พี่สาวแสนดี

“คร่ำครวญไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะอีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะตายตามลูกในท้องไป”

ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้า ยื่นดาบเข้าใส่เป้าหมายการสังหารในวันนี้ พวกมันไม่มีความรู้สึกสงสารเหยื่อเลยสักนิด รับงานกี่ครั้ง ๆ ก็เสร็จสิ้นง่ายดายกว่าออกไปทำงานแบบอื่น ทำชั่วเพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็ได้รับค่าจ้างเป็นตำลึงก้อนโต

“ไม่อย่าเข้ามานะ ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับพวกเจ้า เหตุใดจึงอยากสังหารข้า!”

สตรีสภาพทรุดโทรมกัดฟันเอ่ยถามให้รู้แจ้ง หากเดาไม่ผิดคงเป็นพี่สาวสารเลวกับแม่เลี้ยงแสนชั่ว ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ หากนางตายจากพวกมันก็จะได้สมบัติของมารดาผู้ลาลับ และสำคัญที่สุดคือได้องค์ชายสามไปครอบครอง

“พวกข้ารับงานจ้างสังหาร ผู้ใดจ่ายตำลึงมากกว่าผู้นั้นย่อมมีสิทธิ์สั่งการ หรือเจ้ามีตำลึงมากกว่าผู้ว่าจ้าง ไม่แน่ว่าพวกข้าอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า”

พวกมันไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ว่าจ้าง เพราะรับงานผ่านคหบดีคนสำคัญของแคว้นป๋าย ใครอยากได้งานสบายค่าจ้างแพง มักจะเข้าไปรับงานจากคนผู้นั้น เรียกได้ว่ารับงานผ่านนายหน้านั่นเอง

“ข้ามีตำลึง ข้าจะจ้างให้พวกเจ้าไว้ชีวิตข้า แล้วพวกเจ้าบอกได้หรือไม่ว่าผู้ใดสั่งมา”

ถึงแม้จะมั่นใจไปมากกว่าครึ่งว่าผู้ใดบงการสังหารตน แต่หากไม่ใช่อย่างน้อยจะได้จากไปอย่างสงบมากกว่านี้ ความแค้นฝังลึกหากมีเพียงเศษเสี้ยวให้คลายออกไปเสียบ้าง ย่อมดีกว่าที่เป็นอยู่

“ฮ่า ฮ่า อย่างเจ้าน่ะหรือคุณหนูผู้ถูกลืมจะมีปัญญาจ่าย คนที่ว่าจ้างพวกข้าจ่ายค่าหัวเจ้ามากกว่าห้าพันตำลึงทอง เจ้ามีมากกว่านั้นหรือไม่เล่า อีกอย่างพวกข้ารับงานโดยที่ไม่รู้จักผู้ว่าจ้างคนไหนทั้งนั้น”

ผู้เป็นหัวหน้าโจรร้ายหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นป่า เพราะมัวแต่มองเป้าหมายสังหารจึงไม่ได้สังเกตว่าบริเวณโดยรอบ มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างแปลกประหลาด ทิวทัศน์โดยรอบบิดเบี้ยวคล้ายผิวน้ำยามต้องลมจนกระเพื่อมไปมา

“ขะ…ข้า”

ตำลึงติดกายมีหนึ่งพันตำลึงทอง ซึ่งมากเกินพอสำหรับไว้ใช้ซื้อของกินของใช้ และใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้นานหลายปี แต่ไม่เพียงพอต่อการซื้อชีวิตจากมัจจุราชทั้งสามคน

“ฮ่า ฮ่า จงยอมรับชะตากรรมเถิดคุณหนูคนสวย เกิดชาติหน้าก็อย่าไปขวางทางเจริญของผู้ใดอีก เฮ้ย! พวกแกไปจับตัวผู้หญิงมามัดไว้กับต้นไม้ ข้าจะเอารถม้าคันเก่านี้ไปขาย อย่าให้มีเลือดของศพติดมาด้วยเด็ดขาด เดี๋ยวเสียราคา”

“ขอรับลูกพี่”

“ไม่ ข้าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด”น้ำเสียงแผ่วเบาบ่นพึมพำอยู่เพียงคนเดียว

ทันใดนั้นร่างอรชรก็กระโดดหนีหายออกทางหน้าต่างรถม้าทันที ถึงแม้จะบาดเจ็บมากแค่ไหน แต่นางก็ไม่ขอยอมแพ้ต่อโชคชะตา วันหน้าย่อมมีหนทางให้กลับมาเอาคืนคนชั่วทุกคน!

………………………………..

