LOGINShare
บทที่15.ข้าแค่เมาเท่านั้น!
publish date:
2026-11-05 22:04:52
Latest chapter
สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก บทที่22.ช่วงเวลาที่แสนอึดอัด2\2
“เช่นนั้นข้ารีบไปเตรียมตัวก่อนนะ เดี๋ยวจะไปไม่ทันหลิงซวง” ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ร่างสูงของเยี่ยนจิ่งเฉินก็เดินจากไปเสียแล้ว ทิ้งให้เย่วหนิงยืนนิ่งจมอยู่กับความเจ็บปวดในใจ “เยี่ยนจิ่งเฉิน สำหรับเจ้าข้าคือสหาย… แล้วคนในใจเจ้าคือผู้ใดกันแน่” ถ้อยคำนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของนาง ทั้งที่พอจะรู้จากพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปและสายตาของเขาซึ่งเฝ้ามองตามหลิงซวงอยู่ตลอด แต่นางก็ยังอยากเชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นอาจเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น หากเป็นเช่นนั้น นางอาจยังหลอกตนเองได้ว่า เยี่ยนจิ่งเฉินอาจมีใจให้นางอยู่บ้าง ไม่ใช่ทำทุกอย่างเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณที่นางช่วยพาเขากลับมารักษาเท่านั้น เมื่อทุกคนเตรียมตัวพร้อมสำหรับขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร หลิงซวงถึงกับสับสนเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเยี่ยนจิ่งเฉินมาด้วย นางหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ขณะที่เขาเองก็มองกลับมาเช่นกัน ‘เจ้าบ้านี่… ชักจะเป็นเอามาก ในชาติก่อนเขาขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรก็จริง แต่ส่วนใหญ่ตามไปดูแลเย่วหนิงเสียมากกว่า’ “จิ่งเฉิน เจ้าเองก็จะไปด้วยหรือ…” หลิงซวงมองตะกร้าบนหลังของเขา ไหนจะการแต่งกายที่เตรียมพร้อมมาอย่างดีอีก เขาไม่รู้จักสมุนไพร แล้วจะขึ้
สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก บทที่21.ช่วงเวลาที่แสนอึดอัด1\2
ทั้งไป๋จื่ออันและเซี่ยอวี้เหิงต่างรุมล้อมคอยรับใช้หลิงซวงไม่ห่าง พวกเขาสามคนพูดคุยกันในเรื่องที่เยี่ยนจิ่งเฉินฟังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย อยู่ตรงนี้ไปก็ราวกับไม่มีตัวตน แม้จะมีหญิงสาวหลายคนแวะเวียนเข้ามาชวนเขาพูดคุย ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องอยู่เพียงนาง เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? หรืออาจเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาพบเจอนาง… ยิ่งได้ใกล้ชิดและกลายเป็นสามีภรรยากัน เยี่ยนจิ่งเฉินยิ่งไม่อยากให้ชายใดเข้าใกล้นางทั้งนั้น ทว่าเขากลับไร้สิทธิ์ทำเช่นนั้น ท่านหมอหร่วนชางเซิงสังเกตเห็นว่าเยี่ยนจิ่งเฉินยังคงมองไปทางหลิงซวง จึงเดินเข้าไปตบไหล่ชายหนุ่มเบา ๆ “เจ้าอยากไปเก็บสมุนไพรกับพวกเขาด้วยหรือไม่เล่า” “ผู้ใดหาสมุนไพรได้มากเท่าใด เงินก็เป็นของผู้นั้น” แววตาของเยี่ยนจิ่งเฉินไหววูบ “หากยิ่งหาสมุนไพรหายากและมีราคาได้มากก็ยิ่งดี ข้าไม่เคยเอาเปรียบศิษย์คนไหน เงินพวกนั้นผู้ใดเป็นคนหาก็ควรได้ไป” “ข้าทำแบบนั้นได้หรือขอรับ แต่ว่าข้า… ไม่รู้จักสมุนไพรอันใดเลย” นัยน์ตาคู่คมหม่นลงทันที เพราะรู้ว่าตนคงหมดหวังที่จะหาเงินไปซื้อปิ่นมุกชิ้นนั้นมอบให้หลิงซวงเสียแล้ว ท่านหมอหร่วนเพียงคลี่ยิ้มบาง ก่อนเอ่ยอย่างใ
สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก บทที่20.สตรีใจดำnc25+❤️🔥
ทางด้านหลิงซวง นางรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ก่อนเตรียมลงแช่น้ำอุ่นเพื่อผ่อนคลาย วันนี้ลงเขาไปส่งยามาทั้งวัน เหนื่อยล้าไม่น้อยทีเดียวร่างอรชรเอนพิงขอบอ่าง หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย ทว่าในห้วงความคิดกลับผุดภาพเยี่ยนจิ่งเฉิน ยืนเลือกปิ่นให้เย่วหนิงขึ้นมาเสียอย่างนั้นดวงตาคู่สวยพลันเปิดขึ้นด้วยความหงุดหงิด นางกำหมัดแน่น เมื่อหัวใจกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล“บ้าเอ๊ย! ข้าจะไปนึกถึงคนหลายใจเช่นนั้นทำไมกัน คนชั่วอย่างเขาคู่กับสตรีเช่นเย่วหนิงก็เหมาะสมกันดีมิใช่หรือ”“ใครกันที่เหมาะสมกับนาง คงไม่ใช่ข้าหรอกกระมังที่เจ้ากำลังจับคู่ให้”ควับ! หลิงซวงหันกลับไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของเยี่ยนจิ่งเฉินจุ๊บ! ทว่าเพราะนางหันกลับกะทันหัน ริมฝีปากจึงเผลอแตะเข้าที่ข้างแก้มของเขาเต็ม ๆ โดยไม่ตั้งใจตึก ๆ ๆ! ทั้งสองชะงักนิ่งไปชั่วขณะหลิงซวงเบิกตากว้าง ทำตัวไม่ถูก ขณะที่เยี่ยนจิ่งเฉินกลับยืนนิ่งราวกับถูกสกัดจุด ใบหน้าหล่อเหลายังคงค้างอยู่ในท่าเดิมจากสัมผัสเมื่อครู่หลิงซวงได้สติ รีบผละออกห่างราวกับถูกของร้อน ก่อนผลักไหล่เขาอย่างแรง“เยี่ยนจิ่งเฉิน! เจ้าบ้านี่ เข้ามาในห้องข้าได้อย่างไรกัน”“ออก
สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก บทที่19.ข้าหาได้ยินดีกับน้ำใจของเจ้าสักนิด2\2
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลิงซวงจึงเดินออกจากร้าน ทว่าเพิ่งก้าวพ้นประตู นางก็พบว่าเยี่ยนจิ่งเฉินกำลังยืนรออยู่ด้านนอก สายตาคมจับจ้องมาทางนางราวกับเฝ้ารอให้นางทำงานเสร็จมาตลอด‘เมื่อครู่… ตอนนางเจรจาการค้า ช่างเก่งกาจไม่ต่างจากยามรักษาคนเลย’เยี่ยนจิ่งเฉินมองนางด้วยแววตาชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เขาไม่คิดเลยว่าสตรีปากร้ายผู้นี้จะเก่งรอบด้านถึงเพียงนี้“พี่หญิง… เช่นนั้นข้าขอเวลาเดินเลือกซื้อของได้หรือไม่เจ้าคะ”หลิงซวงปรายตามองเย่วหนิง ก่อนเหลือบมองเยี่ยนจิ่งเฉิน สายตาของนางนิ่งเรียบจนยากจะอ่านความรู้สึก“ได้สิ… เอานี่ไป”นางโยนถุงเงินจำนวนหนึ่งให้เย่วหนิงอย่างไม่ใส่ใจนัก“ไปหาซื้อของอร่อยให้จิ่งเฉินกินด้วย ส่วนข้าจะไปเดินทางนั้นกับศิษย์น้องหลิว”เอ่ยจบ หลิงซวงก็ดึงมือศิษย์น้องผู้นั้นเดินไปอีกทาง ทว่ากลับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมองทั้งคู่อีกครั้ง“อ้อ… รถม้าจอดอยู่ตรงนั้น หากซื้อของเสร็จแล้วก็ไปรอข้าที่นั่น”นางมองเยี่ยนจิ่งเฉิน ก่อนยื่นห่อยาให้เย่วหนิง“เอานี่ไป ยาสงบจิต หากเขาปวดหัวกลางคันก็เอาให้เขากินเสีย”“บางทีการได้พบสถานที่ใหม่ ๆ อาจช่วยให้เขานึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วจะปวดห
สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก บทที่18.ข้าหาได้ยินดีกับน้ำใจของเจ้าสักนิด1\2
