คนหน้าคล้าย

“ลูกพี่หน้าตาผู้หญิงสองคนนี้คล้ายกันเลย หรือพวกมันจะเป็นฝาแฝดกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ฆ่าแล้วเอาศพไปขอรับค่าจ้างสองเท่าดีไหม”

หนทางร่ำรวยอยู่ตรงหน้า พวกมันต้องไขว่คว้ากอบโกยให้มากที่สุด ขนาดศพเดียวยังจ่ายมากขนาดนี้ ถ้ามอบให้สองศพพวกมันคงรวยเละ!

“เออดี พวกเอ็งก็ฉลาดไม่เบา จัดการเสียให้สิ้นซากยามนี้ไม่เช้าแล้ว ข้าจะไปนั่งพักขาสักหน่อย ไม่คิดว่าคนใกล้ตายจะวิ่งเร็วขนาดนี้”

ลำพังจัดการผู้หญิงแค่สองคน คงไม่ต้องเปลืองแรงมันหรอก หากไม่รีบไปรับค่าจ้างมันคงเล่นกับผู้หญิงจนพอใจเสียก่อน ยิ่งผู้มาใหม่ใบหน้าสวยหวานงดงามจับตา รูปร่างอวบอิ่มตึงแน่นส่วนนั้นกลมนูนต้องตาต้องใจมันยิ่งนัก!

ชิ้ง! ชิ้ง!

เสียงดาบเตรียมการพร้อมกุดหัวสตรีสองนาง เพื่อรับตำลึงค่าจ้างก้อนโต ชีวิตต่อจากนี้ของพวกมันจะได้สุขสบายเสียที ทุกวันนี้ถูกหัวหน้าผู้ตรวจตราความปลอดภัยของแคว้นป๋าย ตามล่าจนเกือบไม่มีที่ซุกหัวนอน เมื่อได้รับค่าจ้างจำนวนห้าพันตำลึงทอง พวกมันจะอพยพหนีไปอยู่ต่างแคว้น

“รีบหนีไปเถิด ข้าคงไม่รอดแล้ว”

เมื่อเห็นว่าผู้อื่นต้องมารับเคราะห์พร้อมตน คนใกล้ตายจึงล้มเลิกทุกความคิด

ฉีจิงลั่วยังคงอยากแก้แค้นไม่แปรเปลี่ยน แต่ก็ไม่ได้ต้องการให้สตรีซึ่งไม่รู้เรื่องราวใด ๆ ต้องมาตายตกไปตามกัน เรื่องราวในภพชาตินี้คงต้องยินยอมให้จบลง

“ห๊ะ! ฉันเนี่ยนะต้องวิ่งหนีไอ้พวกกระจอกพวกนี้ ดูหน้าตาก็รู้ว่าฝีมือห่วยดีแต่รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้ พวกมันต่างหากที่ต้องรีบหนีก่อนที่ฉันจะโมโห”

สตรีชุดแดงซึ่งสวมกระโปรงตัวสั้นจนเห็นต้นขาขาวเนียน ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับชายชุดดำทั้งสาม

มือเรียวล้วงไปหยิบอาวุธรักคู่กายยามมีภัย ซึ่งเหน็บไว้ข้างต้นขาด้านขวา ส่วนต้นขาด้านซ้ายก็เต็มไปด้วยอาวุธลับ เตรียมพร้อมปะทะกับศัตรูทุกสถานการณ์

“เฮ้ย! พวกเอ็งลีลาอะไรอยู่ จัดการเสียทีรอให้ซื่อจื่อผู้นั้นตามมาเจอกลิ่นหรือยังไง”ชายร่างท้วมซึ่งนั่งพักอยู่ไม่ไกลเร่งสั่งการลูกน้องอีกครั้ง

“พวกเราฆ่า!!!”

เสียงชายชุดดำตัวผอมแห้ง ตะโกนเป็นสัญญาณให้สหายเตรียมบุกจัดการเหยื่อในครั้งเดียว

“เฮ้ เฮ้ ฆ่าให้หมด พวกเราจะรวยแล้ว”

ลูกน้องโจรทั้งสองร้ายต่างก็ตะโกนแข่งกัน เพื่อสร้างเสริมกำลังใจในการสู้รบ ฝีมือของพวกมันไม่ได้ดีนักหรอก แต่เน้นรับงานกำจัดสตรีไร้ทางสู้เสียมากกว่า

ตึก! ตึก!

เสียงฝ่าเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ทุกขณะ วงแขนของพวกมันง้างขึ้นสูงพร้อม ๆ กัน เพื่อหมายตัดศีรษะของเหยื่อสองคนในคมดาบเดียว

ไม่เปลืองแรงอีกทั้งยังได้แสดงฝีมือให้หัวหน้าเห็น หัวหน้าจะได้เรียกใช้งานพวกมันบ่อย ๆ ตำลึงจำนวนมากรอคอยให้พวกมันไขว่คว้า ยิ่งคิดถึงความร่ำรวยก็ยิ่งคึกคะนอง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงสาดกระสุนเข้าใส่พวกไม่กลัวตาย ร่างระหงส์ยืนแน่นิ่งไม่ไหวติง ดวงตากลมโตสีดำขลับจากการสวมคอนแทกเลนส์เปลี่ยนสีตา เพื่อให้เข้ากับชุดที่สวมใส่ในวันนี้ จ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าตาไม่กระพริบ

“ก็บอกแล้วว่าอย่ากดดันฉัน”

ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!

