บทที่ 2 คนโปรด (02)

“ของใครกัน”

          ใครที่ได้เป็นอีกหนึ่งความสุขของปรมะ แต่ไม่ทันให้ได้คิดวิเคราะห์ใดๆ ก็ต้องกลับมาให้ความสนใจเนื้อในกระทะ

          “ตายแล้วเกือบไหม้เลย”

          นลิษาตกใจรีบวางสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะ ไม่เช่นนั้นวันนี้หนุ่มๆ คงได้อดกินเนื้อแน่ แล้วก็นำมันมาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะหยิบซอสลงมาเทใส่ถ้วยใบเล็ก จากนั้นจึงยกไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร ดวงตาเหลือบมองดูนาฬิกาพบว่ามันเกินเวลานัดมาเกือบสิบห้านาทีแล้ว แต่ยังไม่มีใครมาเลย

          กระทั่งเวลาผ่านมาอีกยี่สิบนาทีก็มีคนหนึ่งปรากฏตัว

          “คุณโปรด” นลิษาระบายยิ้มกว้างทันทีหลังเห็นปรมะเปิดประตูเข้ามาในห้อง เธอเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่รีบเดินเข้าไปหา ในที่สุดเขาก็กลับมา

          “ทำไมยิ้มแบบนั้นกัน” คนที่รีบกลับมาเลิกคิ้วมอง

          “ก็ลิษาคิดว่าคุณโปรดจะไม่กลับมาเสียอีก แต่เพื่อนคุณยังไม่มาเลยนะคะ” เธอบอกไปอย่างไม่อ้อมค้อม

          “พวกมันไม่มาที่นี่แล้ว”

          “อ้าว ทำไมล่ะคะ” เธอเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ

          “ฉันให้ไอ้ภพไปกินที่ห้องของมันแทน ไลน์มาบอกแล้วไม่ได้อ่านหรือไง” หลังถูกมารดาตามตัวแบบกะทันหัน เขาจึงกลัวว่าจะกลับมาไม่ทันเลยส่งข้อความไปบอกกับภพธรให้ใช้ห้องของมันแทน เพราะไม่อยากให้หญิงสาวต้องรู้สึกอึดอัดใจ

          “ลิษาไม่เห็นเลยค่ะ” นลิษานึกสงสัยแล้วเดินไวๆ ไปหยิบสมาร์ตโฟนมาดู ก่อนจะโชว์หน้าจอให้ชายหนุ่มเห็นว่าไม่มีข้อความใดส่งมา

          คนตัวโตทำหน้าใคร่รู้ มั่นใจว่าเขาส่งข้อความนั้นให้หญิงสาวจริงๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “สงสัยฉันจะกดส่งผิดคน เพราะตอนนั้นก็คุยกับไอ้ภพอยู่ด้วย”

          หลังส่งข้อความเขาก็ไม่ได้สนใจอีก เพราะอยู่กับมารดา ส่วนตอนนี้หน้าจอก็ดับสนิทไปแล้วเพราะแบตหมด

          “เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนเสื้อก่อน ว่าแต่เตรียมของเสร็จแล้วใช่ไหม เดี๋ยวเราต้องยกไปห้องด้านล่าง”

          “เสร็จแล้วค่ะ”

          หญิงสาวตอบก่อนจะเห็นปรมะเดินไวๆ เข้าไปในห้องนอน ไม่นานก็กลับออกมาด้วยเสื้อยืดตัวโคร่ง

          จากนั้นเธอและเขาก็หันไปยกอาหาร มุ่งหน้าไปยังลิฟต์ตัวกว้าง โดยมีกลาง กนต์ระพี เพื่อนของปรมะเข้ามาช่วยด้วย

          “คีย์การ์ดอยู่ในกระเป๋ากางเกง ลิษา” ปรมะที่หิ้วเครื่องดื่มมาเต็มสองมือเอ่ยขอความช่วยเหลือกับหญิงสาวที่ถือเพียงขนมขบเคี้ยว    

          นลิษารีบล้วงมือไปหยิบคีย์การ์ดของภพธร เพื่อนของเขาอีกคน มาทาบลงบนเครื่องรับสัญญาณ แล้วลิฟต์ก็นำพาไปยังชั้นที่ต้องการ

          เมื่อมาถึงห้องก็เปิดเข้าไปด้วยคีย์การ์ดใบเดิม สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นฉุนนิดๆ ของทั้งสีน้ำและสีเทียน ตามมาด้วยเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆ ตามสไตล์ของเจ้าของห้อง ด้วยภพธรนั้นนอกจากจะเป็นนักธุรกิจแล้วยังเป็นจิตรกรด้วย ทำให้ภายในห้องมีภาพวาดวางตั้งเรียงรายอยู่ทั่วไปหมด      

          ที่ผ่านมาพวกหนุ่มๆ จึงมักเลือกขึ้นไปสังสรรค์ที่ห้องของปรมะเป็นส่วนใหญ่ เพราะกลัวว่าจะไปทำให้งานศิลป์ของเพื่อนเสียหาย

          “ที่ริมระเบียงเลยครับคุณลิษา” ภพธรที่กำลังยกเก้าอี้ไปเสริมนั้นเอ่ยบอกนำทางหญิงสาวและคล้ายๆ เป็นการทักทายด้วย