ทางด้านองค์ชายสามฟู่เจิงเซิง หลังจากเดินหันหลังให้สตรีคนรัก เขาก็นำรถม้าไปส่งฉีลู่เอินถึงจวนราชครู พร้อมทั้งให้หมอหลวงฝีมือดีตามมารักษาที่จวน

“องค์ชายสามเพคะ หม่อมฉันไม่เป็นอะไรมากแล้ว พระองค์รีบกลับไปดูน้องรองเถิดเพคะ นางก็ตัวเล็กแค่นั้นถูกโบยตั้งยี่สิบไม้ป่านนี้ไม่ใช่ล้มป่วยไปแล้วหรือ”

ใบหน้าซึ่งงดงามน้อยกว่าน้องสาวต่างมารดาอยู่หลายส่วน แสร้งก้มต่ำมองข้อมือของตัวเอง ซึ่งยามนี้มีเพียงรอยบีบจาง ๆ หลงเหลืออยู่ ทั้ง ๆ ที่ระหว่างทางกลับจวน นางพยายามออกแรงบีบข้อมือของตัวเองจนรู้สึกเมื่อยมือ

“จิงลั่วแข็งแรงดี ไม่เช่นนั้นจะรังแกเจ้าได้หรือ เจ้าพักผ่อนให้สบายเถิด อีกสักประเดี๋ยวหมอหลวงก็เดินทางมาถึง”

บุรุษสูงศักดิ์อุ้มร่างผอมบางมาส่งถึงเรือนนอน โดยไม่คำนึงถึงความเหมาะสมใด ๆ ทั้งนั้น ในใจของเขาคิดแค่ว่าเป็นห่วงผู้มีพระคุณ ต้องรีบพาไปส่งถึงเตียงนอนให้เร็วที่สุด

“เอ่อ! แต่พระองค์เข้ามาในเรือนนอนของหม่อมฉันเช่นนี้…”

น้ำเสียงอ่อนหวานแสร้งกล่าวติด ๆ ขัด ๆ เพื่อดูท่าทีของบุรุษที่ตนหมายปอง หากเขาเห็นพ้องตรงกันนางจะยอมเป็นสตรีของเขาทันที

ทุกครั้งที่บุรุษตรงหน้าแอบปีนเรือนนอนของน้องสาว ฉีลู่เอินก็รับรู้ทุกครั้งเพราะเรือนนอนอยู่ใกล้กัน

สตรีที่ยังไม่มีคนรักมักจะตื่นมาแอบดูเรื่องตื่นเต้นอยู่เสมอ ในเมื่อวันนี้มีโอกาสอยู่ในเรือนนอนสองต่อสองกับบุรุษในดวงใจ จึงอยากร้องครวญครางใต้ร่างสูงใหญ่เช่นกัน

“ข้าขออภัย ข้าไม่ได้คิดเป็นอื่นเพียงแค่เป็นห่วง เพราะเห็นแก่บุญคุณที่เจ้าเคยมอบโอสถทิพย์คืนชีวิตแก่ข้า”

เมื่อสองปีก่อนองค์ชายสามฟู่เจิงเซิง ถูกพิษจนเกือบหมดลมหายใจอยู่บริเวณสระบัวท้ายพระราชวัง ทว่าเมื่อได้กลืนโอสถทิพย์ของหมอเทวดาเข้าไปก็ฟื้นคืนชีพ

และเมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเป็นฉีลู่เอินที่มอบโอสถทิพย์ให้เขา นับแต่นั้นมาสตรีแซ่ฉีคนพี่ต้องการสิ่งใดหรือร้องขอสิ่งใด องค์ชายสามก็ไม่เคยขัดข้องแม้แต่น้อย แต่ยังคงปักใจรักคนน้องไม่เสื่อมคลาย

“มะ…หม่อมฉัน”

ขณะที่ฉีลู่เอินกำลังคิดหาหนทางหลอกล่อบุรุษในดวงใจ ให้เด็ดดอมเชยชมนางแทนน้องสาว ก็มีเสียงเรียกขององครักษ์หลวงขัดขึ้นเสียก่อน

“องค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงเดินทางมาถึงแล้ว”

องครักษ์หนุ่มเดินเข้ามารายงานต่อหน้าผู้เป็นนาย เมื่อเหลือบไปมองสตรีที่อ้างว่าบาดเจ็บ เขาก็อยากกล่าวเตือนบางอย่าง ทว่าด้วยนิสัยเงียบขรึมจึงไม่ได้กล่าวอย่างใจคิด

“ไปเชิญหมอหลวงเข้ามาเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ”