บทที่ 1 คนในความลับ (03)

“เธอช้าไป”

          จังหวะของนลิษามันงุ่มง่าม ช้าไปนิด

          “เด็กดี เร็วกว่านี้หน่อยครับ...” ปรมะอ้อนวอน

          นลิษาไม่ขัดความต้องการ กดมือลงน้ำหนักกับไหล่กว้างเพื่อขยับสะโพกเร็วไวขึ้น

          ปรมะขบฟันแน่นเมื่อความปรารถนาถูกตอบสนอง ปากหนาครางกระเส่าไม่หยุด ก่อนจะใช้อุ้งมือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปบีบเคล้าทรวงละมุนที่ไร้สิ่งห่อหุ้มอย่างมันมือ  พลางโน้มใบหน้าไปใช้ปลายลิ้นเปียกชื้นสัมผัสกับทรวงเต่งตึงผ่านเนื้อผ้า

          “คุณโปรด”

          นลิษาครางสยิว อึดใจต่อมาเธอก็ต้องครางลั่นยามถูกขบด้วยฟันคมๆ ที่ทำให้เสียวซ่านไปทั่วกาย

          ชายหนุ่มแทะเล็มยอดเกสรด้วยปากของเขา มือสากเลื่อนต่ำไปเกี่ยวชายกระโปรงชุดนอนขึ้นแล้วดึงออกจากศีรษะทุยสวย

          วินาทีนั้นปรมะก็ใช้สายตามองแทนคำชม เรือนร่างของนลิษาสวยถูกใจเขาเสมอ

          เขาปล่อยให้หญิงสาวโยกไหวต่อไป ผลัดกันมีความสุข ก่อนจะเป็นฝ่ายคุมเกมอีกครั้งด้วยการจับร่างนุ่มให้นอนราบลง เอวสอบกระแทกกระทั้นหนักหน่วง สองมือค้ำยันกับหัวเตียงไว้

          นลิษาบิดกายดิ้นเร่าเป็นระยะกับความสุขสมที่ก่อตัวคล้ายพายุ และมันยิ่งมากขึ้น เร็วไวขึ้น จนเธอแทบขาดใจ

          “คุณโปรด” เสียงเล็กๆ แหบพร่า เขาทำให้เธอคล้ายคนคลั่ง อารมณ์ถูกปลุกเร้าไม่หยุด

          ฝ่ายคนตัวโตยังคงเดินหน้าถี่รัว คล้ายๆ ว่าอยากจะแกล้ง จนเธอต้องทุบอกกว้างไปหนึ่งหน ชั่วครู่ต่อมาเขาก็จับเธอพลิกนอนคว่ำ ดึงสะโพกสวยให้ตั้งขึ้นแล้วบดเบียดกระแทกกระทั้น

          นลิษาก้มหน้าลงไปกรีดร้องกับหมอน ขยับสะโพกตอบโต้เขากลับไปบ้าง แล้วนึกค่อนขอดในความเจ้าเล่ห์นั้น แต่เธอก็เต็มใจโอนอ่อนตาม เพราะที่ผ่านมาชายหนุ่มให้เธอมากกว่าที่เรียกร้องไม่รู้ตั้งกี่เท่า

          หากไม่มีปรมะเธอก็คงไม่ได้ทุกสิ่งกลับคืนมาและคงไม่อยู่รอดปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้ อึดใจเดียวก็มีสิ่งหนึ่งดึงเธอให้หลุดออกจากภวังค์

          จะเป็นอะไรไปได้ นอกจากเขาที่เริ่มจับเธอเปลี่ยนท่วงท่าอีกแล้ว หลังจากนั้นเธอก็ได้แต่ร้องครวญครางไม่หยุด

          “อื้อ…”

        

          “ลิษาช่วยค่ะ”

          หญิงสาวกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงไปหาคนที่สูบแรงเธอไปแทบหมด แต่เขากลับสามารถตื่นเช้าได้ราวกับไม่เหนื่อยและเมื่อยเลยสักนิด มือบางยื่นไปช่วยปรมะผูกเนกไท ในวันนี้เขาเลือกใช้เนกไทสีดำและเหมือนจะฉีดน้ำหอมกลิ่นโปรดที่เธอเองก็ใช้เช่นกัน สายตาไม่วายแอบไล่มองการแต่งตัวที่ดูเนี้ยบกว่าปกติ

          “เร็วหน่อย ก่อนเธอจะต้องรีดชุดให้ฉันอีกรอบ” ปรมะก้มลงมากระซิบข้างหู สายตาจ้องมายังดวงหน้าหวาน

