หงส์กางปีก สัญญากับมังกรเงามืด

ผ้าม่านหนาหนักของรถม้าตระกูลเซี่ยสะบัดพลิ้วตามแรงลมยามค่ำคืน ตัวรถสั่นคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนของม้าฝีเท้าดีที่พาร่างระหงของเซี่ยหลินหวง ออกห่างจากถนนหน้าจวนหย่งอันโหวมาไกลพอสมควรแล้ว

ภายในรถม้าอันมืดสลัวโมลี่ ยังคงกอดหีบไม้ใบเล็กที่ข้างในบรรจุเพียงเครื่องประดับส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นเอาไว้แนบอด ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยยังคงซีดขาว ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวระคนตกใจกับเหตุการณ์หักดิบยื่นหนังสือหย่าตบหน้าท่านโหวเมื่อครู่ ครั้นพอเห็นความเงียบงันของผู้เป็นนาย นางจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน

“คุณหนูเจ้าคะ เรา...เรากำลังจะมุ่งหน้ากลับจวนเสนาบดีคลังหรือเจ้าคะ? หากใต้เท้าทราบเรื่องหนังสือหย่าและเรื่องอนุซูซวงซวง บ่าวเกรงว่า...”

“ใครบอกเจ้าว่าข้าจะกลับไปที่นั่น?”

คำพูดเรียบนิ่งทว่าเด็ดขาดของเซี่ยหลินหวงทำให้โมลี่เบิกตากว้าง หลินหวงเหลือบสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า แววตาของนางนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ในหัวสมองแล่นภาพเหตุการณ์ความทรมานจากชาติก่อน

ชาติก่อนหลังจากที่นางถูกข่มเหงจนต้องหนีกลับไปจวนตระกูลเซี่ย สิ่งที่นางได้รับกลับไม่ใช่การโอบกอดจากครอบครัว ทว่าคือสายตาดูแคลนของบิดาผู้เป็นเสนาบดีกรมคลัง บิดาผู้มองเห็นบุตรสาวเป็นเพียงหมากทางการเมืองและเครื่องมือแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

เขาด่าทอนางว่าเป็นสตรีไร้ยางอายที่รักษาหัวใจสามีไม่ได้ ทั้งยังพยายามกดดันบีบคั้นให้นางยอมแต่งงานใหม่เป็นฮูหยินรองของเสนาบดีชราเพื่อปูทางอำนาจให้ตนเอง ส่วนแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่ก็คอยซ้ำเติม ถากถางจนนางแทบไม่มีที่ยืน

ในเมื่อชาตินี้นางก้าวออกมาเพื่อเป็นอิสระ เหตุใดนางต้องกลับไปซุกใต้ปีกของบุรุษเห็นแก่ตัวอีกคนกันเล่า?

“สตรีเช่นข้า ก้าวออกมาแล้ว ย่อมไม่คิดจะกลับไปซุกใต้ปีกบุรุษใดอีก แม้คนผู้นั้นจะเป็นบิดาบังเกิดเกล้าก็ตาม” หลินหวงเอ่ยพึมพำ น้ำเสียงของนางแฝงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี

“โมลี่ สั่งคนบังคับรถม้า เปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังตรอกตะวันออก จอดรถม้าที่ด้านหลังของหอเสวียนอู่”

โมลี่สะดุ้งเล็กน้อย หอเสวียนอู่เป็นหอการค้าลึกลับที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเมืองหลวง คุมเส้นเลือดใหญ่ทั้งเรื่องการปล่อยกู้สมุนไพรหายาก และโรงรับจำนำหน้าเลือด ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงคือผู้ใด ทว่าสาวใช้ผู้ภักดีไม่ได้ซักไซ้อันใดเพิ่ม นางรีบเปิดม่านออกไปสั่งการคนบังคับรถม้าทันที

