เผชิญหน้ากับตระกูลเดิม

กลิ่นอายความอัปยศจากหน้าประตูร้านผ้าตรอกตะวันออกยังไม่ทันจางหาย รถม้าคันใหญ่ปักตราสัญลักษณ์ขุนนางระดับสูงของตระกูลเซี่ย ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบอย่างเงียบเชียบและทรงอำนาจ

ชายฉกรรจ์ในชุดผู้คุ้มกันจวนเสนาบดีคลังนับสิบนายก้าวเท้าเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกของร้านไว้ทันที หัวหน้าผู้คุ้มกันผู้มีใบหน้าแข็งกร้าวทุบประตูไม้เนื้อดี พลางตะโกนเรียกเสียงดังลั่นโดยไม่สนสายตาของชาวบ้านที่ยังคงมุงดูอยู่รอบบริเวณ

“คุณหนูใหญ่! นายท่านมีคำสั่งด่วน ให้พวกข้าน้อยมาลากตัวท่านกลับจวนเดี๋ยวนี้ หากท่านยังดื้อดึงขัดขืน อย่าหาว่าพวกข้าน้อยล่วงเกินลงมือรุนแรง!”

ภายในร้านผ้า โมลี่หน้าถอดสี รีบวิ่งมากอดแขนเสื้อของเซี่ยหลินหวงเอาไว้แน่น ร่างกายของสาวใช้ตัวน้อยสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก

“คุณหนูเจ้าคะ นายท่านส่งคนป่าเถื่อนพวกนี้มาลากตัวท่านกลับไปลงโทษแน่ๆ เจ้าค่ะ เมื่อก่อนตอนที่จวนโหวมีเรื่อง นายท่านก็ไม่เคยฟังเหตุผลของคุณหนูเลยสักครั้ง”

หลินหวงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาๆ ทว่ากลับทำให้จิตใจที่วุ่นวายของโมลี่สงบลงได้อย่างน่าประหลาด ใบหน้างดงามของอดีตฮูหยินเอกจวนโหวไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยสว่างวาบขึ้นด้วยรอยยิ้มหยัน

บิดาผู้สูงส่งของนาง เสนาบดีกรมคลังเซี่ยเฉิงอาน!

ชายผู้มีแต่ความละโมบและเห็นแก่หน้าตาในสังคมเหนือสิ่งอื่นใด ชาติก่อนเขามองนางเป็นเพียงบันไดก้าวขึ้นสู่อำนาจ คอยประเคนสินเดิมมหาศาลของมารดาผู้ล่วงลับของนางให้จวนโหวเพื่อผูกมิตรทางการเมือง พอเกิดเรื่องขึ้นมา เขากลับเป็นคนแรกที่เหยียบย่ำซ้ำเติมและผลักไสนางให้แต่งงานใหม่ราวกับขยะชิ้นหนึ่ง

“โมลี่ เจ้าไม่ต้องกลัว” หลินหวงเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนตรง ท่วงท่าของนางสง่างาม

“รังงูพิษตระกูลเซี่ยแห่งนั้น ถึงอย่างไรข้าก็ต้องกลับไปเผาทำลายมันอยู่แล้ว ในเมื่อพวกมันรนหาที่ ส่งคนมารับข้าถึงที่นี่ ข้าก็จะกลับไปสงเคราะห์ให้พวกมันสะใจเสียหน่อย”

นางก้าวเดินออกไปหน้าร้านด้วยท่วงท่าเยือกเย็น สายตาคมกริบกวาดมองหัวหน้าผู้คุ้มกันจนอีกฝ่ายถึงกับสะอึกและเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องส่งเสียงดังน่ารำคาญ ข้าจะกลับไปพบนายท่านของพวกเจ้าด้วยตัวเอง”

ณ จวนเสนาบดีกรมคลัง ตระกูลเซี่ย

บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เสนาบดีเซี่ยเฉิงอานนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนเก้าอี้ มือหนาของเขากำด้ามพัดขนนกไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ข่าวลือเรื่องลูกสาวคนโตหย่าสามีและแฉความงกของจวนโหวกลางตลาด ทำให้เขาถูกขุนนางร่วมราชสำนักหัวเราะเยาะ จนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีในท้องพระโรง

ข้างกายของเขาคือหลิวซื่อ แม่เลี้ยงใจร้ายผู้มีรอยยิ้มเคลือบยาพิษ และเซี่ยเหยียนหรัน บุตรสาวคนรองผู้เป็นน้องสาวต่างแม่ ทั้งคู่แต่งกายด้วยอาภรณ์ผ้าไหมเลอค่า ประดับประดาด้วยเครื่องทองเหลืองอร่ามฉูดฉาด ในมือของหลิวซื่อกำไม้เรียวหนาหนาแน่น แววตาของสองแม่ลูกทอประกายความริษยาและสะใจอย่างปิดไม่มิด

“ท่านพี่ หลินหวงทำเกินไปจริงๆ เจ้าค่ะ” หลิวซื่อแสร้งบีบน้ำตากระซิบกระซาบเป่าหูเซี่ยเฉิงอาน

“สตรีหย่าสามีถือเป็นเรื่องกาลกิณีอัปมงคลยิ่งนัก ทั้งยังไปยืนป่าวประกาศประจานความคับแคบขี้เหนียวของจวนโหวกลางตลาด ช่างไร้การอบรมสั่งสอนอย่างยิ่ง หากไม่ลงโทษโบยให้หลาบจำ ตระกูลเซี่ยของเราคงไม่เหลือหน้าไปพบปะผู้ใดในเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อเจ้าค่ะ พี่หญิงช่างโง่เขลานัก” เซี่ยเหยียนหรันเอ่ยสมทบพลางหัวเราะคิกคักอย่างสะใจ

“หย่งอันโหวรูปงามและทรงอำนาจถึงเพียงนั้น การที่เขาจะมีอนุเพิ่มสักคนสองคนจะเป็นไรไป? พี่หญิงใจคอคับแคบ ทนไม่ได้จนต้องหนีออกจากจวน ข้าล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าหลังจากโดนโบยแล้ว พี่หญิงจะยังคาบหนังสือหย่าแผ่นนั้นไว้ได้อีกหรือไม่!”