เยี่ยนจิ่งเฉินเดินออกจากห้องโอสถของหลิงซวงด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ก่อนมุ่งหน้ากลับเรือนพักของตนทว่าเดินไปได้ไม่นาน ก็มีศิษย์หญิงผู้หนึ่งหอบหิ้วห่อสมุนไพรมากมายเดินสวนมา“จิ่งเฉิน เจ้าช่วยข้าถือทีสิ…”ฟึ่บ! ห่อยาสิบกว่าห่อถูกยัดใส่อ้อมแขนของเขาในพริบตา นางรีบปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า“ขอบใจที่ช่วยข้าถือนะ”เยี่ยนจิ่งเฉินรับห่อยาเอาไว้โดยไม่ทันได้ปฏิเสธ เขาก้มมองของในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“เจ้าจะเอายาพวกนี้ไปที่ใด?”“ถึงเวลาเอาไปส่งที่ร้านขายยาในตัวเมืองน่ะสิ”นางถอนหายใจ ก่อนชี้ไปยังห่อยาที่เหลืออยู่ด้านหลัง“แต่ยังมีอีกเยอะ ข้ายังขนไม่หมดเลย”“ข้าต้องรีบแล้ว เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่? หากช้ากว่านี้ ศิษย์พี่หลิงซวงต้องดุข้าแน่”“วันนี้ข้าต้องไปส่งยากับศิษย์พี่ด้วยน่ะสิ”ทันทีที่ได้ยินชื่อหลิงซวง แววตาของเยี่ยนจิ่งเฉินก็ไหววูบขึ้นมานางจะลงเขาไปส่งยาที่ตัวเมืองอย่างนั้นหรือ?“ได้… เช่นนั้นข้าช่วยเจ้าเอง”“ดีเลย เช่นนั้นก็รีบหน่อย รถม้าจอดรออยู่ด้านโน้น”เยี่ยนจิ่งเฉินไม่พูดอะไรอีก เขาช่วยนางขนห่อยาขึ้นรถม้าทีละห่ออย่างกระตือรือร้น ทั้งยังอาสาช่วยขนของลง
สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก บทที่17.ท่าทีเช่นนี้คืออะไร2\2
‘สายตาแบบนั้น… นั่นมันหมายความว่าอันใดกัน!’“จะ… เจ้าถอยออกไปก่อน ข้าจะดื่มยา”สองมือน้อยรีบดันอกแกร่งให้ถอยห่าง สีหน้าเลิ่กลั่กจนแทบปิดไม่มิด“เจ้าจะดื่มยาอันใด หลิงซวง”เยี่ยนจิ่งเฉินมองนางด้วยแววตาเป็นห่วงอยู่ลึก ๆ เขากลัวว่านางจะล้มป่วย หลังจากเมื่อคืนทั้งคู่ใช้แรงกันจนรุ่งสาง“เรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า”“เหตุใดจะไม่เกี่ยว เมื่อคืนเจ้ากับข้าทำเรื่องนั้นกันเกือบทั้งคืน”เพียะ! ฝ่ามือบางตวัดลงบนแก้มเขาเต็มแรง ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของอีกฝ่าย หลิงซวงกลับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนรีบลดฝ่ามือลงแนบลำตัว“เจ้าชักจะล้ำเส้นข้าเกินไปแล้วนะ จิ่งเฉิน! เจ้าควรไสหัวไปอยู่กับเย่วหนิงของเจ้านู่น”เยี่ยนจิ่งเฉินค่อย ๆ หันกลับมาสบตานาง ใบหน้าข้างที่ถูกตบแดงเป็นรอยนิ้วอย่างชัดเจน แววตาคมเผยความน้อยใจออกมาเพียงชั่ววูบ ก่อนกลับมาเย็นเยียบดังเดิม“ข้าเพิ่งรู้… ว่าท่านหมอหร่วนช่างสั่งสอนบุตรสาวมาดีนัก”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ข่มเหงบุรุษอย่างไร้ความรับผิดชอบ”หลิงซวงถึงกับเบิกตากว้าง“เห็นที… ข้าคงต้องหอบหลักฐานบนตัวข้าไปร้องขอความเป็นธรรมกับบิดาเจ้าเสียแล้ว”แคว่ก!เยี่
You May Also Like
เสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่132.0K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.7K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.7K viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม6.7K viewsเกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก
Camellia.ma155 viewsรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว
ท่านจอมยุทธ์1991221 viewsไฉ่เฟิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา
ดอกไม้หนาม1.1K views