          นลิษายิ้มรับแล้วเดินตรงไปอย่างเร็วไว เธอเคยมาห้องนี้ประมาณสองหน จึงจำได้ว่าระเบียงของเขาอยู่ส่วนไหน ก่อนจะวางขนมขบเคี้ยวลงบนโต๊ะ

          “ขอบคุณมากเลยนะครับ”

          “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอยากได้อะไรอีกบอกลิษานะคะ”

          “ไม่รบกวนแล้วครับ หลังจากนี้ถ้าอยากได้อะไรเดี๋ยวผมไล่ให้ไอ้โปรดลงไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่างเองครับ” ภพธรส่งสายตาขอบคุณไปย้ำบอกอีกรอบ

          “เธอกลับขึ้นห้องไปพักเถอะ” ปรมะพยักพเยิดหน้าบอก พร้อมส่งสายตาขอบคุณ

          “งั้นลิษาไปนะคะ”

          สิ้นวาจาหญิงสาวก็พลิกตัวกลับห้องพักไปทำความสะอาดห้องครัว ไม่นานเท่าไรก็เดินเข้าห้องนอนไปพักผ่อน ทว่าเมื่อใจเริ่มว่างก็เริ่มคิดถึงเรื่องที่ยังติดอยู่ในใจ

          “เธอเป็นใครกันนะ”

          นลิษาขบคิดถึงมือปริศนาในภาพ แล้วหัวใจก็มีอาการหน่วงหนึบขึ้นมา บางทีอาจจะเป็นปวีญา พี่สาวของปรมะก็ได้ หญิงสาวคิดในแง่ดีและไม่อยากเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย มือนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดวล็อกเกี่ยวกับการทำอาหารดู จะได้ไม่ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ แต่กลับมีบางอย่างติดมือมาด้วย

          “เราลืมคืนคีย์การ์ดให้คุณโปรดนี่”         

          นลิษาไม่รู้ว่าเก็บใส่กระเป๋ากางเกงมาตั้งแต่ตอนไหน หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นเพื่อจะนำไปคืน เพราะหากหนุ่มๆ จะลงไปซื้อของจะต้องใช้มันเพื่อกลับมายังชั้นของภพธร

          ในด้านชายหนุ่มทั้งสามเวลานี้กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศริมระเบียงยามค่ำคืนที่ดีใช้ได้ ไม่มีลมร้อนมาให้กวนใจ การมารวมตัวกันในวันนี้เพราะต้องคุยงาน ช่วงนี้หาเวลาว่างพร้อมกันได้ยากมาก

          “กูว่าจะเปิดรับทีมพัฒนาแอปฯ เพิ่ม พวกมึงว่าไง อยากหาคนเก่งๆ มาเสริมประสิทธิภาพแอปฯ ของเรา” ภพธรเป็นคนเปิดหัวข้อนี้พร้อมยื่นประวัติคร่าวๆ ของนักพัฒนาแอปพลิเคชันที่อยากดึงตัวมาร่วมงานด้วยให้แก่เพื่อนทั้งสอง

          พวกเขาร่วมหุ้นกันทำบริษัทช็อปปิงออนไลน์ที่รวบรวมร้านค้ามากมายไว้ในที่เดียว ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงพัฒนาแอปพลิเคชันและศึกษาข้อมูลอื่นๆ อีกมากมาย ทั้งการขนส่ง การคิดต้นทุน รวมถึงการทำโฆษณาต่างๆ

          “คนนี้น่าสน” กนต์ระพียกประวัติของคนที่เตะตาขึ้นมาให้เพื่อนได้เห็น

          “กูก็คิดว่าคนนี้ใช้ได้” ปรมะเห็นพ้องกับกนต์ระพี

          “งั้นเดี๋ยวกูลองติดต่อเขาไปดู” ภพธรก็คิดเห็นตรงกัน

          ปรมะนึกดีใจที่ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนสนิททั้งสอง และค่อนข้างเบาใจเมื่อการพูดคุยเรื่องธุรกิจเป็นไปในทิศทางเดียวกัน หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งพูดคุยเรื่องงานในประเด็นอื่นต่ออีกสักครู่ใหญ่จึงเริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

          “ทำไมมองกูแบบนั้นไอ้ภพ” ปรมะหรี่ตามองเพื่อน หลังถูกจับจ้องคล้ายว่าอยากจะถามอะไรสักอย่าง

          “มึงดูห่วงคุณลิษามาก” ภพธรถามแบบไม่อ้อมค้อม เมื่อเรื่องงานเคลียร์แล้วเลยขอโฟกัสเรื่องหัวใจของเพื่อนสักหน่อย นานวันยิ่งสัมผัสได้ถึงความพิเศษที่มันมีให้กับเด็กคนนี้

          “ก็ลิษาเป็นคนโปรดของกู กูห่วงคนของกูแปลกตรงไหน...” ปรมะเอียงคอใส่ เขาว่าไม่เห็นน่าแปลกใจตรงไหนเลย 

          “มึงชอบเด็กคนนี้เหรอวะโปรด”