ปัง!

“หุบปากให้หมด!” เซี่ยเฉิงอานตบโต๊ะเสียงดังลั่น

“นังลูกทรพี! ถ้านางมาถึง ข้าจะหักขานางซะ!”

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเนิบนาบช้าๆ ทว่ามั่นคงดังมาจากหน้าประตูห้องโถง ร่างระหงของเซี่ยหลินหวงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างไม่หวาดหวั่น อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางตัดกับความโสมมและชุดสีฉูดฉาดของคนในห้องอย่างชัดเจน ใบหน้างดงามนิ่งสงบ แววตาไร้ความเคารพยำเกรง มีเพียงความเย็นชาที่ส่งตรงไปยังคนทั้งสามเท่านั้น

“เซี่ยหลินหวง นังลูกเนรคุณ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!” เซี่ยเฉิงอานลุกขึ้นชี้หน้าตวาดลั่นจนหนวดเคราสั่น

หลินหวงยิ้มมุมปากเบาๆ ทว่าดวงตาของนางกลับเย็นเยียบราวกับก้นมหาสมุทร นางยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว

“คุกเข่างั้นหรือ?” หลินหวงเอ่ยถาม น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่ทรงพลังกดดันจนห้องทั้งห้องเงียบกริบ

“ลูกทำความผิดอันใดหรือเจ้าคะ ท่านพ่อถึงได้สั่งให้คุกเข่าต่อหน้างูพิษและเศษขยะในจวนแห่งนี้?”

“พี่หญิง ท่านบังอาจนัก!” เซี่ยเหยียนหรันหวีดร้องลุกขึ้นยืนชี้หน้าหลินหวง

“ท่านหย่าสามี ทำตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง ทั้งยังกล้าปากดีต่อหน้าท่านพ่อ ท่านแม่ รีบเอาไม้เรียวโบยสั่งสอนนางให้รู้สำนึกเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!”

หลิวซื่อยกไม้เรียวขึ้น เดินย่างสามขุมเข้ามาหาหลินหวงด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความสะใจ

“นังเด็กไม่มีแม่สั่งสอน วันนี้ข้าในฐานะมารดาเลี้ยง จะช่วยพ่อเจ้าสั่งสอนให้เจ้าก้มหัวยอมสยบเอง!”

ไม้เรียวหนาถูกหวดลงมากลางอากาศอย่างรุนแรง หมายจะฟาดเข้าที่ใบหน้างดงามของหลินหวงให้เสียโฉม ทว่า...

หมับ!

มือเรียวบางของหลินหวงยื่นออกไปตะปบจับปลายไม้เรียวไว้ได้อย่างแม่นยำและทรงพลัง แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นดุดันน่ากลัวจนหลิวซื่อถึงกับชะงัก ร่างกายชาวาบด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เป็นเพียงมารดาเลี้ยง หลิวซื่อ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงกล้ามาลงมือกับข้า?” หลินหวงเอ่ยเสียงต่ำ นางกระชากไม้เรียวออกจากมือของหลิวซื่อแล้วหักมันเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า ก่อนจะโยนเศษไม้ลงแทบเท้าของแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างเหยียดหยาม

“เซี่ยหลินหวง! เจ้ากล้าขัดขืนและลงมือกับมารดาเลี้ยงเชียวหรือ!” เสนาบดีเซี่ยเฉิงอานโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ เตรียมจะสั่งให้ผู้คุ้มกันเข้ามาลากตัวนางไปห้องลงทัณฑ์

ทว่า หลินหวงกลับเชิดหน้าขึ้น นางสบตากับบิดาบังเกิดเกล้าด้วยสายตาที่เหนือกว่า นัยน์ตาทอประกายความลึกลับและเยือกเย็นจนเซี่ยเฉิงอานรู้สึกสั่นสะท้านในใจ

“ท่านพ่อ ท่านคิดจะใช้กฎของตระกูลลงโทษข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ?” หลินหวงแค่นเสียงหัวเราะหยัน

“ท่านอาจจะลืมไปแล้ว แต่สตรีเช่นข้า เมื่อสะบัดพู่กันเซ็นหนังสือหย่าขาดต่อหน้าผู้อาวุโสตระกูลกู่แล้ว ในทางกฎหมายของราชสำนักแคว้นจิ่ง ข้าถือเป็นสตรีที่เป็นอิสระ และที่สำคัญ ข้ามีสิ่งหนึ่งที่ท่านพ่ออาจจะอยากเห็นก่อนที่จะสั่งคนลงมือกับข้า!”

นางเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อ ค่อยๆ หยิบป้ายหยกสีดำทมิฬสลักลายมังกรคาบแก้ว ป้ายหยกประจำพระองค์ของฉินอ๋องเยี่ยเฟิงหาน ออกมาสะท้อนแสงไฟในห้องโถง

ทันทีที่เห็นป้ายหยกชิ้นนั้น ดวงตาของเสนาบดีคลังเซี่ยเฉิงอานก็เบิกกว้างจนแทบถลน ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกตกใจลนลานจนเกือบตกจากเก้าอี้!