LOGINซูเม่ยเอ่ยถามออกไป ร่างเล็ก ๆ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวออกมา
“ข้ามีนามว่าอาซิงเป็นผู้ดูแลมิติร้านค้า นายท่านต้องการของสิ่งใด สามารถเรียกข้าได้ทุกเมื่อ” เจ้าตัวเล็กไม่พูดเปล่า แค่ตวัดมือครั้งเดียวก็มีของกินของใช้มากมาลอยอยู่กลางอากาศ ร่างบางตาเบิกกว้างยังมีเรื่องมหัศจรรย์กว่าการที่นางได้กลับมาเกิดในโลกต่างมิติอีกหรือ ลึก ๆ แล้วในใจของนางดีใจไม่น้อยเลย อาซิงเหมือนเข้ามาเป็นตัวช่วยของนางก็ว่าได้ “เช่นนั้นข้าขอไก่สองตัว เครื่องต้มยำแล้วก็ซาลาเปาสี่ก้อน” แค่นางเอ่ยสิ่งที่ต้องการออกมา ของทั้งหมดก็ปรากฏอยู่ในตะกร้าของนาง ร่างบางยิ้มออกมาอย่างดีใจ โชคดีที่ชาวบ้านไม่อยู่แถวนี้ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงเห็นว่านางยืนพูดคนเดียวแน่ ๆ “อาซิงขอบใจเจ้ายิ่งนัก” “เจ้านายของในมิตินี้ไม่ได้ให้ท่านโดยไร้สิ่งตอบแทน ตัวข้านั้นชอบเสพพลังแห่งความสุข ท่านสามารถนำสิ่งนี้ไปทำอะไรก็ได้ แค่ให้คนที่ได้รับรู้สึกมีความสุข พลังเหล่านั้นมันจะกลายเป็นอาหารทิพย์ให้แก่ข้า” “ได้ข้าจะลองดู” ร่างบางทำทีเดินหาของป่าสักพัก จากนั้นนางก็นำของที่ได้จากอาซิงกลับเรือน ระหว่างที่ร่างบางเดินกลับเรือนก็เจอร่างของฝูเยี่ยฟาง ซูเม่ยมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เป็นมิตรต่างกับฝูเยี่ยฟางที่กอดตะกร้าผักเอาไว้แน่น อีกทั้งสายตาที่ร่างบางมองมายังซูเม่ยนั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง “เดี๋ยวก่อน” เมื่อเห็นสตรีตรงหน้ากำลังจะเดินหนี ซูเม่ยก็เรียกเอาไว้ ร่างระหงเดินเข้าไปหาเพื่อนบ้านตัวน้อย พร้อมกับหยิบเอาไก่ในตะกร้าของตนไปให้ฝูเยี่ยหนึ่งตัว “ข้าให้เจ้า คิดเสียว่าแลกกับผักป่าที่ข้าเอาของเจ้าไปในวันนั้น” ซูเม่ยวางไก่ลงในตะกร้าแล้วเดินจากไปดื้อ ๆ ฝูเยี่ยฝางมองแผ่นหลังของซูเม่ยราวกับว่าตนนั้นกำลังเห็นผี สตรีร้ายกาจอย่างซูเม่ยมอบไก่ให้นาง สายตาของนางจ้องไปมองไก่ในตะกร้ายิ่งเป็นการตอกย้ำว่าเรื่องเมื่อครู่นี้เป็นความจริง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เหตุใดซูเม่ยจึงเปลี่ยนไปนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาในเรือนด้วยท่าทางปกติ อีกทั้งนางยังส่งยิ้มมาให้พวกเขาด้วย เจ้าก้อนแป้งทั้งสองถึงกับมองหน้ากัน เพราะปกติแล้วสตรีผู้นี้จะเดินบ่นมาแต่ไกล แต่วันนี้นางกลับพายตะกร้าเข้าไปในครัวด้วยท่าทีที่สงบเสงี่ยม ไม่โมโหเหมือนทุกครั้ง ด้วยความหิวมันทำให้ซูเม่ยไม่สนใจผู้ใด นางลงมือทำต้มยำไก่ทันที ส่วนเครื่องในไก่นางก็ล้างให้สะอาดแล้วนำมาผัด เมนูไก่นี่แหละเป็นการตอกย้ำชะตาชีวิตของร่างนี้ที่สุดแล้ว ในเมื่อเจ้าของร่างตายด้วยน้ำแกงไก่ ในตอนนี้นางได้เกิดใหม่อีกครั้งนางก็จะเริ่มต้นชีวิตด้วยเมนูไก่นี้แหละ “ซูต้าหนิง ซูจิน” ร่างของเด็กทั้งสองสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงของมารดาเรียก ทั้งสองพากันเดินเข้าไปในครัวด้วยความเร็ว ปกติแล้วถ้านางเรียกเช่นนี้มักจะมีงานให้ทำเสมอจะชักช้าไม่ได้ “ท่านแม่มีสิ่งใดให้พวกเราช่วยหรือขอรับ” “ซูจินก็จะช่วยด้วยเจ้าค่ะ” วาจาของเด็กทั้งสองที่เอ่ยออกมา