LOGIN“ข่าวคุณโปรด” จันทร์เจ้ารีบบอก
“คุณโปรดของพวกเรามีข่าวอะไรเหรอ” ปาริตารีบถามต่อ แล้วพากันชะโงกหน้าไปมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่จันทร์เจ้ายื่นมาให้มุงดู
“นี่ไง ตอนนี้แผนกบัญชีเม้าท์กันสนั่นเลย”
JANGJIT : คุณโปรดของเรากำลังมีความรัก
CHOM : ยังไง เล่าด่วนค่ะพี่แจงจิต
JANGJIT : เมื่อวานพี่ไปเจอคุณโปรดควงสาวที่พัทยา หวานฉ่ำมากกก
CHOM : ตาฝาดหรือเปล่าคะ ไม่เห็นมีข่าวเลยว่าคุณโปรดมีแฟนแล้ว
JANGJIT : ไม่ฝาด ฉันยืนยันได้ ตัวเล็ก ผิวขาว สวยมาก โคตรจะเหมาะสมกัน
CHOM : ขอภาพยืนยันด่วนค่ะพี่แจงจิต
JANGJIT : ส่งรูป
CHOM : ว้ายตายแล้ว นี่คุณโปรดจริงๆ ด้วย
“แบบนี้สาวๆ ที่บริษัทเราก็อกหักน่ะสิ” ปาริตาทำหน้าเสียดายและออกอาการเซ็ง เธอเองก็แอบหมายตาปรมะเอาไว้ หลังเลิกรากับพ่อของลูกแสนเฮงซวยไป
“อาจจะไม่ใช่คุณโปรดก็ได้ เห็นแต่ข้างหลังแบบนี้ ภาพชัดๆ แบบเห็นหน้าก็ไม่มี ที่สำคัญใครๆ ก็รู้ว่าคำพูดของพี่แจงจิตต้องเอามาหารก่อนถึงจะเชื่อได้ ”
กนิษฐาคิดว่าอาจจะเป็นข่าวโคมลอย ภาพที่เอามาก็มโนกันเอาเอง เผลอๆ คนที่อีกฝ่ายเห็นอาจไม่ใช่เจ้านายของพวกเธอ“ถ้าถ่ายมามากกว่านี้เดี๋ยวก็โดนฟ้องกันพอดี แล้วจะไม่ใช่ได้ยังไง ก็คุณโปรดอยู่พัทยา”
ปาริตายังคงทำหน้าบูด เชื่อว่าข่าวนี้มีมูล ขณะคนอื่นไม่ได้ออกความคิดเห็นอีก เวลานี้หัวใจของนลิษากำลังเต้นช้าลง เมื่อคนในภาพใส่เสื้อที่ดูคล้ายกับปรมะมาก ทว่าภาพที่เห็นค่อนข้างไกลและไม่ได้คมชัดนักทำให้ไม่แน่ใจสักเท่าไร“จะใช่เขาหรือเปล่า...แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน”
บทที่ 2 คนโปรด
“ลิษา”
เสียงเรียกพร้อมการสะกิดเบาๆ ส่งผลให้นลิษาหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ไม่ห่าง
“คะพี่ลิน มีอะไรหรือคะ”
“เป็นอะไรหรือเปล่า พี่เรียกเราหลายรอบแล้ว” อลินมองลูกน้องในแผนกอย่างห่วงใย หลังจากช่วงเที่ยงนลิษาดูซึมๆ ไป
“เปล่าค่ะ”
“งั้นส่งงานล่าสุดมาให้พี่ดูหน่อยนะ”
“ได้ค่ะพี่ลิน”
นลิษารีบดึงสติกลับมาแล้วรีบกดส่งงานไปให้หัวหน้าตรวจสอบ บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นเพียงคนร่วมงานของปรมะเท่านั้น อีกอย่างก็ยังไม่มีอะไรยืนยันว่าภาพนั้นเป็นเขา เธอจึงไม่ควรคิดมากไปจนเสียงาน
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงตอนเลิกงาน นลิษารีบตรงดิ่งกลับเพนต์เฮาส์ในทันที ระหว่างนั่งรถบีทีเอสเธอก็กดสั่งอาหารตามที่ปรมะบอกไว้ หลังจากจัดเตรียมจานและเครื่องดื่มไว้ให้หนุ่มๆ เสร็จเรียบร้อย ไม่นานอาหารก็ถูกนำมาส่งที่ชั้นล็อบบี ก่อนจะได้รับข้อความจากคนของเธอ
KHUN : เพื่อนฉันจะไปถึงตอนสามทุ่มนะ
Nali-sa: แล้วคุณโปรดล่ะคะ
เธอพิมพ์ข้อความตอบโต้ไป อยากรู้เขาจะมาถึงห้องพร้อมเพื่อนหรือจะกลับมาก่อน จะได้บริหารเวลาได้ถูกต้อง
ไม่ถึงอึดใจข้อความที่รอก็ตอบกลับมา
KHUN : ฉันมีนัดทานข้าวกับคุณแม่
Na-lisa: คุณจะไม่กลับมาหรือคะ
ครั้งนี้ปรมะเงียบหายไปไม่ได้ตอบกลับมาอีก ส่งผลให้คนเฝ้ารอมีสีหน้ากังวล ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจเพื่อนๆ ของชายหนุ่ม ทว่าปกติแล้วเขาจะอยู่ด้วยเสมอ
