ผู้บาดเจ็บ

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกันกับท่าน บุรุษมักเห็นแก่ตัวคิดว่าสตรีต้องยอมทุกอย่าง อยู่ที่นี่ข้าได้รับอิสระทางความคิด และปล่อยวางได้มาก เรื่องอะไรจะกลับไปปวดหัวที่จวน ปล่อยให้พวกละโมบโลภมากต่อสู้กันไปเถิด พวกเราตื่นเช้ามาสวดมนต์ให้ใจสงบ พอเสร็จกิจก็นั่งจิบน้ำชาที่ทำกันเอง แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว”ฮูหยินอีกคนซึ่งนั่งถัดไปอีกไม่ไกล ออกความคิดเห็นตามที่ตนประสบพบเจอ

สารพัดคำปลอบโยนจากคนแปลกหน้า ทำให้ฉีจิงลั่วรู้สึกได้ว่าการหลงมาอยู่ในยุคที่ไม่คุ้นเคย ก็ไม่ได้แย่ไปเสียทุกเรื่อง อย่างน้อย ๆ ความเอื้ออาทรจากเหล่าฮูหยินก็พอทำให้เธอหายเหงา และทำให้นึกถึงมารดาผู้ลาลับ

“ขอบคุณฮูหยินทุกท่านมากเจ้าค่ะ ที่ไม่นึกรังเกียจสตรีที่ผู้คนกล่าวหาว่าทำร้ายพี่สาว หากข้าทำจริง ๆ พี่สาวดอกบัวขาวคนนั้นคงมือหักแน่เจ้าค่ะ แต่นางทำตัวเองแล้วใส่ร้ายข้า”

คนเล่าทำท่าทางหักข้อมือด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ให้สตรีวัยกลางคนซึ่งนั่งพูดคุยกันราว ๆ ห้าคนดูเป็นตัวอย่าง บุคลิกภาพอันโดดเด่นแลดูเข้มแข็งและมีเสน่ห์ กลายเป็นจุดรวมสายตาของบรรดาฮูหยิน ที่มาแสวงหาความเข้มแข็งให้หัวใจ

“ไม่เลย ๆ พวกข้าแค่ฟังเขาเล่ามา เมื่อเห็นใบหน้าและท่าทางของเจ้า ก็พอจะมองออกว่าอะไรเป็นอะไร สตรีงดงามย่อมมีผู้อิจฉา ส่วนบุรุษหากโง่เขลาก็เป็นเพียงลาโง่ตนหนึ่ง”

หลิวซือน่วนฮูหยินผู้งดงามกล่าวด้วยท่าทีเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง เพราะที่จวนก็มีลาโง่อยู่เช่นกัน

“ฮ่า ฮ่า ข้าชื่นชอบทัศนคติของท่านยิ่งนัก ขออนุญาตเรียกท่านป้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

คนอายุน้อยยิ้มกว้างจนเห็นฟันสีขาวเรียงกันเป็นระเบียบ สะกดสายตาผู้พบเห็นยิ่งนัก เพราะสตรีในแคว้นป๋ายไม่ค่อยมีใครฟันขาวและเรียงกันดีขนาดนี้ แม้กระทั่งองค์หญิงทั้งหลายยังมีฟันสีเหลืองปะปน

“ยินดี ๆ เจ้าเรียกพวกข้าทุกคนว่าท่านป้าเถิด ส่วนข้าหลิวซือน่วน เรียกข้าว่าป้าหลิวเถิด”

“เช่นนั้นพวกท่านก็เรียกข้าว่าจิงลั่วเถิดเจ้าค่ะ หรือเรียกลั่วลั่วก็ได้ อย่าเรียกว่าคุณหนูเลยข้ารู้สึกระคายหูพิกล”มารยาทของคุณหนูในห้องหอซึ่งเรียนจบมาหลายหลักสูตร ก็คืนครูผู้สอนไปหมดแล้ว

“ฮ่า ฮ่า แม่หนูคนนี้ทั้งงดงาม ทั้งพูดจาฉะฉานข้าชอบใจยิ่งนัก”

หลิวซือน่วนแย้มยิ้มกว้าง ในใจก็อยากให้บุตรชายคนโตมาเยี่ยมในวันนี้เลย จะได้แนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน คนรักของฉีจิงลั่วอาจจะโง่เขลาเบาปัญญา แต่บุตรชายของนางเฉลียวฉลาดกว่าผู้ใด หากฉีจิงลั่วเลือกใหม่รับรองว่าไม่เสียใจไปตลอดชีวิต

ในขณะที่สตรีทั้งเจ็ดคนกำลังนั่งสนทนาธรรมไปพร้อม ๆ กับบอกเล่าเรื่องราวที่ผ่านพ้นไปของตนเอง ผู้ดูแลอารามซึ่งเป็นชายวัยกลางคน ก็วิ่งเข้ามาแจ้งเรื่องร้ายด้วยท่าทีตื่นตระหนกตกใจ

“แม่ชีขอรับ มีคนได้รับบาดเจ็บอยู่หลังอาราม ไต้ซือออกไปธุดงค์ต่างแคว้นอีกนานกว่าจะกลับ ข้าเลยรีบมาแจ้งแม่ชี เผื่อจะมีหนทางช่วยเหลือขอรับ”

