บททั้งหมดของ สตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก : บทที่ 1 - บทที่ 5

ทั่วทั้งหุบเขาหมอเทวะสุกสว่างไปด้วยแสงโคมไฟสีแดง ในค่ำคืนแห่งงานมงคลสมรส เสียงดนตรีบรรเลงเคล้าเสียงพูดคุยหัวเราะดังกึกก้องออกมาจากเรือนหลังใหญ่มิได้ขาดสาย ผู้คนทั่วหุบเขาต่างพร้อมใจกันอวยพรให้คุณหนูใหญ่หร่วนหลิงซวงและเยี่ยนจิ่งเฉินครองรักกันชั่วนิรันดร์ มีลูกหลานสืบสกุลหมอเทวะสืบต่อไปชั่วกาลนาน แต่ทว่า… ภายในเรือนหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเทียนมงคลสีแดงและสุรามงคล กลับปกคลุมไปด้วยความมืดครึ้มชวนอึดอัดยิ่งนัก หร่วนหลิงซวงยื่นจอกสุรามงคลให้แก่ผู้เป็นสามี ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นด้วยความหลงใหลและรักใคร่ลึกซึ้งสุดหัวใจ ขณะจับจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาของเยี่ยนจิ่งเฉินไม่วางตา “สามี… คืนนี้เป็นคืนเข้าหอมีค่าดั่งทองพันชั่ง อย่ามัวเสียเวลาอีกเลยเจ้าคะ รีบดื่มสุรามงคลกับข้าเถิด” เยี่ยนจิ่งเฉินปรายตามองจอกสุราในมือของหร่วนหลิงซวงด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนจะปัดมือนางจนจอกสุราหลุดจากมือ ตกกระทบพื้นแตกกระจายดัง เพล้ง! หร่วนหลิงซวงชะงักด้วยความตกใจ นางเงยหน้าจ้องมองเยี่ยนจิ่งเฉินที่ยังคงเรียบเฉยเย็นชา ความน้อยใจพลันแล่นทั่วอก “เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้ด้วยเล่า จิ่งเฉิน” ร่างสูงของเยี่ยนจิ่งเฉินก้าวเข

ตลอดทั้งคืนนั้น หร่วนหลิงซวงและไป๋จื่ออันอยู่กันเพียงในห้องโอสถของนาง จนกระทั่งเกือบรุ่งสางตลอดกระบวนการช่วยชีวิตเยี่ยนจิ่งเฉิน หลิงซวงต้องระดมสมาธิอย่างหนัก เพราะบาดแผลตามร่างกายเขาสาหัสเกือบทุกจุด ทว่าเบื้องหลังแววตาที่นิ่งสงบไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกนั้น ในใจนางกลับว้าวุ่นด้วยความคิดวกวนสับสน กังวลว่าสิ่งที่ตนใจอ่อนยอมทำลงไปครั้งนี้ จะหวนนำหายนะเช่นในชาติก่อนกลับมาสู่นางและคนในหุบเขาหมอเทวะอีกหรือไม่มือของหลิงซวงเพิ่งวางเข็มที่ใช้เย็บแผลตรงตำแหน่งใกล้หัวใจของเยี่ยนจิ่งเฉินลงใบหน้างามล้ำของนางชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ไป๋จื่ออันคอยใช้ผ้าสะอาดซับให้ตลอดอย่างเอาใจใส่ ทั้งช่วยเป็นมือขวาและรับหน้าที่ทำแผลตามร่างกายส่วนอื่นให้เยี่ยนจิ่งเฉิน เพราะภาระหนักที่สุดตกอยู่ที่บาดแผลฉกรรจ์ซึ่งหลิงซวงต้องรับมือด้วยตัวเองนางผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ เมื่อบาดแผลสุดท้ายบนศีรษะของเยี่ยนจิ่งเฉินถูกเย็บปิดเรียบร้อยปลอดภัยดี นางจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งที่แฝงความเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ ก่อนความรู้สึกนั้นจะพลันแปรเปลี่ยนเป็นความคับแค้นปนหมั่นไส้อย่างรวดเร็ว‘หึ้ย! ข้าไม่น่าใจอ่อนช่วยเจ้าเลยจริง ๆ

หร่วนเย่วหนิงรับหน้าที่ดูแลเยี่ยนจิ่งเฉิน ตั้งแต่เปลี่ยนผ้าพันแผล ตรวจดูบาดแผลว่าเกิดการอักเสบหรือไม่ ไปจนถึงต้มยาและเช็ดตัวให้เขาในแต่ละวัน ทว่าเยี่ยนจิ่งเฉินผู้เป็นคนไข้กลับยังคงนิ่งสงบและระมัดระวังตัวอยู่เสมอ แม้จะได้รับการดูแลจากนางและเหล่าศิษย์ในหุบเขาหมอเทวะ เขาก็ยังมิได้วางใจทั้งหมด หรือบางที… นี่อาจเป็นนิสัยดั้งเดิมของเขา บุรุษผู้นี้พูดน้อย เย็นชา และแฝงความระแวดระวังไว้ในทุกอากัปกิริยา แม้แต่เย่วหนิงที่คอยดูแลเขาอยู่ทุกวัน ยังอดรู้สึกอึดอัดยามถูกนัยน์ตาคู่คมจับจ้องไม่ได้ ทว่านางกลับไม่ถือสา หากเป็นนางที่บาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียความทรงจำ ต้องตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกหน้าโดยไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใคร นางเองก็คงไม่อาจไว้วางใจผู้ใดได้โดยง่ายเช่นกัน “เจ้าดื่มยาเสียเถอะ ข้าจะเอาถ้วยข้าวไปเก็บก่อน” เย่วหนิงวางชามยาลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนเก็บถ้วยข้าวต้มที่นางทำมาให้ใส่ลงในตะกร้า จากนั้นจึงรวบรวมอุปกรณ์ทำแผลและจัดเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย ทางด้านเยี่ยนจิ่งเฉินมิได้เอ่ยสิ่งใด เขาหยิบชามยาขึ้นดื่มแต่โดยดี นัยน์ตาคู่คมยังคงสงบนิ่ง ทว่าในความเงียบนั้นกลับจับจ้องตามแผ่นหลังของเย่วหน