ตอนที่ 7 วิ่งราว

นิลเนตรที่อยู่ใกล้สุดรีบถอดรองเท้าแล้ววิ่งตามสุดกำลัง อุทิศก็วิ่งตามหลังเธอไปเช่นกัน สายตาเธอมองหาอะไรบางอย่าง เธอก้มหยิบไม้ท่อนหนึ่งจากนั้นกะระยะไว้ที่หัวของมันแล้วเขวี้ยงออกไปสุดแรงเกิด ผู้ชายนั้นกำลังจะวิ่งเข้าไปในป่า

ตุบ!

“โอ๊ย!” 

            ไม่น่าเชื่อว่านักกีฬาเปตองอย่างเธอจะกะระยะได้แม่นยำขนาดนี้ ไม้ท่อนนั้นโดนท้ายทอยของมันพอดี โจรวิ่งราวหัวคะมำไปข้างหน้าและล้มลง อุทิศที่วิ่งตามไปจึงเข้าไปรวบตัวมันไว้ เตรียมส่งตัวให้ตำรวจบ้าน ซึ่งภรรยาของเขาคงโทร. แจ้งไปแล้ว

            นิลเนตรถือกระเป๋าใบนั้นไปคืนเจ้าของ ผู้หญิงคนนั้นยืนตัวสั่นงันงก เพื่อนที่มาเที่ยวด้วยกันก็เริ่มเดินกลับมาที่รถ เห็นเหตุการณ์ก็พากันตกใจ

            นิลเนตรยื่นกระเป๋าคืนให้ “กระเป๋าของคุณค่ะ”

            “ขอบใจมากนะ เธอชื่ออะไร”

            “ชื่อนิลค่ะ”

            ผู้หญิงคนนั้นหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งพันบาทออกมาจากกระเป๋าจำนวนหนึ่งใบพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้เธอ “ฉันให้เธอ ถ้ามีอะไรก็โทร. หาฉัน ฉันเขียนเบอร์โทร. ไว้ให้แล้ว”

            “เอ่อ หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” เงินหนึ่งพันบาทมันมากเกินไปสำหรับการวิ่งไล่โจรไม่กี่ก้าว เธอไม่ได้ลงทุนอะไรมากขนาดนั้น

            “รับไว้เถอะ ถ้าไม่มีเธอฉันคงไม่ได้กระเป๋าคืน” หนึ่งพันบาทสำหรับเธอมันเรื่องเล็กน้อยถ้าแลกกับกระเป๋าเงินทั้งใบ ว่าแล้วเธอก็ยัดเงินใส่มือนิลเนตรแล้วรีบเดินขึ้นรถไปกับเพื่อน

            

            นิลเนตรเดินกลับมาที่ร้านขายผักอีกครั้ง

            “นิลกล้าหาญมาก ไม่กลัวโจรเหรอ” ดาหวันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ร่างกายของนิลเนตรตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างได้ไวมาก แม้แต่เธอยังคิดไม่ทันเพราะมัวแต่ตกใจ ก่อนหน้าสาวน้อยคนนี้เฉื่อยชาและขี้กลัวมาก ไม่มีทางที่จะวิ่งตามคนร้ายเด็ดขาด

            “ไม่กลัวหรอกค่ะ เพราะหนูยังมีน้าอุทิศอยู่ อีกอย่างคนก็เยอะแยะค่ะ” กระนั้นโจรคนนั้นก็ยังกล้าวิ่งราวกระเป๋าลูกค้า สงสัยคงวางแผนไว้แล้วว่าจะวิ่งหนีเข้าป่า

            ดาหวันลูบผมปลอบโยน “ขายของก็เก่งขึ้นนะ ไปหัดพูดมาจากไหนเนี่ย” หลายปีที่ผ่านมานิลเนตรไม่เคยพูดกับลูกค้าเลย เพราะเธอเป็นคนขี้อาย แต่วันนี้เธอกลับพูดตอบโต้กับลูกค้าได้เป็นอย่างดี อย่างเช่นคำว่า ‘คุณลูกค้า’ แม้แต่ดาหวันที่ขายของมานานก็ไม่เคยเรียกลูกค้าเช่นนี้ ส่วนมากจะเรียกลูกค้าว่าคุณพี่ตลอด

            “หนูคิดเองค่ะว่าต้องพูดกับลูกค้าแบบนี้”

            “เก่ง ๆ อีกหน่อยก็ขายของเก่งกว่าฉันแล้วเนี่ย” นิลเนตรยิ้มรับกับประโยคนั้น มันแน่นอนอยู่แล้ว สี่ปีที่เธอทำฟาร์มเธอเจอลูกค้ามาทุกรูปแบบ

            ขายผักบุ้งของตัวเองหมด นิลเนตรก็ช่วยดาหวันขายของเช่นกัน เห็นนิลเนตรเจรจากับลูกค้า ดาหวันกับอุทิศยังแอบทึ่ง

