ตอนที่ 6 ขายผัก

            นิลเนตรจับผักใส่ย่ามทั้งสองใบได้หนึ่งร้อยมัดพอดี เสร็จแล้วก็เอาแตงโมใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยาน ผักบุ้งถุงหนึ่งมัดติดไว้กับเบาะหลังที่เป็นเหล็ก ส่วนอีกถุงเธอสะพายไว้ที่บ่าข้างซ้าย จากนั้นก็ปั่นไปทางทิศตะวันออกมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ที่เป็นทางผ่านระหว่างอำเภอ ซึ่งจะมีชาวบ้านนำของหลากหลายมาวางขายข้างทางตรงนั้น ส่วนมากเป็นของป่า จำพวกหนู นก งู กิ้งก่า ไปจนถึง กบ เขียด ปลา ไข่มดแดง และผักต่าง ๆ ทั้งผักป่าผักบ้าน ถนนเส้นนั้นมีคนสัญจรไปมาเป็นจำนวนมาก เพราะตรงนั้นเป็นจุดพักรถด้วย มีทั้งร้านอาหารและตลาดให้ผู้คนเลือกซื้อ ถนนเส้นนี้ตัดผ่านภูเขาที่ชาวบ้านเข้าไปหาของมาขาย จึงมีทิวทัศน์ที่สวยงามมาก เขาเรียกกันว่าตลาดบ้านห้วย ตลาดบ้านห้วยและหมู่บ้านแถวนี้อยู่ในเขตอำเภอม่วงเขียว

            ก่อนหน้านิลเนตรฝากน้าในหมู่บ้านนำผักไปขายให้ เธอชื่อดาหวัน บางครั้งน้าหวันคนนั้นก็มาเก็บผักช่วยเธอด้วยเพราะความสงสาร แต่ช่วงนี้ดาหวันมีผักขายมากขึ้น นิลเนตรจึงต้องไปเก็บคนเดียวทุกวัน และวันนี้เธอจะนำผักไปขายเอง เพราะดาหวันคงออกไปขายผักตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว 

            

ระยะทางจากหมู่บ้านถึงถนนใหญ่ประมาณห้ากิโลเมตร นิลเนตรปั่นจักรยานมาถึงก็นำผักออกจากถุงแล้วใช้ย่ามรองก่อนจะนำผักเรียงไว้ด้านบน ตลาดแห่งนี้มีร้านค้าอยู่ฝั่งเดียวกันกับทางเข้าหมู่บ้านไม้งาม ซึ่งมีความยาวเกือบหนึ่งกิโลเมตรต่อจากจุดพักรถ เธอเลือกที่ริมสุดที่ใกล้กับทางเข้าหมู่บ้าน

            “นิล” นิลเนตรละสายตาจากมัดผักแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

            “น้าหวัน”

            “วันนี้มาขายผักเองเหรอ” ทุกเย็นนิลเนตรจะนำผักบุ้งที่เก็บได้มาฝากเธอขาย ดาหวันก็จ่ายเงินให้เธอทันที หรือไม่บางวันนิลเนตรก็มายืนขายด้วยอยู่ข้าง ๆ แต่ส่วนมากจะยืนมองเพราะนิลเนตรขายของไม่เป็น

            “ค่ะ วันนี้หนูไปเก็บผักช้าน่ะค่ะ” ปกติเธอเก็บผักตอนเช้า แล้วเอาไปฝากนงนุชก่อนเที่ยง หรือถ้าเก็บช่วงเย็นก็เอาไปฝากตอนเช้า ดาหวันจะออกมาขายผักกับสามีทุกวัน

            “โธ่เอ๋ย มานี่ ๆ ยกผักขึ้นมาวางบนแผงของฉันนี่มา แล้วมายืนขายด้วยกัน”

            “ค่ะ”

            ดาหวันช่วยนิลเนตรขนผักบุ้งขึ้นมาวางบนแผงผักอย่างระมัดระวัง “วันนี้เก็บผักได้เยอะนะ”

            “ค่ะ”

            ดาหวันเหลือบมองไปเห็นแตงโมที่ตะกร้าหน้ารถจักรยานก็เอ่ยถาม “เอาแตงโมมาจากไหนเหรอ”

            “พี่ไชยให้มาค่ะ”

            “ไชยลูกยายเพิ้งอะนะ”

            “ค่ะ เขามาเลี้ยงควาย ผ่านมาเจอหนูพอดีเขาก็เลยเอาให้ลูกนึงค่ะ”

            “เอ็งอย่าไปสนิทกับมันมากนักละ ฉันได้ยินข่าวว่าพวกนี้มันติดยา เดี๋ยววันนึงมันบ้าคลั่งขึ้นมาจะเอามีดแทงเอ็งเข้า”

            “ค่ะ ต่อไปหนูจะระวังตัวให้มากขึ้น” ไม่ใช่นิลเนตรไม่สังเกต แต่ความจำเดิมในหัวนิลเนตรส่วนมากผู้คนที่เธอพบเห็นมีแต่คนใจดีทั้งนั้น เพราะคนในหมู่บ้านนี้ไม่ค่อยมีใครรังแกเธอทางร่างกาย อย่างมากก็แค่พูดดูถูกเธอที่เธอเกิดมาเป็นแบบนี้

