ชอบใจ

ทั้งสองมองเห็นโขดหินขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล ซึ่งดูแล้วน่าจะพอมีช่องว่างสำหรับให้สองคนเข้าไปหลบซ่อน จึงรีบเข้าไปหลบทันที ทว่าด้วยความพอดีของช่องหิน ผิวกายของชายหญิงจึงจำเป็นต้องสัมผัสแนบชิดกัน

“สามคนนี้ใช่คนของซื่อจื่อหรือไม่เจ้าคะ”

ใบหน้าสวยหวานไม่ได้แต่งแต้มสีสันจัดจ้าน เฉกเช่นสตรีในเมืองหลวง อยู่ในระยะสายตาของบุรุษรูปร่างกำยำสูงใหญ่วัย 35 ปี ซึ่งไม่เคยใกล้ชิดสตรีใดมาก่อนนอกจากมารดาผู้ให้กำเนิด และน้องสาวในช่วงวัยเด็ก

ซื่อจื่อคิดไตร่ตรองอยู่ในใจเพราะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา จะว่าเคยเห็นนางมาก่อนเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ เพราะยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งรู้สึกว่าเป็นการพบเจอกันครั้งแรก

“ไม่ใช่คนของข้า ดูท่าคงไม่ได้มาดี”

ฟู่เส้าเสียนหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ทั้งสามคนก็ไม่คุ้นหน้า ร่างกำยำเตรียมออกไปปะทะ จะได้รู้แน่ชัดว่าคนทั้งสามมาทำการใด หากเป็นคนร้ายจะได้จับเข้าคุกหลวงให้หมด

“แอบฟังพวกมันก่อนเจ้าค่ะ คนโง่ชอบพูดความจริงออกมาในยามที่หาเหยื่อไม่เจอ หลังจากนั้นค่อยจัดการก็ยังไม่สาย”

ฉีจิงลั่วเคยดูละครสั้นของจีนจบไปหลายเรื่อง ในละครมักจะมีเหตุการณ์โง่เขลาเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เมื่อพบเจอเหตุการณ์จริงหลายต่อหลายรอบก็รู้สึกขบขันยิ่งนัก เพราะคนร้ายชอบประกาศปาว ๆ ว่าตนเป็นใครมาทำอะไร

“อืม”

สายตาคมจ้องมองชายแปลกหน้าสามคนก็จริง แต่จมูกโด่งกลับพยายามสูดกลิ่นหอมตามธรรมชาติ ซึ่งหอมโชยออกมาจากกายสาวเข้าเต็มปอด

“เห้ย! ซื่อจื่อหายไปไหนเร็วขนาดนี้ ถูกพิษดอกเหมยกุ้ยราตรีเข้าไปเต็ม ๆ ไม่น่าหลบหนีทัน หรือว่าคนผู้นั้นจะเข้าไปหลบในอาราม”

ชายร่างใหญ่พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ คนที่แอบฟังอยู่ต้องพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ

เพราะเหตุการณ์คล้ายคลึงในละครสั้นพวกนั้น มักจะเกิดขึ้นจริงอยู่บ่อยครั้งเลยสิท่า! ยิ่งเห็นหน้าตาคนร้ายก็ยิ่งคล้ายกันเข้าไปใหญ่ ให้คนพวกนี้ไปแสดงงิ้วคงจะเอาดีได้ง่ายกว่าทำอาชีพโจร!

“แบบนั้นก็ดีเลยลูกพี่ เพราะพวกเราต้องเข้าไปเผาอารามให้วอดอยู่แล้ว ไม่ให้ใครมีชีวิตรอดเลยสักคน พวกเราจะได้รับตำลึงก้อนโตเป็นสองเท่า”

“ผู้ว่าจ้างมีเรื่องอะไรกับไต้ซือเหรอลูกพี่ เหตุใดพวกเราต้องเผาอารามด้วย”

ลูกน้องหน้าตาใสซื่อคนหนึ่งเอ่ยถาม มันตามลูกพี่มาสังหารผู้สูงศักดิ์เพื่อค่าจ้างก้อนโต แต่ไม่รู้ว่าต้องทำลายอารามศักดิ์สิทธิ์ด้วย ยิ่งคิดยิ่งกลัวบาปหนัก

“ไต้ซือกับแม่ชีเป็นเพียงผู้ประสบภัย หากหนีทันก็รอดชีวิต เพราะผู้ว่าจ้างอยากสังหารสตรีที่มาสวดมนต์มากกว่า พวกเราต้องทำให้เป็นอุบัติเหตุ เลยต้องเผาอารามให้วอด”หัวหน้าคนร้ายเอ่ยตอบข้อข้องใจ

พวกมันกำลังจะเดินเข้าไปทางด้านหลังอาราม เพื่อเผาให้วอดอย่างที่พูด ทว่าบุรุษและสตรีซึ่งแอบฟังจนจับใจความได้ ก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้า

ยิ่งได้ยินว่าพวกมันต้องการเผาทั้งเป็นสตรี ที่เดินทางมาสวดมนต์ในอารามแห่งนี้ ซื่อจื่อฟู่เส้าเสียนกับฉีจิงลั่ว ยิ่งอดทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป

“ใครว่าจ้างพวกแกมาสังหารข้า”

ฟู่เส้าเสียนชี้ดาบไปตรงหน้า หากพวกมันไม่นำกำลังพลมาห้อมล้อมมากถึงยี่สิบคน เขากับองครักษ์คนสนิทอีกสองคนคงไม่พลาดท่าเสียทีเช่นนี้

“ใครสั่งให้เผาอาราม เผาสตรีที่มาสวดมนต์”

ฉีจิงลั่วเอ่ยถามด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อาการตกใจ ฟู่เส้าเสียนรู้สึกทึ่งกับกิริยาท่าทางของสตรีตรงหน้า ถึงแม้จะเห็นท่าทีเข้มแข็งเกินสตรี แต่เขาก็คอยระวังหลังให้นางอยู่ตลอด

“เห้ย พวกเอ็งรออะไรอยู่เข้าไปจัดการซื่อจื่อสิวะ ส่วนข้าจะจัดการผู้หญิงเอง”

ชายร่างใหญ่ผู้เป็นหัวหน้า ผลักภาระหนักอึ้งให้ลูกน้องทั้งสองคนสะสาง ก่อนหน้านี้กลุ่มของพวกมันทั้งยี่สิบคน รุมห้อมล้อมทำร้ายบุรุษสูงศักดิ์ จนสามารถวางยาพิษร้ายได้สำเร็จ

แต่ใช่ว่าคนผู้นี้จะสิ้นฤทธิ์โดยง่าย มิหนำซ้ำยังสามารถฝ่าด่านหลบหนีไปได้สำเร็จ พวกมันจึงแยกย้ายกันออกไปหลายกลุ่ม เพื่อตามหาตัวซื่อจื่อฟู่เส้าเสียน ซึ่งแยกย้ายกันหลบหนีกับองครักษ์คนสนิทอีกสองคน จนกระทั่งมาเจอเขาอยู่กับสตรีงดงาม

“ให้จับเป็นหรือจับตายเจ้าคะ”

น้ำเสียงที่ถามก็ไม่เบาเลย คนร้ายทั้งสามต่างก็ได้ยินวาจาโอ้อวดชัดเจน พวกมันยิ่งรู้สึกคึกคักอยากจับคนงามมาทำเมียเสียให้เข็ด

“จับเป็น พวกเราต้องการรู้ตัวผู้บงการ จากนั้นค่อยส่งให้ศาลของแคว้นตัดสินต่อไป”

“ท่าทางโง่เขลาขนาดนั้น ไม่น่ารู้ตัวผู้บงการใหญ่คงรู้แค่ปลายแถว ฆ่าทิ้งก็จบ”คนงามเอ่ยขึ้นพร้อมกับยักไหล่โดยไม่ใส่ใจสิ่งใดทั้งสิ้น

“จับไปทรมานในคุกท่าจะดีกว่าให้ตายเหม็นเน่าอยู่แถวนี้ หรือเจ้าจะลงมือฝังด้วยตนเอง ขุดดินก็เหนื่อยไม่น้อย”ฟู่เส้าเสียนรู้สึกหมั่นเขี้ยวท่าทีคล้ายอันธพาลน้อยยิ่งนัก

“คงเผามากกว่าเจ้าค่ะง่ายดีไม่เปลืองแรง”เผามาแล้วสามศพ เผาเพิ่มอีกสามก็คงไม่เป็นอะไร

“หึ หึ จับเป็นเถิดข้าอยากไต่สวนสักหน่อย เพื่อให้เหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าผู้ตรวจการความปลอดภัย”

“ก็ได้เจ้าค่ะ ก็ดีเหมือนกันข้าจะได้ขยับเขยื้อนร่างกาย”

“เห้ย!คุยอะไรกัน พวกข้าไม่ได้ด้อยฝีมือจนถูกผู้หญิง กับคนบาดเจ็บจับไปหรอก”

ชายร่างใหญ่ผู้เป็นหัวหน้า อดทนฟังวาจาเย้ยหยันไม่ได้ จึงตะโกนเสียงดังลั่นป่า

“ข้าบอกแล้วพวกนี้ไม่ฉลาด เห็นทีว่าคงตะโกนเรียกคนของซื่อจื่อเสียมากกว่า”

ฉีจิงลั่วหันไปพูดคุยกับคนตัวสูง พร้อมกับส่ายหัวอย่างนึกเอือมระอา อีกทั้งยังนึกสงสัยว่าคนที่นี่ ตะโกนก่อนจัดการฝ่ายตรงข้ามเหมือนกันหมดหรือเปล่า

“ข้าเห็นด้วย”มุมปากหยักอมยิ้มด้วยความชอบใจ

สิ้นเสียงพูดคุยบุรุษสูงศักดิ์กับสตรีงดงาม ก็ตรงเข้าทุบตีคนร้ายทั้งสามคนจนสลบแน่นิ่งไป พวกเขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็จัดการคนร้ายได้อยู่หมัด