            เมื่อขายผักหมดนิลเนตรจึงลาดาหวันกลับบ้านก่อนเพราะเธอต้องปั่นจักรยานเข้าไปซื้อข้าวสารในตลาดอีก เธอนำเงินที่ได้จากการขายผักไปซื้อข้าวสารสองกิโลกรัมราคาห้าสิบบาท ซื้อไข่ไก่สิบฟองห้าสิบบาท และปลานิลสดอีกหนึ่งตัวราคาห้าสิบบาท ส่วนเงินที่เหลือนิลเนตรนำไปซื้อปลาร้า ผงปรุงรส และน้ำมันหอย รวมถึง สบู่ กางเกงผ้าอ้อม แชมพูกับครีมนวดผม ผงซักฟอก ที่ขาดไม่ได้ก็คือแชมพูกำจัดเหา เท่านี้เธอก็แทบจะขนกลับบ้านไม่ไหว เพราะลำพังแตงโมก็เกือบเต็มตะกร้ารถแล้ว เธอใส่ของลงไปในถุงย่าม แล้วมัดไว้เบาะหลัง

วันนี้เป็นบุญของเธอเหลือเกินที่ได้เงินหนึ่งพันบาทจากผู้หญิงคนนั้น เธอกับย่าคงกินอิ่มไปได้อีกหลายวัน

            กลับมาถึงบ้านนิลเนตรก็เข้าไปหาย่านำปัสสาวะของย่าออกมาทิ้งก่อน วันนี้เธอกลับบ้านเร็วมิ่งพรจึงไม่ได้มาที่บ้าน วันไหนมิ่งพรเห็นว่ามืดแล้วแต่ยังไม่เห็นแสงไฟจากตะเกียงของบ้านเธอมิ่งพรก็จะมาจุดไฟให้ย่าพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าและผ้าอ้อมให้

            “วันนี้หนูจะทำต้มยำปลานิลให้ย่ากินนะคะ”

            “แกเอาเงินมาจากไหน”

            “วันนี้หนูขายผักบุ้งได้เงินตั้งหนึ่งร้อยบาทเลยนะคะ”

            “ทำไมเก่งจัง” เดิมทีนิลเนตรได้เงินจากการขายผักมากสุดก็แค่หกสิบบาท

            “วันนี้หนูเก็บผักเร็วค่ะ ก็เลยได้ผักเยอะหน่อย”

            “อ้อ” 

            “อีกอย่างมีคนใจดีให้เงินหนูมาตั้งหนึ่งพันบาทแน่ะ”

            เจิมจันทร์เบิกตาโต “ฮะ! หนึ่งพันบาท” ใครช่างใจดีปานนั้น

            “ค่ะ”

            “เอ็งไปทำยังไงเขาถึงให้เงินมามากขนาดนั้น”

            นิลเนตรเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ย่าไปพลาง และเล่าเรื่องทั้งหมดให้ย่าฟัง

            เจิมจันทร์ได้ฟังแล้วก็อดปลื้มใจไม่ได้ ถึงแม้หลานจะทำอะไรเสี่ยง ๆ ก็ตาม ต่อไปนี้หลานเธอไม่ใช่คนขี้กลัวอีกต่อไป อะไรนะที่ทำให้หลานเธอเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ “หลานย่าเก่งขึ้นมากจริง ๆ”

            นิลเนตรยิ้มอ่อนให้ย่า “หนูไปทำกับข้าวก่อนนะคะ”

            ย่าพยักหน้าให้และยิ้มจาง ๆ

            นิลเนตรก่อไฟหนึ่งข้าวเจ้าโดยใช้ขันสเตนเลสแทนการหุงข้าวแบบเช็ดน้ำ ใส่ข้าวสารและเติมน้ำเหมือนหุงด้วยหม้อไฟฟ้าแล้วนำไปนึ่ง จากนั้นก็เดินไปหาเครื่องต้มยำมาเตรียมไว้ ที่บ้านไม่มีพืชผักสวนครัวเลย นิลเนตรจึงเดินไปขอจากข้างบ้าน

            “ป้ามิ่งคะ หนูขอข่าตะไคร้ใบมะกรูด กับใบแมงลักหน่อยนะคะ” เธอช่างเป็นลูกอีช่างขอจริง ๆ เอาเถอะเอาไว้วันหลังเธอจะมาขอผักพวกนี้ของป้ามิ่งไปปลูกเองบ้าง

            “จ้า เก็บเอาเลย ทำอะไรกินเหรอ”

            “ต้มปลานิลค่ะ”

            ได้ของที่ต้องการแล้วนิลเนตรจึงเดินไปเก็บยอดมะขามอ่อนที่อยู่อีกฝั่งซึ่งอยู่ติดกับบ้านของชายพิการ นิลเนตรใช้มีดบางตัดยอดมะขาม โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังมีสายตาของชายผู้หนึ่งกำลังแอบมองเธออยู่ ดวงตาคมคายคู่นั้นคาดเดาไม่ได้ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน เขายืนมองจนร่างเธอหายลับขึ้นไปบนบ้านอีกครั้ง

นิลเนตรทำต้มยำปลานิลเพียงครึ่งตัว ที่เหลือก็หมักเกลือไว้ทำอาหารพรุ่งนี้ 

ต้มยำปลานิลแบบบ้าน ๆ ที่ใส่เพียงเกลือกับน้ำปลา และผงปรุงรสนิดหน่อยก็รสชาติดีไม่น้อย ได้กลิ่นหอมจากเครื่องต้มยำและยอดมะขามอ่อนยิ่งชวนให้น้ำลายสอ