ทำให้ซูเม่ยเอ็นดูมากกว่าเดิม เจ้าก้อนทั้งสองน่ารักที่สุด ร่างบางยิ้มกว้างออกมาก่อนที่จะนำซาลาเปายื่นไปให้เจ้าก้อนทั้งสอง “พวกเจ้ารับไปสิ ส่วนอันนี้นำไปให้ท่านตาด้วยนะ” “อู้ฮู้ น่ากินมากเลยเจ้าค่ะ ง้ำ ๆ” ซูจินหยิบขนมเข้าปากเขี้ยวจนแก้มตุ่ย ส่วนพี่ชายนั้นยังคงถือซาลาเปาเอาไว้ในมือเพราะไม่ไว้ใจสตรีผู้นี้เลย นางเคยร้ายกาจขนาดนั้นอยู่ ๆ จะมาใจดี ซูต้าหนิงเห็นน้องสาวกินท่าทางดูอร่อย เจ้าตัวน้อยก็เริ่มอดใจไม่ไหวเช่นกัน ร่างเล็กเลยลองกัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติของมันนั้นทั้งหอม ทั้งอร่อย “อร่อยหรือไม่” “อร่อยขอรับ” ซูต้าหนิงตอบออกไป ในขณะเดียวกันปากเล็ก ๆ ก็เคี้ยวซาลาเปาไม่หยุด ร่างบางสังเกตดูท่าทีของเด็กทั้งสอง เห็นได้ชัดว่าผู้พี่นั้นยังไม่ไว้ใจนาง ส่วนซูจินไม่มีสายตาที่ระแวงนางแล้ว ภารกิจแรกที่นางต้องทำก็คือเอาชนะใจเจ้าก้อนทั้งสอง นางจะทำให้ทุกคนลืมซูเม่ยที่เคยร้ายกาจไปให้ได้ “ข้าจะเอาขนมไปให้ท่านตากิน” เด็กทั้งสองรีบเดินเข้าไปหาท่านตาที่นอนพักอยู่ในห้อง ดูเหมือนจะชอบบิดาของนางมากกว่า เพราะท่านไม่เคยทำร้ายทั้งสองคนเลย ส่วนคนที่ดูร้ายที่สุดก็หนีไม้พ้นนาง ร่างบางนึกขึ้นได้ว่าบิดาของตัวเองนั้นกำลังป่วยจะกินอาหารที่หนักท้องเช่นนี้ไม่ได้ ซูเม่ยเลยเรียกอาซิงออกมาอีกครั้ง “อาซิง ข้าขอหมูสับที” “ขอรับนายท่าน ของที่ท่านต้องการได้วางอยู่ตรงหน้าแล้ว” ทันทีที่หมูสับปรากฏอยู่ตรงหน้า ร่างเล็ก ๆ ของอาซิงก็หายไป ร่างบางอดเปรียบเทียบกันกับชาติที่แล้วของนางไม่ได้ ชาติที่แล้วนางต้องทำงานอย่างลำบากถึงจะสามารถนำเงินไปแลกซื้อของมาทำอาหารได้ แต่ชาตินี้ทุกอย่างดูง่ายดายไปหมด แค่ต้องการอะไรอาซิงก็นำออกมาให้แล้ว ร่างบางรู้ดีว่านางจะทำเช่นนี้บ่อย ๆ ไม่ได้ ถ้าเรื่องนี้ถูกผู้อื่นรับรู้นางจะกลายเป็นคนประหลาดในสายตาของพวกเขา “ท่านตา อ้าปากเจ้าค่ะ ซูจินจะป้อน” “ขนมนี้ท่านแม่นำมาให้พวกเรา ท่านตากินเถอะขอรับจะได้มีแรง” ชายชราได้ยินดังนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ซูเม่ยนางรู้ความแล้วจริง ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นขนมของบุตรสาวชายชราเลยกินอย่างว่าง่าย ทั้งชีวิตของเขาซาลาเปาลูกนี้อร่อยที่สุดแล้ว กลิ่นหอมของอาหารลอยไปทั่วเรือน ทั้งสามคนที่ได้กลิ่นต่างก็ทำจมูกฟุดฟิดเพื่อดมกลิ่น “หอมยิ่งนัก ท่านพี่ท้องของข้าเริ่มหิวอีกแล้ว” ไม่ได้มีแค่ซูจินที่รู้สึกหิว เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารท้องของทุกคนก็เริ่มหิวเช่นกัน ร่างบางของซูจินจัดอาหารขึ้นโต๊ะ เจ้าก้อนทั้งสองเห็นอาหารที่นางถือมาไม่ใช่ข้าวต้มผักเหมือนอย่างเคยจึงรีบวิ่งเข้ามาดู ร่างบางถือข้าวต้มเข้าไปให้บิดาของตัวเอง “ท่านพ่อข้าทำข้าวต้มมาให้เจ้าค่ะ ท่านกินเยอะ ๆ นะเจ้าคะจะได้มีแรง” น้ำตาของชายชราเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง บุตรสาวที่เขาใฝ่ฝันบัดนี้ได้มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “วางไว้เถอะเดี๋ยวพ่อกินเอง เจ้าออกไปดูเด็กทั้งสองเถอะ”เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







