เศษซากสินเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งเมืองหลวงคล้ายถูกจุดไฟเผาด้วยข่าวลือสายหนึ่งที่ลุกลามเร็วกว่าไฟลามทุ่ง

เรื่องราวที่ฮูหยินเอกตระกูลเซี่ยสะบัดพู่กันเขียนหนังสือหย่าตบหน้าหย่งอันโหวกู่เหวินชาง แล้วออกจากจวนไป กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักในทุกเหลาสุรา ทว่าแทนที่ชาวบ้านจะตราหน้าว่าเซี่ยหลินหวงเป็นสตรีแพศยาไร้ยางอาย

กระแสสังคมกลับตีกลับอย่างรุนแรงเมื่อมีข่าววงในหลุดรอดออกไปว่า ท่านโหวชั่วช้าถึงขนาดบังคับให้ฮูหยินเอกที่เพิ่งฟื้นจากความตาย ยอมเซ็นรับรองอนุหญิงคณิกาขึ้นเป็นฮูหยินรอง ทั้งยังหวังจะยึดครองสินเดิมของฮูหยินเอกไปบำเรอชู้รัก

ณ จวนหย่งอันโหว เสียงตวาดลั่นด้วยความเด็ดขาดยังคงดังมาจากห้องโถงหลัก

“นังแพศยาเซี่ยหลินหวง! มันกล้าดียังไงถึงเอาเรื่องในจวนไปโพนทะนาจนข้ากลายเป็นตัวตลกในราชสำนัก!”

กู่เหวินชางทุบโต๊ะน้ำชาจนถ้วยกระเบื้องสั่นสะท้อน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น สายตาของขุนนางคนอื่นๆ ที่มองเขาในตอนเช้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

“พี่เหวินชาง อย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ” ซูซวงซวงในชุดสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาประคองแขนของเขา นางแสร้งทำน้ำตาคลอเบ้า

“พี่หญิงคงโกรธที่ท่านพี่รักซวงซวง จึงได้กุเรื่องใส่ร้ายเช่นนี้ แต่สิ่งที่ซวงซวงเป็นห่วงคือ เมื่อครู่พ่อบ้านมารายงานว่า ทรัพย์สินและร้านค้าที่เป็นสินเดิมของพี่หญิงถูกคนของตระกูลเซี่ยขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น หากคลังหลักของจวนเราไม่มีเงินหมุนเวียน ซวงซวงเกรงว่างานเลี้ยงน้ำชาที่ซวงซวงตั้งใจจะจัดเพื่อเชิญเหล่าฮูหยินชั้นสูงจะ...”

คำพูดของซูซวงซวงจุดประกายความงกและความเสียดายเงินในใจของกู่เหวินชางทันที ก่อนหน้านี้เขาสุขสบายได้ก็เพราะเงินสินเดิมของตระกูลเซี่ยคอยหนุนหลัง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าทรัพย์สินมหาศาลหลุดมือไป เขาก็กัดฟันกรอด

“ขนไปหมดแล้วงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! แต่งเข้าจวนกู่แล้ว สมบัติของนางย่อมเป็นของจวนกู่ พ่อบ้าน! เกณฑ์บ่าวไพร่ฉกรรจ์สามสิบคนไปที่คลังสินเดิมของตระกูลเซี่ยหน้าร้านผ้าตรอกตะวันออก ขนหีบสมบัติและเครื่องประดับทั้งหมดกลับมา ใครกล้าขวางให้ทุบตีมันให้ตาย!"

ณ ถนนสายหลักตรอกตะวันออก เบื้องหน้าร้านผ้าตระกูลเซี่ยอันเก่าแก่

บรรยากาศในยามสายคึกคักเป็นพิเศษ ทว่าในวันนี้กลับแปลกตาไปเมื่อมีโต๊ะน้ำชาขนาดใหญ่ตั้งอยู่หน้าร้าน พร้อมป้ายผ้ากางเด่นหราเขียนอักษรตัวโตว่า ขนย้ายเศษซากสินเดิมที่เหลือจากจวนหย่งอันโหว

ชาวบ้าน บัณฑิตยากจน และผู้คนนับร้อยต่างมายืนมุงดูด้วยความสนใจ โดยมีคนของหอเสวียนอู่แอบแฝงตัวอยู่ในฝูงชนคอยปั่นกระแสอย่างแนบเนียน