            “อือ ดีแล้ว”

            นิลเนตรถอดหมวกแล้วค่อย ๆ ดึงเสื้อยืดที่ใช้คลุมหน้าออก เพราะมันร้อนอบอ้าวจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก อีกทั้งเสื้อตัวนั้นยังเปียกด้วย เธอเดินไปหยิบหวีที่ตะกร้าหน้ารถจักรยานแล้วหวีผมให้เรียบร้อย จากนั้นก็ใช้ยางรัดผมรัดไว้อย่างสุภาพ

            ดาหวันไม่เคยเห็นเส้นผมและใบหน้าของนิลเนตรในสภาพที่ดูดีเช่นนี้มาก่อน ก็เผลอมองไม่วางตา “ผมนิลสวยมากนะ” ทั้งเป็นประกายและดกดำ อุทิศผู้เป็นสามีก็มองตามและเห็นด้วยตามนั้น

            นิลเนตรหัวเราะน้อย ๆ แต่ในใจอยากจะร้องไห้มากกว่าแล้วกล่าวอย่างขำ ๆ “เมื่อคืนได้เหาเป็นร้อยตัวเลยค่ะ”

            ดาหวันก็ขำกับคำพูดของเธอเหมือนกัน “ที่บ้านฉันมีใบน้อยหน่าไปเก็บเอาก็ได้นะ”

            “ค่ะ”

            ดาหวันยื่นมือไปเชยคางเรียวมนให้เชิดขึ้นเล็กน้อยแล้วแลซ้ายขวา “ใบหน้าก็สวย เมื่อคืนอาบน้ำใช่ไหม” วันนี้กลิ่นตัวนิลเนตรไม่เหม็นสาบเหมือนทุกวัน

            นิลเนตรฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงสวยตัดกับผิวสีแทน “ค่ะ” นิลเอ๊ย น้ำไม่อาบ ผมไม่สระจนคนในหมู่บ้านรู้กันทั่ว น่าอายฉิบหาย

            “ถ้าอาบน้ำทุกวันมีหวังยายเจิมได้หลานเขยในเร็ววันนี้แน่” อุทิศพูดหยอกเย้า นิลเนตรแค่ยืนฟังเท่านั้น เธอเข็ดกับความรักมานักต่อนัก อย่างไรชาตินี้ขออยู่แบบโสด ๆ ดีกว่า ส่วนมากผู้ชายที่เธอเคยคบมีแต่พวกหวังผลประโยชน์กับเธอทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่คนที่เลือกมาเป็นสามีผลสุดท้ายก็ยังแอบมีคนใหม่ ทั้งที่เธอเคยเป็นฝ่ายให้มาตลอด 

            สิ้นเสียงของดาหวันก็มีรถตู้มาจอดและมีคนลงมาเดินเลือกซื้อของประมาณสิบคน ดูคล้ายคงเป็นลูกค้ามาจากทางไกล เพราะเส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่จะข้ามไปยังฝั่งลาว จึงมีนักท่องเที่ยวจากหลายภูมิภาคเดินทางมาที่นี่ ทำให้สินค้าขายดีทุกวัน

            

            “ผักบุ้งมัดละเท่าไรคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถาม ผิวพรรณของเธอขาวผ่องนวลเนียนเหมือนผู้ดีไม่มีผิด

            “สิบบาทค่ะ คุณลูกค้ารับกี่มัดดีคะ” นิลเนตรเอ่ยถาม

            “เอาสามมัดค่ะ”

            นิลเนตรยื่นผักบุ้งที่ไม่ได้ใส่ถุงให้ลูกค้าสามมัด “ไม่มีถุงใส่ให้เหรอคะ” น้ำเสียงนั้นไม่ได้บ่งบอกว่าไม่พอใจเลยสักนิด

            “เอ่อ… หนูเพิ่งมาขายวันแรกน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้เตรียมถุงมาด้วย ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ” นิลเนตรเอ่ยพร้อมกับพนมมือไหว้ขอโทษลูกค้า

            “เอาถุงน้าไปใช้ก่อนก็ได้จ้ะ” ดาหวันยื่นถุงพลาสติกให้นิลเนตรหนึ่งแพ็ก

            นิลเนตรขอบคุณแล้วหยิบถุงมาใส่ผักให้ลูกค้า เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเพราะปกติไม่ได้มาขายผักเอง ถึงมาก็ยืนดูเฉย ๆ

            “ขอบใจนะ” ลูกค้าคนนั้นยิ้มให้และไม่โกรธแม่ค้าสาวน้อยเสื้อผ้ามอมแมมคนนั้น เพราะคิดว่าเธอไม่ได้โกหกจริง ๆ 

ลูกค้าคนนั้นกำลังจะเดินไปที่รถตู้ที่จอดรออยู่ไกลออกไปหลายเมตร มือที่ถือกระเป๋าเงินก็หย่อนลงในกระเป๋าถือ ทันใดนั้นก็มีชายผู้หนึ่งวิ่งมาฉกเอากระเป๋าถือในมือของเธอไป 

“ช่วยด้วยค่ะ โจรวิ่งราวกระเป๋าค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นตะโกนให้คนช่วย