เดินผ่านประตูมิติ

“แล้ววันนี้มารดาของเจ้าไม่อยู่จวนหรอกหรือ ข้าไม่เห็นมีผู้ใดตามมาที่เรือน แม้กระทั่งสาวใช้ของเจ้าก็ไม่เห็น”

ฟู่เจิงเซิงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นคนตระกูลฉีตามมาเลยสักคน ทั้ง ๆ  ที่แจ้งพ่อบ้านไปแล้ว ว่าเขาจะมาส่งฉีลู่เอินที่เรือนนอนของนาง เป็นไปได้อย่างไรที่ตระกูลใหญ่โต กล้าปล่อยให้บุตรสาวอยู่ตามลำพังกับบุรุษ

“เอ่อ…ท่านแม่ออกไปธุระในตลาดเพคะ อีกสักพักถึงจะกลับ ส่วนสาวใช้ของหม่อมฉันกำลังไปช่วยเก็บของที่เรือนนอนน้องรอง”

ทุกเรื่องที่กล่าวล้วนแต่งเสริมเติมขึ้น เพื่อให้บุรุษคลายใจไม่ถอยห่างออกไป

“เก็บของ เก็บเพื่อการใด”

“น้องรองไปโดยไม่มีสิ่งใดติดกายไปเลยแม้แต่น้อย หม่อมฉันเป็นห่วงเพคะ เลยว่าจะส่งของใช้ไปให้ที่อาราม”

ใบหน้าหวานก้มลงหลบซ่อนสายตาเจ้าเล่ห์ หากนางจะส่งสิ่งใดตามไปจริง ๆ ย่อมไม่ใช่ของดีมีประโยชน์อย่างแน่นอน

“จริงด้วย จิงลั่วไม่ได้เอาสิ่งใดติดกายไปด้วย”

น้ำเสียงเป็นกังวลเอ่ยขึ้นในใจก็นึกเป็นห่วงคนรักขึ้นมาทันที เขามัวแต่พะวงเรื่องการตอบแทนบุญคุณ จนลืมคิดไปว่าสตรีต้องมีอาภรณ์ผัดเปลี่ยน ป่านนี้ไม่รู้ว่าสาวใช้ของนางจัดหาอาภรณ์สำรองให้แล้วหรือยัง

“ไม่ต้องเป็นกังวลนะเพคะ หม่อมฉันจะให้บ่าวไพร่ในจวนเอาของใช้ไปให้น้องรองเอง น้องรองอยู่ที่นั่นคงไม่ลำบากสักเท่าไหร่ เพราะอากาศช่วงนี้กำลังเย็นสบายไม่หนาว”

เมื่อเห็นท่าทีของบุรุษที่ตนหมายปอง ตอบสนองในทิศทางตรงข้ามกับความต้องการ ฉีลู่เอินจึงใช้แผนพี่สาวแสนดีเข้าหาเขาอีกครั้ง

“เจ้าช่างมีจิตใจเมตตายิ่งนัก ขนาดนางทำร้ายเจ้าจนบาดเจ็บสาหัสก็ไม่เอาความ ช่างเป็นพี่สาวที่ดีมากจริง ๆ ”

ฟู่เจิงเซิงอมยิ้มมีความสุข ที่คนรักของตนมีพี่สาวแสนดี และยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อน้องสาว แม้กระทั่งสาวใช้ส่วนตัวยังสั่งให้ไปช่วยเก็บของ ทั้ง ๆ ที่ตนก็บาดเจ็บตรงข้อมือจนหยิบจับสิ่งใดไม่ถนัด

“องค์ชายสามเพคะ เอ่อ…หม่อมฉันยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่มากเลยเพคะ ที่จวนไม่มีผู้ใดอยู่เลยท่านพ่อท่านแม่ก็ยังไม่กลับ ถ้าน้องรองส่งคนมา…”

“ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่ามารดาของเจ้าจะกลับมา ไม่ต้องกังวลเรื่องใดทั้งสิ้น”

ทุกเรื่องที่ฉีจิงลั่วกระทำผิด เขาจะรับผิดชอบแทนนางด้วยตนเอง ที่ต้องลงโทษก็ทำไปแล้ว หลังจากนี้คงไม่ต้องมีเรื่องให้ไต่สวนหรือเอาความกันอีก

ด้วยหวั่นเกรงว่าคนรักจะถูกกรมอาญาจับติดคุก จึงตัดสินใจสั่งโบยฉีจิงลั่วทันที โบยเสร็จก็สั่งการให้หมอหลวงฝีมือดี รักษาบาดแผลที่หลังก่อนส่งนางไปสงบสติอารมณ์ แม้กระทั่งที่อารามเขาก็ให้คนไปส่งข่าวให้แม่ชีคอยดูแลคนรักอย่างดีที่สุด