“พาข้าไปดูเร็วเข้าเผื่อช่วยเหลือได้ หากไม่ได้ก็คงเป็นชะตาลิขิต”

แม่ชีใจดีเร่งฝีเท้าเดินตามผู้ดูแลอาราม ส่วนสตรีอีกหกคนก็ตามมาด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะสตรีอายุน้อยที่เร่งฝีเท้าตามมาติด ๆ 

เมื่อเห็นใบหน้าและอาภรณ์ของผู้บาดเจ็บ หลิวซือน่วนก็รีบวิ่งเข้าไปดูใกล้ ๆ เพื่อความมั่นใจ

“ฟู่เส้าเสียน! ฮือ ฮือ อาเสียนลูกแม่เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ แม่ชีเจ้าคะคนเจ็บคือบุตรชายคนโตของข้าเอง เขาเป็นคนดีมาโดยตลอดไม่นึกเลยว่าจะถูกทำร้ายขนาดนี้”

มือของมารดาโอบกอดประคองร่างสูงใหญ่ของบุตรชายด้วยความทุลักทุเล หมายยกศีรษะทุยให้พ้นจากความสกปรกของพื้นดิน 

“บุตรชายของท่านถูกพิษ แต่แม่ชีไม่มียาถอนพิษ ไต้ซือก็ไม่อยู่คงยากที่จะช่วยเหลือ…”

“แม่ชีเจ้าคะ ข้าขอดูอาการคนเจ็บสักหน่อยจะได้หรือไม่ เผื่อข้าช่วยได้”

เมื่อมองดูใกล้ ๆ ก็เห็นพ้องต้องกันกับแม่ชีว่าคนเจ็บถูกพิษจากคมดาบ แต่เป็นพิษอะไรนั้นนางก็ไม่รู้เช่นกัน

“ฮือ ฮือ ลั่วลั่ว ช่วยพี่เขาด้วยป้าขอร้อง ลั่วลั่วอยากได้สิ่งใดป้ายินดีตอบแทนน้ำใจทุกเรื่อง”

ในยามนี้หากมีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ หลิวซือน่วนยินดีน้อมรับทุกคน ขอแค่มีความหวังเพียงน้อยนิด ผู้เป็นมารดาย่อมไขว่คว้าเอาไว้

“ท่านป้าใจเย็น ๆ ก่อนนะเจ้าคะ ข้าขอตรวจดูอาการของเขาสักครู่”

เมื่อมั่นใจว่าตนช่วยได้ สองแขนแข็งแรงจึงเข้าไปช่วยประคองร่างสูงใหญ่ แล้วออกแรงพาคนเจ็บเดินมานั่งเอนกายบนโขดหินขนาดใหญ่ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลสักเท่าไหร่

“ลั่วลั่วช่วยพี่เขาด้วยนะลูก ฮือ ฮือ”

หลิวซือน่วนวิ่งตามมาดูอาการของบุตรชาย เจ้าตัวนึกว่าตนเองรู้ซึ้งเข้าใจธรรมะมากแล้ว แต่ยามที่เห็นบุตรในอุทรบาดเจ็บสาหัสเป็นตายเท่ากัน อาการขาดสติก็กลับมาอีกครั้ง

มารดาผู้สิ้นหวังตรงเข้ากอบกุมต้นแขน และออกแรงเขย่าแขนเรียวเล็กของสตรีอายุน้อยอย่างหาที่พึ่ง

“ท่านป้าถอยออกไปก่อนเจ้าค่ะ ข้าขอดูอาการคนเจ็บเงียบ ๆ สักครู่ ท่านวางใจได้หากเขายังเหลือลมหายใจเราก็พอมีหวัง”

ขณะที่พูดมือก็รีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าย่ามซึ่งขอมาจากแม่ชี จากนั้นก็หยิบเข็มฉีดยาชนิดพิเศษ ออกมาฉีดแก้สลายพิษร้ายทันที

คนขององค์กรลับต้องพกพายาสลายพิษ หรือเรียกอีกอย่างคือยาครอบจักรวาล พกพาติดตัวอยู่เสมอเวลาออกปฏิบัติภารกิจ ใช้ไปหนึ่งเข็มยังเหลืออีกหลายเข็ม ถือเสียว่าบริจาคทำทานเพื่อคุณป้าผู้น่าสงสาร

ฉีจิงลั่วไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่ายาสลายพิษจะเห็นผลหรือไม่ เพราะเป็นยาแก้พิษจากคนละยุคสมัยกัน หากใช้ได้ก็ถือว่าบุรุษกล้ามโตผู้นี้ยังไม่ถึงคราวเคราะห์

หากรอดก็นับว่าแผ่นดินแคว้นป๋ายไม่ขาดแคลนบุรุษหน้าตาดี รูปร่างของเขาสูงใหญ่กล้ามแน่นไปทั้งตัว ไหนจะรอยตีนกาจาง ๆ ตรงหางตานั่นอีก ช่างเป็นบุรุษรูปหล่อแบบคนมีประสบการณ์ชีวิต นับว่าเข้าตานางยิ่งนัก!