บทที่ 14 ขายสุรา

เวลาล่วงเลยมาจนถึงยามเช้า ลั่วหนิงฮวาตื่นนอนแต่เช้าเพื่อมาฝึกฝนร่างกายในทุก ๆ วัน แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาบนใบหน้าสวยที่มีหยดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพราย ยิ่งขับให้ความงามของนางหวานล้ำจนโจวอี้เฉินละสายตาไม่ได้ 

เขานั่งมองนางอยู่เช่นนั้นเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ลั่วหนิงฮวาเองก็ไม่ใส่ใจเขาเท่าใดนัก เมื่อฝึกฝนร่างกายจนพอใจแล้ว นางก็ทิ้งกายนั่งลงตรงลำธารเบื้องหน้าก่อนจะใช้มือวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าของตน 

"ฝึกเสร็จแล้วหรือ ข้ายังอยากดูต่ออยู่เลย" 

โจวอี้เฉินเอ่ยกับลั่วหนิงฮวาด้วยน้ำเสียงที่กรุ้มกริ่ม แท้จริงแล้วเขามิได้อยากดูนางฝึกฝนวรยุทธ์ แต่เขาต้องการดูหน้าอกของนางต่างหาก 

ยามที่นางขยับกายขึ้นลง สองเต้าเต่งตึงของนางก็จะกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ 

เห็นแล้วเขาอยากจะกินนมยิ่งนัก! 

ลั่วหนิงฮวาหันไปถลึงตาใส่โจวอี้เฉินอย่างรู้ทัน ผีหน้าหม้อตนนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว!!!

"ลูกพี่ สุราที่พวกเราบ่มเอาไว้ได้ที่แล้วขอรับ" 

จางสงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาลั่วหนิงฮวาด้วยความตื่นเต้น ลั่วหนิงฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยนั่นเป็นสุราสูตรพิเศษที่นางคิดค้นขึ้นมาเองกับมือ ใช้เวลาหมักเพียงไม่กี่วันรสชาติก็จะดีเยี่ยม นี่เป็นสูตรลับที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษในชาติที่แล้วของนาง 

"ขุดสุราเหล่านั้นขึ้นมาให้หมด ข้าจะนำไปส่งที่โรงพนันหลัวหยง" 

"ลูกพี่จะไปเองหรือขอรับ" 

"แน่นอน คนซื่อบื้อเช่นพวกเจ้าไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของหลัวเฟิงหรอก ไปเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะออกไปโรงพนันเดี๋ยวนี้" 

"ขอรับ" 

จางสงพยักหน้าก่อนจะรีบไปจัดการตามคำสั่ง โจวอี้เฉินที่ได้เห็นเช่นนั้นก็หันมามองลั่วหนิงฮวาด้วยแววตาเป็นประกาย 

"โอ๊ะโอ นอกจากจะงดงามแล้ว ยังมีความสามารถรอบด้านที่พิเศษไม่น้อยอีกด้วย น้องสาวข้างกายข้ายังไร้ชายา มิสู้เจ้า..." 

"หุบปาก ข้าไม่เป็นชายาของคนมักมากเช่นท่านแน่นอน" 

ลั่วหนิงฮวาเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไป ใบหน้าสวยยังคงเย็นชาไร้ความรู้สึก ทำให้โจวอี้เฉินรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ เขาอยากจะได้นางมาครอบครองเสียให้รู้แล้วรู้รอด 

รอให้เขากลับเข้าร่างได้เสียก่อน เขาจะต้องได้นางมาเป็นภรรยา!!! 

ลั่วหนิงฮวาสั่งให้แม่นมหยางและซือลี่ดูแลสำรับยามเช้าให้แก่โจวอวี้หลัน ส่วนนางกับจางสงมุ่งหน้าไปที่โรงพนันหลัวหยงตั้งแต่เช้าตรู่ 

ที่โรงพนันหลัวหยงมิเคยมีเวลาปิด ล้วนเปิดทำการทั้งวันทั้งคืน เมื่อลั่วหนิงฮวาไปถึงก็พบกับหลัวเฟิงที่กำลังรอนางอยู่ก่อนหน้าแล้ว เขาปรายตามองนางเล็กน้อย เมื่อเช้าเขากำลังหลับสบายแต่กลับถูกคนปลุกให้ตื่นเพราะจดหมายของลั่วหนิงฮวา ในนั้นเขียนไว้ว่าต้องการพบเขา หากเขาไม่มานางจะเปิดโปงความลับของเขา 

บัดซบจริง ๆ!!!

"ส่งคนไปตามข้าออกมาตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ เจ้าต้องการสิ่งใด" 

"ข้านำสุรามาส่งให้เจ้าตามที่เราตกลงกันไว้" 

"รวดเร็วปานนั้น?" 

หลัวเฟิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงตาค้าง เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีสุราที่ใช้เวลาหมักสั้นถึงเพียงนี้ แล้วจะมีรสชาติดีเยี่ยม 

สตรีนางนี้กำลังปั่นหัวเขา!!! 

"แม่นาง เจ้าอย่าล้อข้าเล่นเลย สุราที่ใดกันจะใช้เวลาบ่มรวดเร็วปานนี้ อย่างน้อยควรจะใช้เวลาร่วมเดือนจึงจะมีรสชาติที่ดีเยี่ยม" 

"หน้าข้าเหมือนคนล้อเล่นหรือ?" 

เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้นหลัวเฟิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง 

"เช่นนั้นข้าขอลิ้มรสสุราของเจ้าเสียหน่อย" 

"ย่อมได้" 

ลั่วหนิงฮวาหันไปพยักหน้าให้จางสงนำสุราเข้ามาหนึ่งไห หลัวเฟิงที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้า เขารีบรับสุรามาเทใส่จอกก่อนจะยกขึ้นดื่มคราหนึ่งรสชาติหวานล้ำปนรสชาติที่ขมฝาดผสมผสานกันได้อย่างลงตัว ยามที่สุราไหลรินผ่านลำคอของเขาให้ความรู้สึกนุ่มนวลไม่บาดลำคอจนร้อนผ่าว รสชาติช่างดีเยี่ยมยิ่งนัก 

หลัวเฟิงจ้องมองลั่วหนิงฮวาอย่างไม่เชื่อสายตา

"รสชาติไม่เลว" 

"สุรานี้มีชื่อว่า นารีสวรรค์ มันให้ความรู้สึกที่อ่อนหวานนุ่มนวล" 

"ชื่อไพเราะยิ่งนัก" 

"ข้าคิดไหละหนึ่งพันตำลึง" 

"หา!!!" 

หลัวเฟิงที่ได้ทราบราคาสุราก็แทบจะหน้ามืดลมจับ 

"นี่เจ้าจะปล้นข้าหรือ!!!" 

"ไม่ใช่เสียหน่อย สุราที่ข้าทุ่มเทใจทำมันขึ้นมาย่อมต้องมีราคาสูง อีกอย่างข้ารับประกันว่าสุรานี้จะสามารถดึงดูดลูกค้ามาให้เจ้าได้อย่างแน่นอน" 

"หากข้าไม่ตกลงเล่า" 

"เฮ้อ วันพรุ่งคงจะมีข่าวลือของเจ้ากับบัณฑิตหนุ่มรูปงามแพร่กระจายไปทั่วทั้งตลาดจนบิดามารดาของเจ้ารับรู้" 

ลั่วหนิงฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะในขณะที่ใบหน้าสวยกลับไร้อารมณ์ใดใดทั้งสิ้น 

หลัวเฟิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็แทบกัดฟันกรอด นี่มิใช่การค้า นี่มันบังคับซื้อชัด ๆ แล้วจะให้เขาทำเช่นใดได้!!!

"ก็ได้" 

"วันนี้ข้านำสุรามาสิบไห รวมเป็นหนึ่งหมื่นตำลึงพอดี" 

หลัวเฟิงกล้ำกลืนฝืนทนยื่นตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงให้แก่ลั่วหนิงฮวา ในใจของเขานึกหวาดกลัวนางขึ้นมาเสียดื้อ ๆ 

สตรีนางนี้รีดไถเก่งยิ่งกว่าปลิงเสียอีก ช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก!!! 

โจวอี้เฉินจ้องมองทุกการกระทำของลั่วหนิงฮวาอย่างไม่ละสายตา เขารู้สึกสนใจในตัวนางมากยิ่งขึ้นเป็นเท่าตัว

"หนิงเอ๋อร์ หากเจ้าเป็นชายาของข้า ข้าย่อมให้เจ้าได้มากกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง" 

"หุบปาก!!!" 

ลั่วหนิงฮวาตะคอกเสียงดังจนจางสงที่เดินนำหน้าสะดุ้งตัวโยน หันกลับมามองนางอย่างหวาดผวา

"ลูกพี่ ตะคอกข้าหรือ" 

"ไม่ใช่ เจ้ามิต้องใส่ใจ รีบพาข้ากลับเรือน" 

"ขอรับ" 

จางสงรีบขับรถม้ามุ่งหน้ากลับเรือนทันที ในใจนึกสงสัยว่าลูกพี่ของตนพูดคุยกับผู้ใดกันแน่

ช่างแปลกยิ่งนัก 

แต่ช่างเถิด ลูกพี่เคยปกติเสียที่ไหนกัน!!!