มีคนตามมา

“พี่ชายหากรู้สึกดีขึ้นให้กะพริบตา ข้าจะได้รักษาท่านในขั้นตอนถัดไป”

ผ่านไปราว ๆ สามนาทีในความรู้สึกของผู้มาจากต่างโลก น้ำเสียงหวานจึงกระซิบข้างหูผู้บาดเจ็บ เพราะหากภายในสามถึงห้านาทีไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากร่างสูงใหญ่ แสดงว่ายาสลายพิษที่ฉีดเข้าเส้นเลือดใช้ไม่ได้ผล

หากเป็นเช่นนั้นป้าหลิวคงต้องทำใจจากลาบุตรชาย เพราะยาสลายพิษที่ถูกนำมารักษาผู้ป่วย เป็นสุดยอดนวัตกรรมจากห้องทดลองอันดับหนึ่งของโลกในปีคศ.2025

หากยานี้ใช้ไม่ได้ผลก็ยากที่จะช่วยเหลือให้ฟื้นคืนชีพ ทว่าหางตาก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่าง จึงก้มลงส่งเสียงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดอีกครั้ง

“หากไม่ฟื้นคงต้องฝังร่างพี่ชายแล้วกระมัง ในอารามมีแต่สตรีคงปล่อยให้มีศพวางเกลื่อนกลาดไม่ได้หรอก ฝังให้ลึกจะได้ไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า หรือจะเผาเลยก็ง่ายดีไม่เปลืองแรง”

ฉีจิงลั่วมั่นใจว่ายารักษาของตนเห็นผลในทางบวกแน่นอน แต่คนที่นอนแน่นิ่งไม่ยอมกะพริบตาตอบรับ คงกำลังทดสอบอะไรบางอย่างเป็นแน่ ฉลาดและมีไหวพริบไม่เบาเลย

“แค่ก! แค่ก!”

นอกจากเปลือกตาที่เริ่มกะพริบ ผู้บาดเจ็บยังออกแรงไอให้ผู้มีพระคุณได้ยิน ไม่เช่นนั้นคงถูกนางฝังร่างหรือเผาทั้งเป็น สตรีผู้นี้เหตุใดจึงกล่าววาจาโหดร้ายกับคนป่วยขนาดนี้กันเล่า!

“อาเสียนลูกแม่ ลั่วลั่วพี่เขาฟื้นแล้ว”

ถึงแม้จะมองไม่ทันว่าสตรีอายุน้อยช่วยเหลือบุตรชายด้วยวิธีใดกันแน่ แต่หลิวซือน่วนก็ไม่ได้เอ่ยซักถามให้กลายเป็นประเด็น

“เจ้าค่ะ บุตรชายท่านป้ารอดชีวิตแล้ว รอให้เขาปรับสภาพร่างกายก่อนสักครู่ ค่อยสอบถามเรื่องราวกันนะเจ้าคะ”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกล้ามแน่น อาการพ้นขีดอันตรายแล้ว ฉีจิงลั่วจึงลุกขึ้นเตรียมเดินกลับเข้าไปในอาราม

สำหรับผู้ป่วยที่พึ่งรอดชีวิต นางก็เดินไปบอกท่านลุงผู้ดูแลอาราม ให้ช่วยพยุงพาเขาเดินกลับไปนอนพักผ่อน ไม่จำเป็นต้องให้ยาชนิดใดเพิ่มอีก

“ขอบใจเจ้ามากลั่วลั่ว บุญคุณครั้งนี้พวกเราสองแม่ลูกจะไม่มีวันลืมเลือน และต้องตอบแทนเจ้าให้ดีที่สุด”

หลิวซือน่วนกอบกุมมือผู้มีพระคุณแน่น ในใจก็หมายมาดตอบแทนบุญคุณในรูปแบบของตน

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านป้า พบเจอและมีโอกาสช่วยเหลือกันนับว่าเป็นโชคชะตา บุตรชายของท่านคงยังไม่ถึงคราวเคราะห์หนัก ยาแก้พิษของข้าจึงออกฤทธิ์ทันใจ”

ขณะที่กำลังพูดคุยสนทนากันอยู่นั้น หูซึ่งถูกฝึกฝนการได้ยินระยะไกลมาเป็นอย่างดี ก็ได้ยินฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งเดินตรงมาทางจุดที่ทุกคนกำลังรอคอยให้คนป่วยฟื้นคืนกำลัง

ด้วยเกรงว่าสตรีวัยกลางคนทั้งหลายจะเป็นอันตราย ฉีจิงลั่วจึงหันไปกระซิบบอกกล่าวแม่ชีให้ทำตามอย่างเร่งด่วน

“แม่ชีเจ้าคะ รีบพาทุกคนกลับเข้าไปในอาราม ให้รวมตัวกันอยู่ในห้องที่ปลอดภัยมากที่สุด ลงดานประตูให้แน่นหนานะเจ้าคะ ส่วนคนป่วยให้ท่านลุงผู้ดูแลอาราม ประคองพากลับไปนอนพัก”

