ข้ามาสวดมนต์

เมื่อเดินทางมาถึงทางเข้าอารามขนาดกลาง ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนภูเขาสูง ผู้มาเยือนก็เร่งฝีเท้าก้าวขึ้นบันไดนับหนึ่งพันขั้น ด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไวไร้อาการเหนื่อยหอบ เพราะอยากชื่นชมบรรยากาศบนภูเขาในช่วงฤดูใบไม้ร่วงเต็มที

พอขึ้นมาถึงประตูทางเข้าอารามด้านใน ก็พบเห็นสตรีวัยกลางคนซึ่งสวมชุดขาวทั้งตัว กำลังยืนรอคอยต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร

“ท่านผู้นี้คือคุณหนูรองตระกูลฉีใช่หรือไม่”น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยทักทายผู้มาเยือน

แม่ชีวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยกิริยาวาจาสำรวม เพราะรับทราบจากคนขององค์ชายสามเมื่อก่อนหน้านี้ ว่าสตรีผู้มาเยือนเป็นว่าที่พระชายาขององค์ชายสามฟู่เจิงเซิง

ถึงแม้แม่ชีจะนึกแปลกใจอยู่มาก ที่โฉมสะคราญแต่งกายแตกต่างจากสตรีในห้องหอทั่ว ๆ ไป อีกทั้งยังเดินเท้ามาเพียงลำพังไร้ซึ่งสาวใช้ข้างกาย แต่ท่านก็ต้อนรับทุกคนที่มาเยือนด้วยความเสมอภาค

“ใช่เจ้าค่ะแม่ชี ข้าฉีจิงลั่วมาสวดมนต์ตามที่องค์ชายสามฟู่เจิงเซิงสั่งการ”สตรีงดงามก้มหัวลงเคารพผู้ใหญ่ด้วยท่าทีสุภาพ

“มาเหนื่อย ๆ เชิญคุณหนูรองเข้าที่พักก่อนเถิด อาจจะไม่สะดวกสบายเท่าที่จวนราชครู แต่รับรองว่าที่พักของอารามสะอาดนอนหลับสบายอย่างแน่นอน”

เมื่อเห็นใบหน้างดงามแย้มยิ้มไม่ถือตัว แม่ชีจึงนึกเอ็นดูผู้มาเยือนเป็นพิเศษ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ แม่ชีเจ้าคะข้าไม่มีอาภรณ์ผลัดเปลี่ยนเลยขอรบกวนท่านจะได้หรือไม่ ขอแบบเรียบง่ายก็พอเจ้าค่ะ อาภรณ์ติดกายข้าไม่ค่อยเหมาะสมกับสถานที่แห่งนี้เลย อีกอย่างเรียกข้าว่าจิงลั่วเถิดเจ้าค่ะ อย่าเรียกคุณหนูเลยท่านพูดกับข้าสบาย ๆ เถิด”

ฉีจิงลั่วเอ่ยปากขอบริจาคชุดใหม่จากแม่ชีผู้ใจดี ให้เธอสวมชุดเดิมก็ดูไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่ ทั้งสั้นทั้งแหวกถึงโคนขา อีกทั้งยังให้แม่ชีเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกขานจะได้คุ้นหู

“มี ๆ เดี๋ยวข้านำไปให้ที่ห้องพัก จิงลั่วเจ้าก็อาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้สบายตัวสักหน่อยเถิด ท่าทางเหมือนไปคลุกฝุ่นที่ไหนมาเลย”

เมื่อเพ่งมองดี ๆ จึงเห็นว่าร่างกายผู้มาเยือน สกปรกมอมแมมเต็มไปด้วยดินโคลน ยิ่งกว่าเด็กน้อยยามหนีมารดาไปเที่ยวเล่นเสียอีก

“เอ่อ…ข้าหกล้มแรงไปหน่อยเจ้าค่ะ เนื้อตัวเลยสกปรกมาก แหะ แหะ”

เจ้าตัวก็แสร้งตอบเป็นอย่างอื่นไป คงให้ใครรู้ไม่ได้ว่าพึ่งสังหารและเผามาสามศพ และแบกอีกศพไปขุดหลุมฝังจนลึก กว่าจะแล้วเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อยหอบ

“ไปเถิด เดี๋ยวข้าเอาอาภรณ์ตัวใหม่กับของใช้จำเป็นไปให้ อาจจะเก่าไปบ้างแต่รับรองว่าสะอาดและหอมกรุ่น”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

หลังจากเข้ามาในห้องพักขนาดกลาง ผู้มาใหม่ก็เดินสำรวจข้าวของเครื่องใช้ ทั้งตะเกียงไฟ ห้องอาบน้ำในตัว และของใช้อื่น ๆ ด้วยความสนใจ

ทุกอย่างดูแตกต่างและแปลกตา โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายคงไม่มีโอกาสใช้งานด้านการสื่อสารอีกต่อไป

“ดีนะเคยลงเรียนวัฒนธรรมจีนโบราณจบไปหลายหลักสูตร ไม่อย่างนั้นคงใช้ชีวิตลำบากกว่านี้”

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น ฉีจิงลั่วรีบเปิดประตูทันที เพราะรู้ว่าเป็นแม่ชีใจดีที่มาเคาะเรียกรับของใช้ส่วนตัว

“จิงลั่วแม่ชีเอาอาภรณ์กับของใช้มาให้ จัดการตนเองเสร็จก็รีบออกไปรับสำรับกลางวันที่โรงทานด้วยนะ หากไม่ไปในรอบนี้คงต้องรอพรุ่งนี้เช้า เพราะที่อารามไม่มีอาหารมื้อค่ำ”

แม่ชีใจพูดคุยอยู่หน้าประตูห้องพัก พร้อมทั้งบอกกฎเรื่องการรับประทานอาหารของอาราม

“ตกลงเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปให้ทัน ข้าหิวข้าวมากเลย”

ผ่านไปครึ่งวันมีเพียงกาแฟมื้อเช้ากับขนมปังชิ้นเล็ก ๆ รองท้องมาจากที่พัก จากนั้นก็ทะลุมิติมาดินแดนแห่งใหม่ แม้กระทั่งน้ำเปล่าสักแก้วก็ยังไม่ได้ดื่ม

“เจ้าตัวตะกละรีบตามมาให้ทันเถิด ข้าจะแนะนำให้รู้จักกับคนที่มาสวดมนต์ทุกคน เผื่อวันหน้ามีเรื่องให้ได้ช่วยเหลือกัน ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นคนดีไม่มีอะไรให้กังวลใจ”

“เจ้าค่ะ”ในระหว่างเร่งมือผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ฉีจิงลั่วก็นึกทบทวนวิชาวัฒนธรรมจีนโบราณอยู่หลายรอบ กว่าจะสวมชุดโบราณสำเร็จก็เสียเวลาไปไม่น้อย

“เฮ้อ! เสร็จเสียทีสวมยากชะมัด ถ้าไม่ต้องไปสะสางแทนน้องสาวผู้น่าสงสาร ฉันคงอยู่ขอข้าวแม่ชีใจดีกินจนกว่าจะหาทางกลับบ้านได้ ชุดเรียบง่ายยังสวมยากขนาดนี้ แล้วชุดคุณหนูในห้องหอจะยากขนาดไหน”

เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าสวยแย้มยิ้มอย่างสุขใจ เมื่อนึกถึงดวงตาเอื้ออารีของแม่ชีประจำอาราม

หลังจากรับสำรับมือกลางวันจนอิ่มหนำ สตรีผู้มาใหม่ก็นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างกายแม่ชี เพื่อทำความรู้จักกับเหล่าฮูหยินวัยกลางคน ซึ่งแต่ละคนเดินทางมาสวดมนต์ที่อารามบนเขาด้วยเหตุผลนานัปการ

“คุณหนูรองตระกูลฉี งดงามมากจริง ๆ พวกข้าได้ยินเรื่องของคุณหนูก็รู้สึกสงสาร อยู่ที่นี่ให้สบายเถิดบางครั้งอาศัยอยู่ในป่าเขาแบบนี้ ก็สงบใจมากกว่าอยู่ในจวนใหญ่แต่ไร้ซึ่งคนเข้าใจ”

ฮูหยินคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม สายตาก็จ้องมองคนอายุน้อยด้วยความชื่นชม งดงามทั้งรูปร่างหน้าตา ไม่ได้ผอมบางเฉกเช่นสตรีในเมืองหลวง ที่ต้องลมเพียงไม่กี่คราก็ล้มป่วย

“ข้ามาที่นี่เพราะสามีพาอนุภรรยาเข้ามาอยู่ในจวน แรก ๆ ข้ารับไม่ได้จนเกือบปลิดชีพตนเอง แต่บุตรชายคนโตห้ามไว้ทัน ข้าเลยมาอยู่ที่อารามและได้มีโอกาสสวดมนต์ร่วมกับทุกคน ยิ่งอยู่ยิ่งมีความสุขและปล่อยวางจึงไม่อยากกลับจวนอีกเลย ทุกวันนี้ตาแก่ตัณหากลับผู้นั้นก็มาตามกลับจวนอยู่บ่อย ๆ แต่ข้าพอแล้ว ชีวิตที่เหลืออยู่ขอทำเพื่อตนเอง”

สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง ซึ่งมีใบหน้างดงามตราตรึงเอ่ยเสริมขึ้น ลักษณะผิวพรรณของสตรีผู้นี้ นวลเนียนเกลี้ยงเกลาแตกต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง ฉีจิงลั่วจึงคิดว่าฮูหยินคนงาม ต้องเป็นผู้ดีมีฐานะในแคว้นป๋าย ดินแดนแห่งอารยธรรมโบราณอย่างแน่นอน