LOGIN
บริเวณตีนเขาไม่ไกลจากหมู่บ้านซานจามีร่างงดงามของสตรีนางหนึ่งยืนขวางทางแม่นางน้อยร่างบางเอาไว้
ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็รีบเดินหนีกลัวว่าของในตะกร้าด้านหลังจะโดนปล้นไปเช่นกัน พวกเขารู้ดีว่าสู้กับคนหน้าด้านสู้ยังไงก็ไม่ชนะ จะทำเช่นไรได้ในเมื่อพวกเขายังหน้าด้านไม่เท่าสตรีผู้นี้ “ฝูเยี่ยฟางส่งของในตะกร้าของเจ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ” น้ำเสียงข่มขู่พร้อมกับสายตาดุร้ายจ้องมองไปที่ร่างของแม่นางน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างบางที่โดนขู่เริ่มสั่นเทา สายตาของนางมองต่ำลงไปที่พื้นอย่างไม่กล้าสู้หน้า กลัวว่าตนนั้นจะโดนตบตีเหมือนคราวก่อน “พะพี่ซูเม่ย ท่านอย่ามาเอาผักของข้าไปอีกเลยนะ ในป่ายังมีเหลืออยู่ ท่านไปเก็บเอาเถิด” เสียงตะกุกตะกักถูกเปล่งออกมาจากร่างบาง ฝูเยี่ยฟางเอ่ยอ้อนวอนสตรีที่ยืนขวางอยู่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซูเม่ยมาขวางทางของนาง ชาวบ้านหลายคนก็เคยเจอมาแล้ว สตรีผู้นี้น่ารังเกียจนักแม้ใบหน้าของนางจะดูงามล่มเมืองแต่นิสัยใจคอของนางช่างตรงข้ามกันอย่างลิบลับ “ถ้ามันเหลือเจ้าก็เข้าไปเก็บเอาใหม่สิ ข้าต้องรีบเอาผักไปทำกับข้าวให้ลูกแล้ว เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้” เรื่องอะไรนางจะเสียเวลาเข้าไปเก็บเล่า นางจะรีบเอาผักพวกนี้ไปเลี้ยงเจ้าก้อนน้อยที่นางเก็บมา เด็กทั้งสองคนนั้นจะได้โตไว ๆ นางจะได้รีบเอาไปขาย เลี้ยงเอาไว้ก็สิ้นเปลืองเสียเปล่า “โอ๊ย!” ร่างของซูเม่ยเข้าไปแย่งของที่อยู่ในตะกร้ามาเป็นของตัวเอง นางผลักแม่นางผู้นั้นจนล้มไปกองอยู่ที่พื้น ฝูเยี่ยฟางมองร่างสตรีตรงหน้าด้วยความโกรธ นางไม่ได้แข็งแรงมากพอที่จะต่อกรกับซูเม่ย ทำได้เพียงนั่งมองผักที่ตัวเองเก็บมาอย่างอยากลำบาก ตกไปอยู่ในตะกร้าของซูเม่ย หลังจากที่ไปแย่งของเพื่อนบ้านมาได้ ซูเม่ยก็เดินกลับเรือนอย่างอารมณ์ดี ฝูเยี่ยฟางมองตามแผ่นหลังของนางด้วยความไม่พอใจ อยู่ ๆ นางก็นึกถึงเด็กน้อยสองคนที่ซูเม่ยไปเก็บกลับมา ร่างบางมีความสงสัยอยู่เต็มไปหมด เพราะซูเม่ยนั้นไม่ใช่คนใจดีเท่าใดนัก สตรีเช่นนี้นะหรือจะเลี้ยงเด็ก คิดแล้วก็ยิ่งสงสารเด็กทั้งสองนัก เมื่อก่อนซูเม่ยอาศัยกับบิดาเพียงแค่สองคนพ่อลูก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนางมีลูกสองคน ชาวบ้านต่างก็คิดว่านางนั้นคงไปปล้นลูกของคนอื่นมา ไม่รู้ว่าครอบครัวที่โชคร้ายจะเป็นคนหมู่บ้านไหน อยู่ ๆ สตรีร้ายกาจผู้นี้ก็กลับมาพร้อมกับเด็กแฝดสองคน ซูเม่ยนางมีนิสัยชอบแย่งของชาวบ้าน ถ้านางเข้าป่าแล้วได้ของกลับมาเต็มตะกร้าเมื่อไหร่ คนในหมู่บ้านก็จะรู้กันแล้วว่าซูเม่ยนั้นไปดักปล้นเอาของคนอื่นมา มีชาวบ้านหลายคนร้องเรียนนางแล้ว แต่สตรีผู้นี้หาได้สนใจไม่ นางก็ยังคงมีพฤติกรรมเช่นเดิม ชาวบ้านทำอะไรนางไม่ได้ต้องพยายามหลีกเลี่ยงให้ไกลจากสตรีผู้นี้ ถ้าเห็นนางอยู่ในรัศมีห้าร้อยเมตร ต้องรีบเดินหลีกหนีให้ไกล ไม่เช่นนั้นของป่าที่อยู่ในตะกร้าจะกลายเป็นของซูเม่ยทั้งหมด …… “ฮือ ฮือ ท่านตาข้าหิว” ซูต้าหนิงร้องไห้ออกมา ชายชราที่นอนซมอยู่บนที่นอนก็ทำตัวไม่ถูก เด็กสองคนนี้เลี้ยงไม่ง่ายเลย หิวก็ร้อง