เซี่ยหลินหวงนั่งอยู่หลังม่านมุกบนชั้นสองของร้านผ้า นางจิบชาอย่างสง่างาม สายตาคมกริบมองลงไปยังฝูงชนเบื้องล่าง โมลี่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าตื่นเต้นระคนสะใจ

“คุณหนูเจ้าคะ พวกมันมากันแล้วเจ้าค่ะ บ่าวไพร่จวนโหวขนกันมาเป็นโขยงเชียว” โมลี่กระซิบ

หลินหวงยิ้มบางๆ แววตาของนางเย็นเยียบ

“ปล่อยให้พวกมันแสดงงิ้วไป ยิ่งพวกมันละโมบเท่าไหร่ หลุมศพที่พวกมันขุดให้ตัวเองก็จะยิ่งลึกเท่านั้น”

เบื้องล่าง บ่าวไพร่จวนหย่งอันโหวถือไม้พลองบุกเข้ามาล้อมหน้าร้าน พ่อบ้านใหญ่ของจวนโหวตะโกนเสียงดังลั่นวางอำนาจ

“คนตระกูลเซี่ยฟังทางนี้! ท่านโหวมีคำสั่ง ทรัพย์สินที่เซี่ยหลินหวงขนออกจากจวนเมื่อวานนี้ ถือเป็นทรัพย์สินร่วมของจวนโหว นางไม่มีสิทธิ์เอาไปแต่เพียงผู้เดียว จงหลีกทางให้พวกเราเข้าไปขนหีบสมบัติคืนมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน บัณฑิตผู้หนึ่งที่ยืนมุงอยู่ถึงกับแค่นเสียงเหยียดหยาม

“หน้าหนายิ่งนัก! หย่าขาดกับเขาแล้ว ยังกล้ามาปล้นสินเดิมของสตรีอีกหรือ? ช่างไร้ยางอายสมคำเล่าลือจริงๆ”

“เจ้าว่าใครไร้ยางอาย!” บ่าวจวนโหวตวาดกลับ

ทันใดนั้น ประตูร้านผ้าก็ถูกเปิดออก ร่างระหงของเซี่ยหลินหวงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับตัดขาดจากโลกีย์ก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า นางไม่ได้สวมหมวกคลุมหน้า ใบหน้างดงามทว่าเรียบนิ่งจนน่ากลัว ทำให้เสียงจ้อกแจ้กจอแจเงียบลงทันที

“พ่อบ้านใหญ่ ท่านบอกว่าท่านโหวสั่งให้มาขนสมบัติคืนงั้นหรือ?” หลินหวงเอ่ย เสียงของนางดังกังวานและชัดเจนจนได้ยินกันทั่วถนน

“ถูกต้องแล้วฮูหยิน ท่านหย่าแล้วก็ควรไสหัวไปตัวเปล่า เงินทองในจวนโหวท่านไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!” พ่อบ้านใหญ่เอ่ยขึ้นพลางเชิดหน้า

หลินหวงหัวเราะด้วยเสียงอันแผ่วเบา นางยิ้มออกมา ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่สยดสยองจนพ่อบ้านใหญ่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ นางหันไปพยักหน้าให้กับโมลี่

“ในเมื่อท่านโหวโหยหาเงินทองของข้าจนตัวสั่น ทั้งยังส่งคนมาประจานความงกของตนเองถึงเพียงนี้ โมลี่ ขนเศษซากสินเดิม ที่ข้าตั้งใจจะเหลือไว้ให้พวกมันออกมารับกลับไปซะ!"

สิ้นคำสั่ง บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยสี่คนก็ช่วยกันแบกหีบไม้ผุๆ ขนาดใหญ่สามใบออกมาวางโครมลงบนพื้นดินหน้าร้าน หีบทั้งสามใบไม่ได้ล็อก ลำพังแค่แรงกระแทกก็ทำให้ฝาหีบอ้าออก เผยให้เห็นสิ่งของภายในที่ทำเอาชาวบ้านนับร้อยถึงกับอ้าปากค้างด้วยความสมเพชระคนตกตะลึง

ภายในหีบใบแรก มีเพียงผ้าห่มเก่าๆ ขาดรุ่งริ่งที่เต็มไปด้วยรอยคราบสกปรกและกลิ่นอับ ภายในหีบใบที่สอง เป็นถ้วยชามกระเบื้องเคลือบราคาถูกที่แตกหักเสียหายจนใช้การไม่ได้ และในหีบใบสุดท้าย คือผักกาดเน่าและเศษหัวมันที่ส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวนไปทั่วบริเวณ!

