง หรือเอ่ยชื่อฮูหยินที่ล่วงลับ ก็ยังทำให้เขาเจ็บปวด

บิดาของนางนี่เอง ทำให้นางได้พบ และแต่งงานกับเจาจ้าวหลงเพราะเหตุจำเป็นของครอบครัว

นางรู้ว่าการค้า โอกาสผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ ซึ่งความผิดพลาดนี้เองนำมาซึ่งหนี้สิน 

สกุลเจาคือเจ้าหนี้รายใหญ่ แล้วก็บังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อ ที่ชายในบ้านเจ้าหนี้รายใหญ่รายนี้ เกิดติดตาต้องใจบุตรสาวของลูกหนี้ ถึงกับยื่นข้อเสนอ ไม่เพียงแต่จะยกหนี้สิน และช่วยชำระหนี้สินใส่วนอื่น แต่ยังจะร่วมลงทุนในกิจการของบ้านหลี่ทั้งหมด

หลี่เซวียนอี้ยอมรับว่าการมีขุนนางหนุ่มใหญ่ เนื้อหอมชื่อดังให้ความสนใจนางถึงกับอยากได้ไปเป็นเจ้าสาว นางทั้งตื่นเต้น ทั้งหวาดหวั่น และคาดหวัง 

แค่ครั้งเดียวที่ได้พบเขา หลี่เซวียนอี้ถึงกับทรยศความเชื่อของตัวเอง ยอมตอบตกลงแต่งงานทั้งที่ไม่รู้ว่าเจาจ้าวหลงรักที่ตัวตนหรือเพียงชื่นชอบอย่างผิวเผินเท่านั้น

คุณหนูหลี่ตกหลุมรักหนุ่มใหญ่มาดขรึม ผู้มีสีหน้าแววตาปรากฏริ้วรอยหยามหยันเป็นนิจ แต่ริ้วรอยเหล่านี้หายได้ในพริบตาเพียงแค่ริมฝีปากได้รูปงามอย่างชาย แย้มออกจากกันเป็นรอยยิ้มด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ยิ้มตามมารยาท  

ช่วงเวลาที่หมั้นกันอยู่หนึ่งเดือนก่อนแต่ง หลี่เซวียนอี้ได้เรียนรู้ว่า เจ้าบ่าวของนางเป็นผู้ชายที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ ขนาดมีข่าวออกไปเป็นที่รู้กันทั่วว่าเขาหมั้นหมายแล้วกับบุตรสาวคนเล็กของเศรษฐีหลี่ และจะแต่งงานกันในหนึ่งเดือนข้างหน้า ก็ยังไม่วายมีแม่นางสาวๆ เข้ามาเสนอตัว แม้ไม่ได้เป็นฮูหยินแต่งก็เต็มใจเป็นอนุในบ้าน

หลี่เซวียนอี้ยอมรับ นางเองก็เป็นหนึ่งในแม่นางน้อย ที่หลงเสน่ห์ของจ้าวหลง ยิ่งหลังจากแต่งงานกันแล้ว นางก็ทั้งรักทั้งหลงเขาหมดใจ

หลี่เซวียนอี้ไม่รู้ตัว ว่าขณะมองสามีที่ยืนรวมกลุ่มอยู่กับนักธุรกิจชั้นนำหลายคน แววตาของนางแทบจะหยาดหยดประสาหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก

และดูเหมือนว่าพลังความแน่วแน่ของสายตานาง แรงพอเรียกให้สามีของนางละสายตาจากคู่สนทนา หันมามองสบตาข้ามศีรษะผู้คน 

เจาจ้าวหลงขอตัวจากคู่สนทนา โดยไม่ละสายตาไปจากนัยน์ตาคู่สวยของฮูหยินตัวน้อย

ร่างสูงสง่าภายใต้อาภรณ์สีน้ำเงินเงินตัดเย็บอย่างดีให้เข้ากับเรือนร่างสูงใหญ่อวดไหล่กว้างที่ทำให้เซวียนอี้อบอุ่นเสมอเมื่อได้อิงแอบ เขาเดินแหวกผู้คนเพื่อเข้าถึงร่างอรชรอ้อนแอ้นอันเป็นเป้าหมาย

“รู้หรือไม่” เขาพูดเมื่อเข้าถึงตัวฮูหยิน  “อี้เออร์ไม่ควรมองผู้ชายอย่างนี้ต่อหน้าธารกำนัล”

“มองอย่างไหนเจ้าคะ”

“อย่างที่อี้เออร์มองเวลาที่เราเพิ่งแนบชิดจนอากาศแทรกผ่านไม่ได้ มองเหมือนว่าสามีคือของขวัญล้ำค่าที่เง็กเซียนประทานมาให้”

 หลี่เซวียนอี้รู้ตัวว่าหน้าแดง เมื่อสบเข้ากับแววตาเข้มจัดที่มองลงมาจากกรอบหน้าคมสันประกอบด้วยกรามแกร่ง

“สามีไม่ห่างกายเจ้าแล้ว ธุระการงานไว้คุยภายหลัง” เจาจ้าวหลงแตะต้นแขนฮูหยินชวนออกไปเดินเล่นเป็นนัยๆ

“ตั้งแต่เข้างานมานี่ เพิ่งจะได้อยู่กับเซวียนอี้แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น นอกนั้นถูกคนอื่นตัดหน้าเข้ามาเจรจาการงานไปจนหมด”

“คนอื่นที่ไหนกันคะ ส่วนใหญ่ก็ญาติพี่น้องทั้งนั้นเลย มีแต่คนสงสัยว่าเป็นฮูหยินของท่านพี่แล้วเป็นอย่างไร” เซวียนอี้แย้งยิ้มๆ ขณะพากันเดินไปยังสระน้ำของจวนเสนาบดีใหญ่

“แก่มากใช่หรือไม่”

สามีของเซวียนอี้เคลื่อนไหวช้าๆ ไปตามเสียงดนตรีที่ดังแว่วมาจากไกลๆ เขาเข้าใกล้ใบหน้างามในทุกจังหวะ หลี่เซวียนอี้ต้องแหงนมองเขาอย่างเขินอาย สายตาจึงประสานกันครึ่งทาง