หรือเพราะเธอกำลังจะไม่สำคัญแล้ว…
“ไม่เอาน่าลิษา อย่างี่เง่า”
ศีรษะทุยสวยส่ายไปมา ยับยั้งความอ่อนไหวทางอารมณ์ แล้วรีบเดินไปเปิดตู้เย็นทำเมนูโปรดของชายหนุ่มและเพื่อนๆ เพิ่มอีกหนึ่งอย่าง
นั่นคือสเต๊กเนื้อริบอายแบบมีเดียมที่ย่างให้เนื้อในเป็นสีชมพูและมีความฉ่ำ หญิงสาวรีบเร่งมือเพราะอีกไม่นานเพื่อนๆ ของปรมะก็จะมาถึงแล้ว ทว่าสักหนึ่งชั่วครู่ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนให้หันไปสนใจ เมื่อพบว่าอินสตาแกรมของปรมะมีการอัปเดต นิ้วเล็กก็กดเข้าไปดูอย่างเร็วไว
PROD PARAMA : HAPPY TIME
เขาเขียนข้อความพร้อมลงภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เธอยิ้มตาม ไม่ได้มีอาการขุ่นเคืองทางจิตใจแม้แต่น้อย เพราะคนคนนั้นคือมารดาของปรมะ
เธอเคยมีโอกาสได้เห็นท่านอยู่สองหนที่บริษัท ปกติแล้วอีกฝ่ายจะเดินทางไปทำธุรกิจกับสามีที่ต่างประเทศ ส่วนคนเป็นบิดาไม่เคยเจอเลย แต่ก็เห็นจากในข่าวว่าตอนนี้กำลังลงทุนกับธุรกิจท่าเรือ
นลิษานึกตำหนิตัวเองที่สงสัยคนตัวโต เธอควรดีใจที่เขาได้ใช้เวลากับมารดาบ้าง เพียงว่าในจังหวะนั้นสายตากลับเห็นสิ่งที่ไม่อาจทำเป็นมองข้ามไปได้
ในรูปนั้นมีปลายนิ้วเรียวเล็กที่เล็บนั้นทาสีชมพูอ่อนสลับกับสีขาวติดเข้ามาด้วย
“ของใครกัน”
เสียงนุ่มๆ ที่มีความเหนื่อยหอบเอ่ยบอก ก่อนจะถูกพลิกจับให้นอนฟุบหน้าไปกับโซฟา ก้นสวยถูกยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็ทำให้เธอครางไม่เป็นคำ สะโพกสอบกดหนักและถี่รัวพร้อมโน้มตัวไปบีบขยำทรวงละมุน ใบหน้าบิดเบี้ยวเมื่อความสุขพัดวนใกล้จะแตกกระจายเต็มที แต่เขาก็ยั้งตัวไว้เพราะยังอยากมีความสุขกับคนตัวเล็กไปอีกนานๆ นลิษาตวัดตาค้อน เพราะอีกนิดเดียวเธอจะกรีดร้องอย่างสุชสมอยู่แล้ว แต่เอวหนากลับผ่อนปรนแรงลงแล้วจับเธอพลิกเปลี่ยนท่วงท่ามายืนบนพื้น ยื่นมือไปจับพนักพิงแขน ขณะขาข้างหนึ่งนั้นถูกยกขึ้น ลำตัวเคลื่อนไหวไปด้านหน้าจากแรงกระแทกของปรมะ “อื้อ” เธอปล่อยเสียงครางสยิวเมื่อความปรารถนากลับมาตีวนถี่หนัก ความเหนื่อยหอบทวีคูณ แต่แน่นอนว่าคนอย่างปรมะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เพราะชายหนุ่มเหมือนจะมีเป้าหมายใหม่ คล้ายๆ อยากจะพาเธอทัวร์ไปรอบบ้านของตัวเอง เธอถูกดันให้เดินถอยหลังไปติดกับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นวางบนนั้น แล้วถูกขบกัดเบาๆ ตรงหน้าอก ขณะชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวไม่หยุด จนในที่สุดเขาก็ทำให้เธอได้กรีดร้องสมใจ ปรมะเองก็คำรามลั่น หลังจากนั้น