“จะดีหรือเพคะ บ่าวไพร่เห็นคงได้นินทาจนเข้าหูน้องรอง หม่อมฉันเกรงว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคน จะร้าวฉานเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

“เจ้าวางใจเถิดฉีจิงลั่วรักข้ามาก นางไม่ยอมให้เรื่องหยุมหยิมแค่นี้มาบั่นทอนความรักระหว่างข้ากับนางหรอก”น้ำเสียงมั่นใจเอ่ยขึ้น

“พะ…เพคะ”

“หมอหลวงมาแล้วเจ้าก็ทำใจให้สบายบอกเล่าไปตามอาการที่เป็น จะได้รักษาได้ทันกาล”

“เพคะ”

หลังจากนั้นหมอหลวงก็เข้ามาตรวจข้อมือคนเจ็บ แล้วแจ้งว่าข้อมือบวมเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ถึงกับเคล็ดทายาไม่กี่วันก็หาย ฉีลู่เอินแสร้งบีบน้ำตาร้องไห้ตอนหมอหลวงทายา องค์ชายสามจึงอาสาทายาให้นางด้วยตนเอง

………………………………….

ทางด้านคนที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดในป่าใหญ่ ก็ออกแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อเร่งฝีเท้าวิ่งหนีโจรผู้ร้ายทั้งสามคนไปทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นทิศเดียวกับบริเวณที่เกิดการเคลื่อนไหวแปลกประหลาด สภาพต้นไม้ใบหญ้าบริเวณนั้นบิดเบี้ยว คล้ายมีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะโผล่พ้นออกมา

พลั่ก!!!! สองร่างชนกันอย่างแรง

“โอ๊ย! ใครวะ รีบไปตายที่ไหนถึงวิ่งมาชนกันได้”

ร่างอวบอิ่มเซไปข้างหน้าเล็กน้อย ทว่าคนที่วิ่งมาชนกลับล้มลงไปกองกับพื้น สภาพของผู้หญิงตรงหน้าอนาถายิ่งกว่านักโทษในเรือนจำเสียอีก

“ชะ…ช่วยข้าด้วย”

น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีที่ตนวิ่งชนจนหกล้มเอง ดวงตากลมโตดำขลับก็เบิกกว้างขึ้น

เป้าหมายสำคัญในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ซึ่งหมดหวังไปแล้วเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง หนึ่งพันตำลึงทองซื้อชีวิตไม่ได้ก็จริง แต่ตำลึงเหล่านี้อาจจะซื้อบางอย่างได้

“อ้าวเฮ้ย! เธอจะตายจริงเหรอ ฉันแค่ปากพล่อยไปอย่างนั้น ไม่มีเจตนาสาปแช่งเลยสักนิด หนีอะไรมากันแน่มา ๆ นั่งพักก่อน เดี๋ยวฉันช่วยดูบาดแผล”

“ช่วยข้าด้วย ข้า…”ยังไม่ทันได้บอกเล่าสิ่งใด เสียงฝีเท้าของชายชุดดำสามคนก็วิ่งเข้ามาใกล้

“เฮ้ย! มันอยู่นั่น พวกเราฆ่าให้หมด ผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้วยกันก็ฆ่าทิ้งห้ามปล่อยไปเด็ดขาด เดี๋ยวจะเดือดร้อนภายหลัง ซื่อจื่อผู้นั้นยิ่งเร่งกวดขันตามล่าพวกเราอยู่”

หัวหน้าโจรสั่งการเสียงดังลั่นป่า พวกมันไม่สนใจเลยว่าผู้หญิงอีกคนแค่เดินผ่านทางมาเท่านั้น แค่โชคร้ายผ่านมาเห็นเหตุการณ์ก็ถือว่าสมควรตาย!

“อ้าวไอ้ชั่ว แม่งสั่งฆ่าไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่เกรงใจลูกตะกั่วในมือกูเลย”

หญิงสาวในชุดสีแดงรูปแบบจีนโบราณแต่ทะมัดทะแมงพร้อมสู้รบ สบถคำหยาบออกมายาวเหยียด เมื่อจู่ ๆ ถูกคนแปลกหน้าหมายหัว คนที่คิดฆ่าเธอคนล่าสุดมันได้กลายเป็นอาหารปลาฉลามไปแล้ว

เพราะความสามารถและผลงานที่โดดเด่นในระดับผู้นำ เดินผ่านไปตรงไหนผู้ชายในองค์กรยังก้มหัวเคารพเลย แล้วไอ้เลวชุดดำสามคนนี้มันเป็นใคร!