“กะ…อุ๊บ”

ฉีจิงลั่วไม่มีโอกาสส่งเสียงร้องจากอาการตกใจ เพราะเจ้าของอาวุธร้ายเอื้อมมือมาปิดปากไว้เสียก่อน

ร่างคนร้ายทั้งสามทรุดลงไปกองกับพื้นทันที ดวงตาของพวกมันเบิกโพลงด้วยความตกใจ ในมือยังถือดาบไม่ยอมวาง เรียกว่าตายในหน้าที่ก็ไม่ผิดนัก

ไม่มีแม้กระทั่งเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด เมื่อกระสุนฝังเข้าตรงกึ่งกลางหน้าผากของคนร้ายทั้งสาม

ไม่จำเป็นต้องสอบถามให้มากความ แค่กล้าสั่งฆ่าเธอพวกมันก็ไม่จำเป็นต้องมีลมหายใจ!

“ยะ…หย่า ทำอะไรข้าเลย”

น้ำเสียงอ่อนแรงของคนบาดเจ็บสาหัสเอ่ยขึ้น หลังจากฝ่ามือของผู้มาใหม่คลายออกไปแล้ว

กายบางรีบขยับตัวถอยห่าง เพราะหวาดกลัวอาวุธร้ายในมือสตรีตรงหน้า ซึ่งหน้าตาคล้ายคลึงนางหลายส่วน หรือหากจะพูดให้ถูกคือ คล้ายคลึงก็จริงแต่งดงามกว่านั่นเอง

ทั้งรูปร่างอวบอิ่มน่าหลงใหล หน้าอกใหญ่กว่านางหลายเท่านัก หน้าตาก็ดูมีเสน่ห์ไม่จืดชืดทั้ง ๆ ที่ไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้านแบบสตรีในเมืองหลวง

โดยรวมคือสตรีผู้มาเยือนงดงามล่มเมืองล่มแคว้น ยิ่งกว่านางผู้ถูกกล่าวขานว่างามเป็นหนึ่งไม่มีสอง

“อ้าวแม่คนนี้กลัวกันเองซะงั้น ฟังนะฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ทีนี้เล่าได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถูกพวกนั้นตามฆ่าแบบนี้ ดูจากสภาพแล้วเธอแท้งลูกมาด้วยใช่มั้ยเลือดเต็มกระโปรงเลย ฉันน่าจะเล็งเป้าพวกมันก่อนเล็งหัว ทำร้ายแม้กระทั่งคนท้อง เลวไม่มีใครเกิน!”

สาวงามในชุดแปลกตาบ่นไปเรื่อยตามนิสัยดุดัน แต่เธอก็มีนิสัยขี้สงสารผู้หญิงด้วยกัน โดยเฉพาะคนหน้าคล้าย ยิ่งเห็นสภาพบาดเจ็บสาหัส ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดตรงหัวใจแปลก ๆ หรือเธอจะมีคู่แฝดอย่างที่พวกโจรมันพูดจริง ๆ 

ความสงสัยนี้ถามใครก็ไม่ได้ เพราะบิดามารดาตายจากไปหลายปีแล้ว ทว่าความรู้สึกที่สัมผัสได้เมื่อเจอคนหน้าเหมือน คือความอบอุ่นและหายเหงาเสียอย่างนั้น

“ขะ..ข้าถูกคนรักสั่งลงโทษ….”

หลังจากสงบจิตใจได้แล้ว ฉีจิงลั่วก็พยายามเล่าทุกอย่างให้สตรีแรกพบฟังโดยสังเขป เน้นเรื่องสำคัญเกี่ยวกับบุตรที่ตายจาก และการช่วยชีวิตคนผิดเมื่อครั้งอดีต

ความคิดก่อนหน้านี้ได้หวนกลับมาอีกครั้ง เพราะรู้ดีว่าร่างกายของตน ไม่สามารถต้านทานความเจ็บปวดได้อีกต่อไป คงไม่กี่ลมหายใจนางคงต้องลาจากตลอดกาล

โอสถทิพย์ที่ท่านแม่ให้ไว้ก่อนจากลาไปภพภูมิอื่น นางก็ใช้ชุบชีวิตคนรักเมื่อสองปีก่อน ไม่หลงเหลือไว้ใช้รักษาตัวเองเลยสักเม็ด!

และไม่เคยบอกกล่าวบุรุษผู้นั้นเลยสักครั้ง เพราะคิดมาโดยตลอดว่าความรักไม่ควรเกิดขึ้นจากบุญคุณ มาวันนี้นางเริ่มสงสัยว่าฉีลู่เอินมีบุญคุณในเรื่องใดกับองค์ชายสาม ก็เป็นวันที่ต้องลาจากไปยังที่แสนไกล

“ที่นี่มีกำแพงเมืองที่ยาวผ่านหลายเมืองไหม กำแพงที่ยาวมาก ๆ เดินเท้าแปดปียังไม่ถึงเลย”

ฉีจิงลั่วผู้มาจากแดนไกลเริ่มเข้าใจบางอย่าง จึงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

“ไม่มี มีแต่กำแพงเมืองหลวง”

คนตอบได้แต่คิดในใจ ว่ามีด้วยหรือกำแพงที่ใช้เวลาเดินทางผ่านนานถึงเพียงนั้น