ปรมะเชื่อว่าอีกไม่นานต้องมีคนแพ้ แล้วเดินหน้าจูบอย่างดุดัน เร่าร้อน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปคลอเคลียที่ลำคอระหงและขบฟันเบาๆ สร้างรอยคิสมาร์ก ขณะที่มือหนาคอยบำรุงบำเรอทรวงอวบอูมทั้งซ้ายและขวา ทว่าคนตัวเล็กของเขากลับยังไม่ยอมแพ้ หนนี้เขาจึงใช้มืออีกข้างลากต่ำลงไปยังต้นขาขาว นั่นทำให้เห็นว่านลิษาสะดุ้งนิดๆ เมื่อใกล้จุดอ่อนไหว แต่ก่อนจะลงมือต่อก็เงยหน้าไปกระตุกยิ้มร้าย คนตัวเล็กรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มจะเดินเกมหนัก อึดใจนั้นก็เห็นมือหนาเลื่อนไปดึงกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอให้พ้นลำตัวไป สายตาคู่นั้นอ้อยอิ่งมองจุดบอบบางที่ยังมีแพนตี้ห่อหุ้มอยู่ มือแกร่งกรีดนิ้วไปยังเนื้อบางเบานั่น ทำให้เขาเริ่มได้ยินเสียงครางนิดๆ “อื้อ” นลิษากลั้นเสียงครางแทบไม่อยู่ ก่อนใบหน้าจะต้องบิดเบี้ยวกับความเสียวซ่านยามนิ้วแกร่งกดหนักยิ่งกว่าเดิม แถมยังคลึงถี่ๆ พร้อมกับตวัดลิ้นเลียตรงรอยแยก แม้จะมีพันธนาการขวางกั้นอยู่แต่ความเปียกชื้นก็ทำให้หญิงสาวถึงกับเกร็งตัว ลมหายใจหอบถี่กว่าเดิม สมองของนลิษากำลังพร่าเบลอ แล้วอึดใจนั้นลมหายใจก็สะดุดกึกเมื่อแพนตี้กำลังถูกรูดออกจ
“รอจนจะเปลี่ยนใจแล้วค่ะเนี่ย” ดวงตามีประกายครุ่นคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจดีหรือไม่ ทำให้มีเสียงแย้งขึ้นทันควัน “ห้ามเปลี่ยนใจนะลิษา ผมไม่ยอม” กรอบหน้าคมเข้มส่ายเป็นพัลวัน หากทำแบบนั้นเขาจะร้องไห้จริงๆ ด้วย เขาอดเปรี้ยวไว้กินหวานมานานเหลือเกินก็ตั้งแต่นลิษาหายไปตอนนั้น “เห็นใจพ่อแมวตาดำๆ เถอะนะครับ” เขาอ้อนไป กลัวหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ “งั้นพ่อแมวก็รีบไขกุญแจเข้าบ้านมาค่ะ แม่แมวจะไปรอด้านใน” นลิษายื่นกุญแจผ่านประตูรั้วไปให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเดินไวๆ เข้าบ้านไปด้วยความเขินอาย แม้จะพร้อมแล้ว แต่ก็มีอาการประหม่าเป็นอย่างมาก เพราะเธอนั้นร้างสนามไปนาน แล้วรู้สึกว่ามือไม้นั้นเกะกะไปหมด พอเดินเข้าไปด้านในบ้านก็ไม่รู้ว่าควรจะไปหยุดอยู่ตรงไหนดี หญิงสาวถึงกับต้องเป่าปากแรงๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ไม่กี่อึดใจเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวไวๆ เข้ามาในบ้าน และเห็นชายหนุ่มกดล็อกกลอนประตูทันที “ดูดาวต้องรอดูตอนกลางคืนนะคะ ตอนนี้ยังไม่มืดเลย” “แค่ลิษาปิดตาก็มืดเหมือนตอนกลางคืนแล้วครับ” ปรมะเสนอวิธี
ดาวประจำใจ 4 ช่องยูทูบดาว-ลิษา กำลังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น เจ้าของช่องอย่างนลิษายิ้มแก้มปริ แม้มันจะแค่หลักพัน แต่ก็ถือว่าเป็นการตอบรับที่ใช้ได้ แน่นอนว่าคนที่มากดถูกใจและติดตามกันคนแรกไม่พ้นปรมะ จนวันเวลาผ่านมาอีกสี่เดือน ในวันนี้เธอเพิ่งอัปโหลดเสียงร้องของตนเองลงช่องเพิ่ม ไม่ถึงนาทีก็มีคนหนึ่งมากดถูกใจ “เสียงเพราะมากเลยครับ” นลิษามองรายชื่อคนคอมเมนต์แล้วอมยิ้ม ไม่ถึงนาทีก็ได้รับสายของเขา “เสียงเพราะมากเลยครับลิษา” นอกจากคอมเมนต์ชมแล้ว ปรมะก็ไม่ลืมชมผ่านสายโทรศัพท์ด้วย ใบหน้านั้นมีแต่ความภูมิใจในความเก่งของแฟนสาว “ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณแฟงตัวยง ว่าแต่ทำอะไรอยู่คะ” เรียกว่าปรมะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเธอก็ไม่ผิด เขาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เธอมีทุกวันนี้ เพราะในช่วงแรกที่อัปคลิปลงไปแทบจะไม่มีผู้ติดตามเลย จนเกือบท้อถอย แต่ปรมะนั้นบอกให้สู้ต่อและช่วยติชมจนมีการตอบรับที่ดีขึ้น “กำลังจะไปประชุมครับ อีกสิบนาที” “อ้อ...” หญิงสาวลากเสียงยาวคล้ายมีอะไรบางอย่าง “ลิษามีอะไรหรือครับ” แน่นอนว่าปรมะจับน้ำเสียงได