          หากนลิษายังอ้อยอิ่งเขาอาจจะสายเอาได้ กลิ่นกายหอมๆ ของหญิงสาวกระตุ้นอารมณ์เขาได้เป็นอย่างดี

          นลิษาส่งค้อนวงโตมาให้แล้วรีบเร่งมือผูกเนกไทให้ไวขึ้น ขืนชักช้าเธออาจจะหมดแรงบนเตียงไปอีกรอบ                 

          “ทำไมวันนี้แต่งตัวหล่อจังคะ”

          “ทุกวันไม่หล่อ?” ปรมะเอียงคอนิดๆ เขาต้องไปพบคนสำคัญจึงต้องดูดีสักหน่อย

          “หล่อค่ะ แต่วันนี้หล่อเป็นพิเศษ” เขาทั้งหล่อทั้งดูดีอยู่ทุกวัน แต่วันนี้พิเศษกว่าวันไหนๆ

          “ฉันต้องไปพัทยาและคงไม่ได้กลับมาหาสามวัน” สิ้นประโยคก็เห็นความแวววาวในดวงตาคู่สวย

          “ดีใจ?”

          “เบาใจต่างหากค่ะ ก็คุณโปรดเอาแต่ใจ” หญิงสาวทำท่าถอนหายใจประกอบด้วย ก่อนเบะปากใส่เขาไปหนึ่งหน คนตรงหน้าแสนจะเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง

          “ก็ที่ผ่านมาเธอตามใจฉัน” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก โบ้ยว่าทั้งหมดคือความผิดของนลิษา ใครให้เจ้าตัวตามใจเขากันเล่า ทำเขาเหลิงไปไกล

          “ลิษาผิด?” หญิงสาวยกนิ้วขึ้นชี้ใส่ตัวเอง ไหงกลายเป็นความผิดเธอเสียได้ พลันทำท่าบึ้งใส่

          “งั้นฉันอนุญาตให้เธอเข้มงวดกับฉันได้”

          “แน่นะคะ” เธอถามย้ำพร้อมกับทำตาโต หนนี้ถึงตาเธอบ้างแล้ว

          “แต่แค่บนเตียงเท่านั้น นลิษา”

          “คุณโปรดมีแต่ได้กับได้” คนฟังยกมือขึ้นมากอดอก นึกว่าเขาจะยอมเสียผลประโยชน์เสียอีก

          “ก็ฉันเป็นนักธุรกิจ” ปรมะไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เรื่องผลประโยชน์เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขาเสมอ ก่อนแววตาจะเข้มขึ้นเมื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา 

          “หัดปฏิเสธคนให้เป็นนลิษา อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อนอีก ใครทำผิด คนนั้นควรรับผิดชอบ” การช่วยเหลือคนอื่นนั้นไม่ผิด แต่ไม่ใช่ใจดี ใจอ่อนไปเสียทุกครั้ง

          “งั้นลิษาขอเริ่มจากคุณโปรดเป็นคนแรกละกันค่ะ” นลิษายิ้มแห้งๆ รู้ดีว่าเขาหมายถึงเรื่องที่ทำงาน เธอมักรับปากช่วยงานคนอื่นเสมอ จนบางครั้งกลายเป็นเธอที่ต้องทำงานหนักเป็นสองเท่า

          “ฉันคือข้อยกเว้น” ปรมะกระตุกยิ้ม เดี๋ยวนี้นลิษาก็เจ้าเล่ห์ไม่เบา มือหนาพลิกนาฬิกาเรือนแพงขึ้นดู “ฉันต้องไปแล้ว”

          หญิงสาวเดินออกไปส่งชายหนุ่มที่หน้าประตูห้องและไม่ลืมกล่าวคำอวยพร

          “เดินทางปลอดภัยนะคะคุณโปรด”

          “ไว้จะซื้อขนมมาฝาก”  

          นลิษายิ้มกว้าง ชอบที่เขานึกถึงเธอ ไม่ว่าจะไปที่ใดเขามักมีของติดมือมาฝากเสมอ ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้เธอต้องตวัดตาค้อน

          “และจะมาเอาชดเชย...อยากเอาตรงนี้” ดวงตาคมกริบวาวขึ้นราวกับพระอาทิตย์ได้ย้ายเข้าไปอยู่ด้านใน พร้อมปรายตามองตรงประตูห้อง

          “ไปได้แล้วค่ะ” นลิษาดันตัวของปรมะให้พ้นประตูไป เดี๋ยวเขาไปสายแล้วจะกลายมาเป็นความผิดเธออีก กระนั้นเจ้านายหนุ่มก็ไม่วายเข้มงวด

          “อย่าไปทำงานสายล่ะ”