บทที่ 5.1 ของวิเศษ?

 เซียวโจวจงกำมือแน่น ความคิดหลายอย่างตีกันจนยุ่งวุ่นวายในหัว เหลียงจินเป็นสตรีคนแรกที่กล้าขอเขามากมาย ซึ่งนางเป็นแค่เพียงสตรีอุ่นเตียง มิได้มีตำแหน่งใดในจวน

หากเป็นพระชายาจวิ้นอ๋องก็ว่าไปอย่าง อาจพิจารณาง่ายกว่านี้ ถ้าให้ยืมเงินแล้ว สุดท้ายกิจการล้มเหลวไม่เป็นท่า มิใช่ว่าต้องสูญเสียเงินเปล่าเลยหรืออย่างไร อีกอย่าง...นางไม่สลักสำคัญในหัวใจเขาสักนิด

“หม่อมฉันจะขัดผิวกายให้ท่านอ๋องเพคะ”

ครั้นการร้องขอไม่เป็นผล เหลียงจินจึงทำหน้าที่ของตนเองให้เสร็จลุล่วง ชะตาชีวิตถูกลิขิตเช่นนี้แล้ว มิอาจหลีกหนี

หญิงสาวเดินเข้าใกล้ขอบสระ หยิบผ้าผืนเดิมมาถือไว้แล้วเริ่มไล่ขัดร่างกายให้จวิ้นอ๋อง น้ำหนักมือสลับเบาและหนัก อากัปกิริยาของสตรีตัวเล็กอยู่ในสายตาคมตลอดเวลา มีหรือจะมองไม่ออกว่านางกำลังต่อว่าเขาในใจ

“เจ้ากำลังต่อว่าข้า”

“…” เขามีวิชาอ่านใจคนหรือ!

เหลียงจินไม่ตอบ ตั้งใจใช้ผ้าขัดผิวแก่เขา เพราะส่วนสูงที่แตกต่าง กอปรกับขนาดของสระ ไหล่ของนางเลยผิวน้ำมาเพียงนิดเดียวเท่านั้น และน้ำใสมาก นางจึงมองเห็นอกแกร่งกำยำและกล้ามหน้าท้องเรียงตัวสวยอย่างชัดเจน

สรุปแล้วตอนนี้นางทะลุมิติเข้ามาช่วงไหนของนิยายกันแน่ เพราะในหัวมืดบอดทุกทาง การใช้ชีวิตในโลกนิยายจึงค่อนข้างลำบาก มิอาจล่วงรู้ชะตาชีวิตตนเอง

“ทำการค้าไม่ควรขาดทุน ดังนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าเขียนแผนงานมาเสนอ หากข้าพิจารณาแล้วว่าเหมาะสม จะยอมให้ยืมเงิน”

“…” เหลียงจินชะงักมือที่กำลังขัดผิวกายจวิ้นอ๋องเซียวโจวจง ด้วยความดีใจทำให้นางเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาเขา นัยน์ตาเจือรอยยิ้มสดใส ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายยังไม่รับปาก แต่เส้นทางข้างหน้าและความฝันของนางยังมีความหวัง

“ยิ้มอะไรของเจ้า” เซียวโจวจงยื่นมือดีดหน้าผากเหลียงจินครั้งหนึ่ง

“โอ๊ย” หญิงสาวยกมือลูบหน้าผากตนเองพร้อมกับมองค้อนจวิ้นอ๋อง อะไรของเขา แค่ยิ้มก็ผิด ชีวิตคนเราจะมีแค่ความเครียดหรืออย่างไร หากเผชิญกับเรื่องเลวร้ายก็ให้ปล่อยมันไปแล้วยิ้มสู้กับทุกอย่างก็พอ

คิดเช่นนี้เหลียงจินจึงยิ้มอกมา เป็นรอยยิ้มที่สามารถสะกดใจบุรุษได้หลายคน ไม่เว้นแม้กระทั่งเซียวโจวจง เขาเผลอมองอย่างตกในภวังค์ แต่แค่เพียงไม่นาน สุดท้ายก็ทำท่าทางฟึดฟัดโมโหกลบเกลื่อนแล้วเดินขึ้นจากสระน้ำ

เป็นอีกครั้งที่หญิงอุ่นเตียงเบิกตากว้าง เพราะจวิ้นอ๋องมิได้ส่วมใส่อาภรณ์ ยามเขาลุกออกจากสระน้ำจึงมองเห็นแท่งเนื้อกลางกาย มันกำลังห้อยไปมาตามจังหวะการเดิน กล้าเปิดให้เห็น นางก็กล้าดู! ใหญ่ยาวอวบอ้วนแบบนี้จะหาจากไหนได้อีก

“เอาแต่มองอยู่ได้” เซียวโจวจงเดินไปยังฉากกั้น หยิบอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ “เดี๋ยวข้าให้สาวรับใช้สองคนไปส่งเจ้าที่เรือน”

“ท่านอ๋อง ชิงชิงเป็นสาวรับใช้ของหม่อมฉัน ติดตามมาจากบ้านเดิม ให้นางมาอยู่ที่นี่ได้หรือไม่เพคะ”

นอกจากชีวิตของเหลียงจินน่าสงสารแล้ว สาวรับใช้น่าสงสารกว่า แม้ผู้เป็นนายตกต่ำแต่ก็ยังจงรักภักดี ยอมปรนนิบัติรับใช้โดยไม่เกี่ยงสักนิดเดียว เช่นนี้จะกล้าทิ้งลงได้อย่างไร

เซียวโจวจงเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ป่านนี้นางรอที่เรือนแล้วกระมัง” พูดจบก็เดินออกจากห้องอาบน้ำตรงไปยังเรือนนอนของตนเองซึ่งเชื่อมติดกัน

คล้อยหลังจวิ้นอ๋อง สาวรับใช้สองคนรู้งานจึงเข้ามาดูแลเหลียงจิน พร้อมกับนำอาภรณ์ตัวใหม่ให้ผลัดเปลี่ยน ซึ่งสตรีตัวเล็กยอมขึ้นจากสระน้ำแต่โดยดีแล้วรับเสื้อมาเปลี่ยนหลังฉากกั้น เมื่อเรียบร้อยค่อยติดตามพี่สาวแสนสวยไปยังเรือนของตนเอง

เมื่อเดินตามทางในจวน ยามสายลมหอบพัดโชยผ่านมาระลอกหนึ่ง นางเห็นว่ารอบด้านมีต้นดอกท้อปลูกเรียงราย จวนอันอึมครึมของจวิ้นอ๋องจึงดูมีชีวิตชีวา และเมื่อก้าวไปเรื่อย ๆ สักพักจนผ่านประตูวงศ์พระจันทร์ สาวรับใช้ทั้งสองคนจึงแนะนำว่าเรือนหลังนี้มีชื่อว่าฟางเจา พร้อมกับแนะนำตัว พี่สาวคนแรกนามว่าอี้เจีย ส่วนคนหลังนามว่าจื่อเถียน ทั้งคู่อายุยี่สิบปีแล้ว ก่อนจากไปยังยื่นมือมาลูบศีรษะนางครั้งหนึ่งอีกด้วย ซึ่งเหลียงจินใช้รอยยิ้มอันจริงใจตอบแทนกลับ

วันนี้เหลียงจินและชิงชิงช่วยกันจัดของในเรือน ผู้เป็นนายใช้สองมือเก็บของเข้าที่ ปากก็อธิบายสาวรับใช้คนสนิทเกี่ยวกับเรื่องของตนเองและจวิ้นอ๋อง บอกว่ายามนี้มีสถานะเป็นสตรีอุ่นเตียงของเชื้อพระวงศ์ มิอาจหลีกหนีได้ตามใจ กฎของการใช้ชีวิตในยุคโบราณก็แบบนี้ ต้องเกรงกลัวอำนาจผู้มียศสูง

ภายในวังหลวงที่ไม่เงียบสงบวันต่อมา จวิ้นอ๋องถูกเรียกเข้าเฝ้าฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน เพราะกลุ่มคนก่อความวุ่นวาย ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน จับมาได้เท่าใด แม้ไต่สวนรีดเค้นเอาความจริงออกจากปาก พวกมันไม่มีใครยอมรับ ล้วนสละชีพแต่โดยดี ช่างมีความจงรักภักดีเสียจริง

“กระหม่อมจะพยายามจับพวกมันอีกพ่ะย่ะค่ะ รวมถึงจะสาวไปถึงต้นตอให้ได้”

ยามนี้ยังคาดเดาไม่ได้เลยว่าผู้อยู่เบื้องหลังมีจุดประสงค์ใด ราชกิจของพระเชษฐารัดตัวนัก หากพอช่วยเหลือพระองค์ได้ เขาย่อมยินดี