ฉีจิงลั่วกระซิบเสียงเบาข้างหูแม่ชีประจำอาราม สีหน้าท่าทางเคร่งครัดจนแม่ชีนึกหวั่นเกรงว่าจะมีภัยบางอย่างเกิดขึ้น

“ลั่วลั่วเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดจึงสั่งการรีบร้อนเช่นนี้”แม่ชีกระซิบตอบกลับเช่นกัน เพราะไม่อยากให้ทุกคนแตกตื่นไปมากกว่านี้

“มีคนกำลังเดินมาทางนี้เจ้าค่ะ น่าจะสักสามถึงสี่คน ข้าไม่รู้ว่ามาดีหรือมาร้าย หากมาร้ายข้าจะหลอกล่อให้พวกมันไปที่อื่น ท่านพาทุกคนหลบไปซ่อนตัวตามที่ข้าบอกเถิดเจ้าค่ะ”

“แต่เจ้า…”

“ข้าเอาตัวรอดได้พวกท่านรีบกลับไปเถิด ข้าจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง พวกเรามีกันหลายคนข้าดูแลไม่ทั่วถึงอย่างแน่นอน”

“ตกลง ลั่วลั่วดูแลตัวเองให้ดี ข้าเชื่อว่าเจ้าเอาตัวรอดได้”

แม่ชีรีบพาทุกคนเดินกลับไปทันที ถึงแม้ทุกคนจะนึกเป็นห่วงสตรีอายุน้อยมากแค่ไหน แต่ก็ยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดี ผู้ดูแลอารามเข้ามาช่วยพยุงร่างผู้บาดเจ็บ เตรียมจะเดินจากไปเช่นกัน แต่เสียงเข้ม ๆ ก็หยุดฝีเท้าเขาไว้เสียก่อน

“ข้าจะอยู่กับนาง ท่านลุงรีบเข้าไปในอารามเถิด ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว มีเพียงบาดแผลที่ท้องเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

“ซื่อจื่อไม่เป็นอะไรแน่นะขอรับ”

เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของผู้บาดเจ็บชัด ๆ  ผู้ดูแลอารามก็จดจำได้ทันที ว่าคนตรงหน้าคือซือจื่อฟู่เส้าเสียน หัวหน้าผู้ตรวจตราการกระทำผิดแห่งแคว้นป๋าย

“ท่านลุงกลับไปก่อนเถิด บอกท่านแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นกังวล ให้ทำตามคำสั่งของสตรีผู้นั้นทุกอย่าง”

ฟู่เส้าเสียนพยักหน้าไปทางสตรีงดงามเพียงชั่วครู่ เขาไม่กล้ามองใบหน้าเรียวเล็กผิวเนียนใสจนเห็นพวงแก้มแดงปลั่งนาน เพราะยิ่งมองยิ่งรู้สึกแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ขอรับ ๆ ”

ฉีจิงลั่วได้ยินและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงเดินเข้ามาพูดคุยกับบุรุษที่นางช่วยชีวิตเอาไว้ บรรดาศักดิ์ของบุรุษรูปงามกล้ามแน่นที่ผู้ดูแลอารามเรียกขาน ก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นบุตรชายคนโตของท่านอ๋องสักคนในราชวงศ์แคว้นป๋าย แสดงว่าป้าหลิวคนงาม มีฐานะเป็นพระชายาเอกของท่านอ๋องเช่นนั้นหรือ ถึงว่างดงามมากในวัยเกือบห้าสิบปี

“ซื่อจื่อช่างดื้อรั้นยิ่งนัก ข้าอุตส่าห์จะให้ท่านไปพักผ่อนร่างกายเสียก่อน”

“ข้าเป็นบุรุษย่อมไม่ควรเอาเปรียบสตรีไม่ใช่หรอกหรือ”

ไม่กล้ามองก็ต้องมองให้ชัด ในเมื่อยามนี้ร่างอวบอิ่มเดินมาขวางทางสายตา ไม่ให้เขาหันหน้าเบี่ยงหนี

“แต่ท่านบาดเจ็บ และพึ่งถอนพิษร้ายออกจากร่างกาย ผู้ติดตามก็ไม่มีสักคน ข้าเคยได้ยินว่าตำแหน่งซื่อจื่อต้องมีองครักษ์ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจเจ้ามากแม่นางที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ที่ข้าอยู่รอก็เผื่อว่าเป็นผู้ติดตามของข้า เจ้าจะได้ไว้ชีวิตพวกเขาอย่างไรเล่า”

มุมปากหยักอมยิ้มอย่างนึกสนุก ยิ่งได้เห็นใบหน้าชัด ๆ ของผู้มีพระคุณก็ยิ่งรู้สึกสนุกและสดชื่นมากเป็นพิเศษ

“อย่างที่ซื่อจื่อกล่าวมาก็มีเหตุผล หากข้าไม่รู้จักแต่ถูกคนเหล่านั้นทำร้ายก็คง…”

“ไปหลบซ่อนกันเถิดจะได้รู้ว่าผู้มาเยือนเป็นใคร”เสียงทุ้มเอ่ยขัดเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น

“เจ้าค่ะ”