คำขอร้องสุดท้าย

“ผู้นำประเทศ เอ่อ ผู้นำแคว้นคือใคร”

อีกเพียงคำถามเดียวเธอก็จะมั่นใจแล้ว ว่าที่นี่ไม่ใช่ประเทศจีนยุคปัจจุบันอย่างที่เข้าใจในตอนแรก ถึงว่าคนร้ายใช้ดาบเป็นอาวุธ ข้ามมิติมาวันแรกก็มีเหตุให้ใช้ปืนเลยสิท่า!

“รัชสมัยของฟู่เสียนหลงฮ่องเต้ บิดาของคนรักข้าองค์ชายสามฟู่เจิงเซิง”สตรีผู้น่าสงสารตอบคำถามด้วยท่าทีอ่อนแรงลงทุกที

“ฉิบหาย! ไม่มีในประวัติศาสตร์ นี่ฉันทะลุมิติมาแล้วเหรอ”เสียงแผ่วเบาพึมพำกับตัวเองอีกรอบ

“แม่นางข้าขอบคุณที่ช่วยเหลือ แต่ข้าผู้นี้แม้นตายก็ไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร เจ้าเก็บเครื่องประดับของข้าไปขายเปลี่ยนเป็นตำลึงเถิด คงได้หลายตำลึงทอง ปิ่นปักผมพวกนี้เป็นของที่คนรักข้ามอบให้ แต่ช่างเถิดขายทิ้งย่อมสมควร”

มือเปื้อนเลือดดึงปิ่นหยกเนื้อดีสองชิ้น ออกจากมวยผมดำเงางาม เพื่อส่งมอบให้ผู้มีพระคุณ นำไปขายเอาตำลึงมาใช้จ่าย หากปล่อยทิ้งไว้กับศพก็กลายเป็นของไร้ประโยชน์เสียเปล่า

“เฮ้! ฉันรวยไม่จำเป็นหรอก แต่เอ๊ะในกระเป๋าเป็นเงินดอลล่าทั้งนั้นนี่นา ทองคำก็ไม่ได้พกติดตัวมาด้วย ฉิบหายอีกรอบละ ไม่มีตำลึงก็ลำบากแย่ คงไม่ถึงขั้นต้องไปขอข้าววัดกินหรอกนะ”

ประโยคหลังยาวเหยียดเจ้าตัวบ่นพึมพำอยู่คนเดียว สมองก็คิดหาหนทางมีชีวิตรอดอย่างเร่งด่วน

ถ้ารับปิ่นสองชิ้นนี้ไว้แล้วนำไปจำนำไม่ขายขาด หากภายหลังหาตำลึงได้มากพอ ค่อยกลับไปไถ่คืนกลับก็พอไหว จะได้ไม่รู้สึกผิดมากจนเกินไป ที่รับของจากคนบาดเจ็บสาหัส จะดีชั่วอย่างไรก็ไม่ควรซ้ำเติมกัน!

“เอ่อ…ฉันรับไว้ก็ได้ แต่เธออดทนเอาไว้ก่อนฉันจะพาไปรักษาตัว ขอเวลาฉันหาสมุนไพรมาปรุงยาสักหน่อยก็น่าจะใช้ได้”

ผู้มาใหม่รีบกลับคำทันที อย่างน้อย ๆ ขายเครื่องประดับเหล่านี้ คงพอมีตำลึงไว้ใช้ยังชีพไปหลายวัน หลังจากนั้นค่อยคิดหาหนทางมีชีวิตรอดต่อไป เธอมีความสามารถหลายด้านคงพอมีช่องทางทำมาหากินอยู่บ้าง

“ข้าไม่ไหวแล้ว แม่นางข้าขอร้องอีกสักเรื่องได้หรือไม่ หากไม่ได้ก็ไม่เป็นไรข้าจะถือว่าเป็นชะตากรรม แต่หากตกลงข้ามีค่าจ้างมากถึงหนึ่งพันตำลึงทอง”

มือเปื้อนเลือดเอื้อมไปกอบกุมมือของผู้มีพระคุณ เพื่อร้องขอความช่วยเหลือเป็นครั้งสุดท้าย

ไฟแค้นในใจของนางยังคงลุกไหม้ไม่เสื่อมคลาย ถึงแม้คำขอร้องจะถูกปฏิเสธ แต่ก็ถือว่าพยายามจนถึงที่สุดแล้ว

“หนึ่งพันตำลึงทองมากแค่ไหน ซื้ออะไรได้บ้าง เอ่อ…ฉันไม่ค่อยได้หยิบจับตำลึงเลยไม่ค่อยรู้น่ะ”ไม่เคยเห็นเลยต่างหาก รู้จักแต่ดอลล่ากับเงินหยวน หากพอจ่ายค่าอาหารสักสามเดือนก็น่าสนใจไม่น้อย

เมื่อได้ยินว่ามีค่าจ้างฉีจิงลั่วผู้มาเยือน จึงเอนเอียงไปทางตอบรับมากกว่าครึ่ง ชีวิตที่ผ่านมาก็ทำงานเสี่ยงตายทุกวัน เพียงเพราะคำว่าค่าจ้างเพียงคำเดียว อย่าเรียกเธอว่าผู้หญิงหน้าเงินเลย ให้เรียกว่าผู้เตรียมพร้อมสำหรับความร่ำรวยจะเหมาะสมกว่า!