เมื่อตะวันกลับมาฉายแสงอีกครั้ง คู่รักคู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องการไปใส่บาตรด้วยกันตรงหน้าโฮมสเตย์ โดยจะมีพระพายเรือผ่านมา ในวันนี้จึงได้รู้สึกอิ่มบุญด้วย นลิษาเหลือบตามองคนที่ช่วยประคองมือเธอยามยื่นขนมไปใส่ไว้ในบาตร ปรมะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงยีนส์สีเข้มที่เข้ากับชุดของเธอ ในช่วงบ่ายเธอและเขาต้องเดินทางกลับกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมวางแผนงานในไตรมาสต่อไป แต่ก่อนจะกลับก็ไม่ลืมแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำแดงที่ขึ้นชื่อ รวมถึงไปตลาดแม่กลองด้วย ทว่าขณะกำลังเดินเล่นอยู่ในตลาด ดวงตากลมโตก็ต้องส่งค้อนให้คนที่คล้ายกำลังอ่อยกันอยู่ หลังปลดกระดุมลงไปถึงสามเม็ดจนเห็นหน้าอก คงเพราะอากาศเริ่มร้อนด้วยกระมัง ด้านปรมะคว้ามือนุ่มไปกุมไว้แล้วพาเดินลึกเข้าไปด้านในตลาด มืออีกข้างจับเสื้อแล้วสะบัดเล็กน้อย อยากให้ลมช่วยให้เขาคลายความร้อน “ลิษามีเรื่องจะปรึกษาคุณโปรดด้วยค่ะ” นลิษาเอ่ยขึ้น “ว่ามาสิครับ” ปรมะทำสีหน้าอยากรู้ “ลิษาอยากจะลองทำช่องยูทูบน่ะค่ะ ว่าจะอัดคลิปคัฟเวอร์เพลงลง คุณโปรดว่าดีไหมคะ” ตอนนี้เธออยากกลับมา
จากนั้นการออกเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่หญิงสาวเป็นคนเอ่ยชวน ปรมะขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบ ส่วนนลิษานั้นชวนพูดคุยไปตลอดทาง บางทีก็ส่งเสียงร้องคลอไปกับเพลงที่เจ้าของรถเปิด เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้ปะทะกับสายลมที่มีไอร้อนนิดๆ กิจกรรมแรกที่ตกลงกันไว้ไม่พ้นการออกไปหยอดหอยหลอด ซึ่งต้องซื้ออุปกรณ์และนั่งเรือออกไป นลิษานึกถึงสมัยเด็ก แม้จะมีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จำได้ดีว่าตอนนั้นเธอก็ตื่นเต้นเช่นตอนนี้ ปรมะประคองหญิงสาวลงเรือ ก่อนคนทั้งคู่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายเก็บบรรยากาศ เมื่อเรือแล่นไปถึงจุดที่มีผู้คนกำลังหยอดหอยหลอดอยู่นั้นก็ก้าวเท้าลงไป “คุณโปรดว่าวันนี้เราจะได้หอยสักตัวไหมคะ” เธอเห็นเด็กๆ หิ้วหอยมาเต็มถุงจึงหันไปถามคนข้างกาย เพราะมีแววน่าจะได้อับอาย “ต้องได้สักตัวละครับ ว่าแต่เรามาแข่งกันไหม” “รางวัลเป็นอะไรล่ะคะ” เธอถาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตาวาวขึ้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องคิดถึงผลรางวัลมาแล้วแน่นอน “ถ้าลิษาชนะ ผมจะยอมให้ลิษาหอม ถ้าผมแพ้ ผมก็จะยอมให้ลิษาหอม...เป็นอันว่าตกลงนะครับ ผมไปหาหอยก่อน


![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