เมื่อรถม้าเลี้ยวเข้าสู่ตรอกมืดด้านหลังของหอเสวียนอู่ หลินหวงก็สวมหมวกสานกั้นม่านโปร่งสีดำสนิทเพื่ออำพรางใบหน้า ก่อนที่นางจะก้าวลงจากรถม้าอย่างมั่นคง นางเดินผ่านประตูลับด้านหลังที่ไม่มีคนเฝ้า ทว่ากลไกประตูกลับเปิดออกราวกับรู้การมาถึงของนาง ร่างบางระหงก้าวเท้าขึ้นสู่ห้องลับชั้นสามอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องลับที่จุดกำยานกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมชั้นดีท่าทางภูมิฐานนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เขาเห็นหลินหวงก้าวเข้ามา เขาก็รีบคุกเข่าลงทันทีด้วยความเคารพสูงสุด

“คารวะนายหญิง! สมบัติและตั๋วเงินทั้งหมดที่ยักย้ายมาจากจวนโหวตามบัญชีลับ ถูกจัดเก็บเข้าคลังใต้ดินของหอเสวียนอู่เรียบร้อยแล้วขอรับ”

หลงจู๊จางผู้ดูแลหอการค้าแห่งนี้ ซึ่งแท้จริงแล้วคือคนที่หลินหวงแอบใช้เงินส่วนตัวชุบเลี้ยงและตั้งหอการค้าสวมรอยนี้ขึ้นมาตั้งแต่หนึ่งปีก่อนส่งสมุดบัญชีปกดำให้นาง

หลินหวงถอดหมวกสานออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น นางเปิดสมุดบัญชีไล่สายตาอ่านตัวเลขอย่างละเอียด ทรัพย์สินที่นางทยอยส่งโมลี่นางแอบให้คนขนย้ายออกมารวมกับผลกำไรลับๆ ของหอเสวียนอู่

มีมูลค่ารวมกันมากกว่าห้าแสนตำลึงทอง! เงินจำนวนนี้มหาศาลพอที่จะซื้อจวนโหวได้ถึงสามจวน และมากพอที่จะสั่นคลอนรากฐานของตระกูลกู่ให้พังพินาศลงในพริบตา

“ดีมาก หลงจู๊จาง” หลินหวงปิดสมุดบัญชีลงเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในห้องที่เงียบสงัด

“กู่เหวินชางคิดว่าตนเองเป็นหย่งอันโหวผู้สูงส่ง ต่อนี้ข้าจะคอยสลัดความภาคภูมิใจของมันออกทีละชิ้น สั่งคนของเราให้เริ่มแผนการขั้นที่สอง ทยอยกว้านซื้อสัญญากู้เงินและตราประทับหนี้สินทั้งหมดที่กู่เหวินชางเคยไปทำไว้กับโรงพนันหรือร้านค้าภายนอกมาไว้ในมือของเรา และเริ่มปล่อยข่าวลือเรื่องที่จวนหย่งอันโหวหย่าขาดกับฮูหยินเอกเพราะหลงอนุดอกบัวขาว แผ่กระจายข่าวนี้ไปตามเหลาสุราให้พวกบัณฑิตปากหอยปากปูช่วยประโคมให้ดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง!”

“รับทราบขอรับนายหญิง ข้าน้อยจะจัดการทันที” หลงจู๊จางค้อมศีรษะลง ก่อนที่จะถอยหลังออกไปจากห้องอย่างรู้หน้าที่

เมื่อเหลือเพียงลำพัง หลินหวงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มผ่อนคลายลง นางเดินก้าวออกไปยังระเบียงกว้างชั้นสาม ลมหนาวยามวิกาลพัดสาดซัดเข้ามาปะทะใบหน้าของนาง ชายเสื้อคลุมสีม่วงเข้มสะบัดไสวตัดกับภาพแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงเบื้องล่างที่กำลังจะกลายเป็นสนามล่าของนาง