“นี่...นี่มันอะไรกัน?” พ่อบ้านใหญ่หน้าซีดเผือด

หลินหวงก้าวมายืนข้างหีบเน่าๆ เหล่านั้น แววตาของนางทอประกายเวทนาปนเหยียดหยาม

“ตลอดสามปีที่ข้าแต่งเข้าจวนโหว ทรัพย์สินเงินทองสมบัติล้ำค่าของตระกูลเซี่ยถูกกู่เหวินชางสูบไปบำเรอความสุขของตนเองและสตรีข้างนอกจนหมดสิ้น สิ่งที่เหลืออยู่ในเรือนของข้า มีเพียงเศษผ้าเน่าๆ และอาหารเน่าเสียที่พวกเจ้าประทานให้ข้ายามป่วยไข้เจียนตายเท่านั้น!”

นางหันไปเผชิญหน้ากับชาวบ้านและเหล่าบัณฑิตที่กำลังยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่ น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นสั่นเครือคล้ายสตรีที่ถูกรังแกอย่างแสนสาหัส ซึ่งเป็นการแสดงชั้นเลิศ

“ทุกท่านดูเอาเถิด สตรีเช่นข้า ยอมเดินออกจากจวนตัวเปล่า ทิ้งไว้เพียงเศษซากความโหดร้ายเหล่านี้ ทว่าหย่งอันโหวผู้สูงส่ง กลับยังส่งคนตามมาแย่งชิงผักเน่าและผ้าขาดๆ เหล่านี้กลับคืนจวน จวนหย่งอันโหวช่างขาดแคลนเงินทองและมีความเมตตาสูงส่งยิ่งนัก!"

“สารเลวแท้ๆ!” บัณฑิตคนเดิมตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

“เกาะสตรีกินไม่พอ หย่าแล้วยังจะตามมาแย่งผักเน่าผ้าขาด จวนโหวตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

“ท่านโหวช่างงกขี้เหนียว ไร้ความสามารถ ไร้คุณธรรม!” ชาวบ้านต่างพากันปาขว้างก้อนหินและเศษผักสวนครัวใส่พวกบ่าวไพร่ของจวนโหวทันที

สงครามน้ำลายปะทุขึ้นอย่างรุนแรง พ่อบ้านใหญ่และบ่าวฉกรรจ์จวนโหวถูกด่าทอและถูกฝูงชนรุมประชาทัณฑ์จนต้องหอบหิ้วความอับอาย วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงกลับจวนไปราวกะสุนัขจนตรอก โดยไม่มีใครกล้าแตะต้องหีบผักเน่าเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

หลินหวงยืนมองภาพความวุ่นวายนั้น แววตากลับคืนสู่ความเย็นชาไร้ความรู้สึกและไร้เดียงสา ตรงกันข้ามกับเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ข่าวการประจานความงกและตกต่ำของจวนโหวในวันนี้ ย่อมต้องลอยไปถึงหูของฮ่องเต้ในท้องพระโรงวันพรุ่งนี้แน่ ชื่อเสียงของกู่เหวินชาง ถูกนางเหยียบย่ำจนจมดินไปแล้วก้าวหนึ่ง

นางหมุนตัวเดินกลับเข้าตัวร้าน ทว่าในจังหวะนั้น สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นรถม้าหรูหราสีดำคันหนึ่งที่จอดซุ่มอยู่ตรงหัวมุมถนน ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคมกริบของเยี่ยเฟิงหาน ที่กำลังมองมาที่นางพร้อมมุมปากที่ยกยิ้มอย่างพึงพอใจในความร้ายกาจของพันธมิตรสาว

งิ้วฉากแรกจบลงด้วยความสะใจ ทว่านี่ยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนรกที่แท้จริงเท่านั้น!