“ซื้ออาหารซื้อของใช้ได้นานหลายปี บัณฑิตใหม่ของแคว้นป๋าย จะได้รับเบี้ยหวัดเดือนละยี่สิบตำลึงทองจากทางการ ตำแหน่งเสนาบดีประจำแคว้น จะได้รับเบี้ยหวัดเดือนละหนึ่งร้อยตำลึงทอง ทำงานเหนื่อยยากนานถึงสิบเดือน จึงจะสะสมได้ครบหนึ่งพันตำลึงทอง”

แค่ก! แค่ก! เสียงไอใกล้จะขย้อนเลือดเสียในร่างกายออกมาเต็มทีเมื่อพูดต่อเนื่องนานจนเกินไป คนป่วยก็เริ่มอาการทรุดลงเรื่อย ๆ 

“ตกลง ฉันรับงานจากเธอ”ประมวลผลแล้วคงประมาณสามหมื่นดอลล่า ซึ่งมากพอต่อการตั้งหลักในดินแดนแห่งใหม่

“แค่ก! แค่ก! ขอบใจเจ้ามาก”

“ว่าแต่งานอะไรคงไม่ใช่ให้ไปฆ่าใครหรอกนะ ถึงฉันจะกล้าฆ่าคนแต่ก็ไม่ใช่ว่าจู่ ๆ จะทำได้เลย หากไอ้พวกสามคนนั้นไม่คิดร้ายหมายเอาชีวิตพวกเราฉันก็คงไม่ลงมือหรอก”

ถึงเธอจะนิสัยเทา ๆ ค่อนไปทางโหดเถื่อน แต่ใช่ว่าจะทำร้ายคนโดยไร้เหตุผลเสียหน่อย คนพวกนี้วิ่งเข้ามาจู่โจมในระยะประชิดตัว ดาบที่ใช้ก็คมกริบทั้งยังมีน้ำหนักมากพอต่อการสังหาร 

ถ้าไม่ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนทันที มีหวังหัวขาดตามที่พวกมันต้องการอย่างแน่นอน และด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในขั้นวิกฤต เธอก็มักจะเพ่งเล็งไปที่หัวของฝ่ายตรงข้ามทุกครั้ง!

“ไม่หรอก ข้าแค่อยากให้คนชั่วได้รับโทษตามกฎของแคว้น เจ้าไม่จำเป็นต้องสังหารใครทั้งนั้น แต่หากจำเป็นก็อย่าลังเล คนที่นี่โหดร้ายยิ่งกว่าที่เจ้าเข้าใจ”

ถึงแม้จะบาดเจ็บสาหัสเพียงไร แต่นางก็ดูออกว่าสตรีหน้าคล้ายไม่ใช่คนแคว้นป๋าย ทั้งการแต่งกายที่แปลกใหม่ การพูดจาและกิริยาท่าทางเอาเรื่อง รวมไปอาถึงอาวุธล้วนแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

“แต่ฉันไม่รู้จักคนเหล่านั้นเลย จะสะสางแทนเธอได้ยังไง ใครเป็นใครหน้าตาแบบไหนก็ไม่รู้เลย”

หากมีความทรงจำจากการทะลุมิติแบบในนิยายก็คงดี แต่งานนี้ยากยิ่งกว่างานอื่น ๆ ข้อมูลเชิงลึกในฐานข้อมูลดิจิตอลก็ไม่มีให้สืบค้น

“กลับไปอ่านสมุดบันทึกของข้าที่จวนราชครูฉีตงถาน สมุดบันทึกข้าเก็บไว้ในหีบเก็บของ ตรงช่องลับข้างหัวเตียง ข้าวาดรูปทุกคนที่เกี่ยวข้องในชีวิตและเขียนบันทึกเก็บไว้ทุกวัน คงช่วยเจ้าได้มากทีเดียว หากอยากรู้อะไรเพิ่มเติม ให้ถามเสี่ยวถิงสาวใช้ส่วนตัวของข้า”

ฉีจิงลั่วชื่นชอบการวาดรูปไม่ต่างจากพี่สาวแต่ไม่มีใครสนใจ ทุกครั้งที่บอกกล่าวออกไป ทุกคนก็หาว่านางอิจฉาพี่สาวและพยายามลอกเลียนแบบทุกเรื่อง

โดยเฉพาะบุรุษข้างกายที่มักจะเอ่ยย้ำซ้ำ ๆ ไม่ให้นางอิจฉาฉีลู่เอิน ที่ผ่านมาจึงไม่มีโอกาสแสดงฝีมือการวาดภาพให้คนรักชื่นชม

“ฉันกับเธอหน้าตาคล้ายกันก็จริง แต่รูปร่างและลักษณะแตกต่างกันมาก คนที่บ้านเธอจะเชื่อหรือ ยิ่งไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นคงผิดสังเกตมาก ก็คนเคย ๆ กันมาก่อน”

เคยขึ้นเตียงกันจนท้องป่อง ถ้าจำรูปร่างเมียไม่ได้ก็น่าเขกกะโหลกให้ยุบ