ทว่า ในจังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณความหวาดระแวงจากชาติก่อนส่งสัญญาณเตือนภัยอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบกายคล้ายจะหนาวเหน็บขึ้นมาฉับพลันจนผิดปกติ หลินหวงดวงตาเบิกกว้าง

นางหมุนตัวกลับไปมองทางเงามืดที่ทอดยาวตรงมุมระเบียงทันที ท่วงท่าของนางรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว มือเรียวบางตวัดเอื้อมไปจับด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อยาว แววตาไม่มีความตื่นตระหนกตกใจ มีเพียงความพร้อมที่จะเข่นฆ่าผู้บุกรุก

“ใคร?” นางตวาดเสียงต่ำ บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำ ดังกังวานแฝงไปด้วยกระแสพลังอันน่าเกรงขามดังมาจากเงามืด ชายเสื้อคลุมผ้าไหมสีดำสนิทปักลายมังกรคาบแก้วด้วยดิ้นเงินเลอค่าค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหว

ร่างสูงโปร่งอันสง่าผ่าเผยของบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืด แสงจันทร์สาดกระทบใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักจากหยกสวรรค์ ทว่าดวงตากลับสนิทมืดมนและเย็นชาจนจับขั้วหัวใจ

เยี่ยเฟิงหานหรือฉินอ๋อง แม่ทัพผู้คุมกองกำลังเงามืดและเป็นพระอนุชาที่ฮ่องเต้ทรงหวาดเกรงที่สุดในราชสำนัก!

“สายตาเฉียบคม จิตสังหารเด็ดเดี่ยวไม่เลว สมกับเป็นสตรีที่กล้าปั่นหัวคนทั้งจวนโหว” เยี่ยเฟิงหานเอ่ย น้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงความหยั่งเชิง แววตาของเขาจับจ้องมาที่นางราวกับพยัคฆ์ที่กำลังประเมินเหยื่อชิ้นงาม

หลินหวงหัวใจกระตุกวูบ ทว่าใบหน้าของนางยังคงนิ่งสนิท นางค่อยๆ ลดมือออกจากมีดสั้นอย่างมีมารยาทแต่ไม่ลดการระแวดระวังตัวลง

“หอเสวียนอู่มีการป้องกันอย่างหนาแน่น มีสุนัขล่าเนื้อเฝ้ายามนับสิบ ไม่นึกเลยว่าจะไม่อาจต้านทานสายลมหนาวในยามค่ำคืนเช่นท่านอ๋องได้ ไม่ทราบว่าฉินอ๋องผู้สูงศักดิ์มีธุระอันใดกับสตรีหม้ายที่เพิ่งถูกหย่าเช่นหม่อมฉันหรือเพคะ?”

เยี่ยเฟิงหานยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูอบอุ่นเลยสักนิด แต่มันกลับดูลึกลับและอันตรายยิ่งนัก เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้นางขึ้นทีละก้าว กลิ่นอายความสูงศักดิ์และแรงกดดันจากบุรุษผู้ผ่านสนามรบมานับร้อย แผ่ซ่านจนโมลี่ที่แอบดูอยู่ตรงประตูถึงกับเข่าอ่อน

“ข้าบังเอิญผ่านมาเพื่อสืบข่าวบางอย่าง แต่กลับได้ยินเรื่องสนุกที่น่าสนใจยิ่งกว่า สตรีที่สลัดคราบความอ่อนแอ โยนหนังสือหย่าตบหน้าหย่งอันโหวกลางเรือน ทั้งยังแอบยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินหลวงและสมบัติประจำจวนจนเหลือเพียงเปลือกหอยกลวงๆ ติดหนี้ท่วมหัว เซี่ยหลินหวง เจ้าช่างเป็นสตรีที่ใจคอโหดเหี้ยมและน่าสนใจเกินไปแล้ว”

คำพูดของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าเขารู้เห็นทุกหมากที่นางวางเอาไว้ หลินหวงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก นางเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมปลาบคู่นั้นตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัวบารมี

“หากท่านอ๋องทรงทราบถึงเพียงนี้ คงมิใช่แค่ต้องการมาเอ่ยชมเรื่องสนุกกระมัง? คนระดับท่านอ๋องคงไม่ทำเรื่องไร้ประโยชน์หรอกจริงหรือไม่”

“ฉลาดพูด!” เยี่ยเฟิงหานหยุดยืนห่างจากนางเพียงสามก้าว

“ข้าชอบร่วมมือกับคนฉลาด และเกลียดพวกบุรุษหน้าเนื้อใจเสือในราชสำนักเช่นอดีตสามีของเจ้า เจ้ามีเงินตรา มีเล่ห์เหลี่ยม มีหอการค้าเสวียนอู่ที่คุมเส้นสายข่าวกรอง แต่เจ้ายังขาดสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่ง นั่นก็คืออำนาจอันชอบธรรม ที่จะคุ้มครองกิจการของเจ้าไม่ให้พวกขุนนางกังฉินหรือตระกูลเซี่ยใช้กฎหมายเข้าแทรกแซง”

เขายื่นมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบออกมาตรงหน้าของนาง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลัง

“ข้าจะไม่ก้าวก่ายแผนการล้างบางคนชั่วของเจ้า และเจ้ามิต้องกังวล ข้าไม่ต้องการให้เจ้าพึ่งพิงความเมตตาอันไร้สาระจากข้า แต่ข้าขอเสนอตัวเป็นพันธมิตรที่เท่าเทียม เป็นโล่กำบังและอาวุธในเงามืดให้เจ้าใช้สอย แลกกับการที่เจ้าจะต้องส่งข่าวกรองลับในราชสำนักและช่วยสนับสนุนเส้นทางการเงินในกองทัพของข้า เจ้าสนใจร่วมมือกับข้าหรือไม่?”

หลินหวงจ้องมองมือหนานั้น ความคิดในใจของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว นางรู้ดีว่าในยุคจีนโบราณที่บุรุษเป็นใหญ่ ต่อให้นางร่ำรวยล้นฟ้าเพียงใด หากไม่มีอำนาจทหารหรือบารมีจากเชื้อพระวงศ์หนุนหลัง

วันหนึ่งคนชั่วก็อาจใช้สิทธิ์ทางราชการมาบีบคอของนางได้ ข้อเสนอของฉินอ๋องเยี่ยเฟิงหานคือหมากตัวนี้ คือตัวที่นางต้องการอย่างแท้จริง เขาไม่ได้เสนอตัวมาเพื่อปกป้องนางในฐานะสตรีที่อ่อนแอ แต่เสนอมาในฐานะหุ้นส่วนค้าขายเพื่อผลประโยชน์ของกันและกัน

ไม่ขอพึ่งพา แต่ใช้สอยเป็นเครื่องมือ!

นางยกมือเรียวบางของตนเองขึ้น กางนิ้วออกแล้ววางทาบลงบนฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของเขาอย่างหนักแน่น แววตาทอประกายมุ่งมั่นดุดันราวกับหงส์เพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง

“ตกลงเพคะ ในเมื่อท่านอ๋องเสนอตัวเป็นเครื่องมือระดับล้ำค่าให้หม่อมฉันใช้สอยถึงที่ เช่นนั้นสตรีเช่นหม่อมฉัน ก็จะไม่เกรงใจ!”

สายลมหนาวยังคงพัดผ่านทลายความเงียบงันยามราตรี ทว่าในค่ำคืนนี้ ข้อตกลงเลือดในเงามืดได้ถูกลงนามแล้ว หงส์งามที่กางปีกโผบินบัดนี้มีมังกรดำทมิฬคอยหนุนหลังอยู่เงียบๆ และพายุแห่งความพินาศกำลังจะเคลื่อนตัวเข้าถล่มจวนหย่งอันโหวในไม่ช้า!