ไม่รู้ว่าบุตรสาวของเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ถึงได้ไปเก็บเด็กสองคนนี้กลับมา ทั้ง ๆ ที่ครอบครัวของเขานั้นก็แทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว “ซูจินก็หิว” “เสียงดังยิ่งนัก พวกเจ้าร้องไห้อีกแล้วรึ ถ้าไม่หยุดร้องข้าจะตีพวกเจ้าเดี๋ยวนี้” “ฮึก พวกเราไม่ร้องแล้วทะท่านแม่” คำเรียกขานที่ดูไม่ค่อยจะเต็มใจถูกเปล่งออกมาจากเจ้าก้องแป้งทั้งสอง สตรีใจร้ายผู้นี้บังคับให้พวกเขาทั้งสองเรียกว่าท่านแม่ ถ้าไม่เรียกนางก็จะถือไม้เรียวมาตี ด้วยความที่เป็นเด็กฉลาด เจ้าก้อนแป้งทั้งสองจึงยอมเรียกนางว่าท่านแม่เพื่อจะไม่ต้องโดนนางตีอีก “ดี! ไปนั่งรอในห้อง ไว้แม่จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้เจ้าทั้งสองกิน” แค่นึกถึงอาหารที่นางทำ เจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็แทบจะอาเจียนแล้ว นางทำอาหารไม่อร่อยเลย อย่าว่าแต่เด็กเลยแม้แต่ผู้เป็นพ่อที่นอนป่วยก็ไม่อยากกินอาหารที่บุตรสาวทำเช่นกัน ถ้าเขาไม่เป็นไข้ป่านนี้คงลุกไปเข้าครัวเองแล้ว ร่างบางของซูเม่ยเดินเข้าไปในครัวอย่างยิ้มแย้มในมือของนางมีไข่ไก่อยู่สองฟองกับผักที่นางไปแย่งเอาของเพื่อนบ้านมา ซูเม่ยเป็นสตรีที่ไม่เอาไหน อาหารนางก็ทำไม่อร่อย งานบ้านงานเรือนนางก็ไม่ทำ ปกติแล้วท่านพ่อของนางเป็นคนทำให้ เวลานี้ท่านพ่อล้มป่วย เรือนหลังเล็ก ๆ จึงรกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้าวของถูกวางกระจัดกระจายเต็มไปหมด ร่างบางทำข้าวต้มผักให้ท่านพ่อกับเด็กทั้งสองกิน ส่วนนางนั้นเก็บไข้เอาไว้กินเพียงคนเดียว เรื่องอะไรนางจะปล่อยให้ตัวเองอดแล้วยกของดี ๆ ให้เด็กสองคนนั้นกิน นางเก็บมาเลี้ยงก็ดีเท่าไหร่แล้ว ส่วนบิดาของนางนั้นนางทำสิ่งใดให้กินท่านก็กิน ไม่เคยมากเรื่องเลยสักครั้ง ร่างบางตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอาเด็กทั้งสองไปขาย นางไม่อยากเลี้ยงแล้ว ไม่สู้นำไปขายแล้วเอาเงินมาใช้จ่ายให้ตัวเองสบายดีกว่า “ท่านพ่อข้าวต้มร้อน ๆ มาแล้วเจ้าค่ะ รีบลุกขึ้นมาเถิดเดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน” กลิ่นของข้าวต้มลอยอบอวลไปทั่วเรือนหลังเล็ก ชายชราหนึ่งคนกับเด็กอีกสองคนต่างก็หันหน้าหนี ข้าวต้มของสตรีผู้นี้เหม็นยิ่งนัก “พวกเจ้าสองคนกินเยอะ ๆ เล่า ยิ่งตัวเล็ก ๆ อยู่” ร่างบางพูดออกไปราวกับว่าตัวเองนั้นหวังดี แต่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม นางกลัวว่าถ้าเด็กสองคนนี้ผอมจนเกินไปจะขายได้ราคาไม่ดี เมื่อคิดได้ดังนั้นมือเรียวบางก็ตักผักให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองเยอะ ๆ “ท่านแม่ข้าจะกินไม่หมดเอานะขอรับ ท่านแม่อุตส่าห์ไปเก็บผักมาอย่างยากลำบากถ้ากินเหลือคงเสียดายแย่เลย” “ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ ท่านพี่พูดถูก” พอพูดจบเด็กแฝดทั้งสองคนก็ขยิบตาให้กัน ขืนกินอาหารของสตรีผู้นี้จนหมดก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายอ้อม ๆ ซูเม่ยได้ยินเด็กน้อยพูดเช่นนั้นก็หลงดีใจ นางคิดว่าเด็กทั้งสองเป็นห่วงนาง จนตอนนี้นางก็เริ่มมีความลังเลขึ้นมาแล้ว ว่าจะขายเด็กทั้งสองออกไปหรือนางจะเลี้ยงเอาไว้ใช้งานดีเวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







