บทที่ 4 ก็แค่ธุรกิจ

เวลาราวประมาณเจ็ดโมงสี่สิบนาทีนลิษาก็หอบใบหน้าที่อิดโรยมายังบริษัท แค่ทิ้งตัวลงนั่งคำถามก็ดังขึ้นทันที

          “ลิษาตาโบ๋มาก ไม่ได้นอนหรือไง” กนิษฐาร้องถามรุ่นน้องด้วยความห่วงใย สภาพในวันนี้ของอีกฝ่ายดูแทบไม่ได้

          “ลิษานอนไม่หลับค่ะ”

          เธอตอบไปตามความจริง แทบจะข่มตาลงนอนไม่ได้เลยเพราะมีปัญหาที่ต้องนึกแก้ แล้วมองเลยไปยังห้องของเขาคนนั้น ก่อนจะดึงตากลับมามองคนนั่งข้างๆ อย่างมธุราที่กำลังจะก้าวเท้ามาเป็นคนสำคัญของปรมะ

          “แล้วปวดท้องดีขึ้นหรือยัง” กนิษฐาถามต่อ

          คนที่จำเป็นต้องพูดปดไปเมื่อวานพยักหน้าเจื่อนๆ

          “ถ้าไม่ไหว ลาได้นะลิษา” หัวหน้าแผนกว่า

          “ขอบคุณค่ะพี่ลิน” นลิษามองอีกฝ่ายอย่างขอบคุณแล้วหันไปกดเปิดคอมพิวเตอร์ เพราะมีงานที่ต้องเร่งทำให้เสร็จ แต่ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำก็มีคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา

          “นลิษา”

          “ค่ะคุณพรีม” นลิษาหันไปหาพริมา เลขาฯ ของปรมะ หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยเลิกขึ้นมองอย่างแปลกใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีธุระอะไร

          “ของเธอ” พริมายื่นบางอย่างให้กับนลิษา

          “อะไรกันคะ” หญิงสาวยื่นมือไปรับมาอย่างสงสัย แล้วขบเม้มปากเมื่อมันมาจากคนใจร้าย

          “จากคุณโปรด” 

          คำตอบที่ได้ทำให้ทุกสายตาเฝ้ามองนลิษา หญิงสาวก้มมองซองสีขาวแล้วเปิดมันออกดู พบว่าเป็นเอกสารหนึ่งแผ่นที่มีข้อความระบุไว้ เธอไล่สายตาอ่านไม่กี่ประโยคก็นิ่งอึ้งไป

          “อะไรเหรอลิษา ทำไมอ่านแล้วนิ่งไปเลย” กนิษฐาเกิดความสงสัยเพราะเห็นสีหน้าไม่สู้ดี

          “เก็บข้าวของให้เสร็จภายในวันนี้นะ” คำบอกของพริมาทำให้ทุกคนร้องถามอย่างตกใจ

          “เกิดอะไรขึ้นลิษา เราถูกไล่ออกเหรอ” หนนี้อลินขยับตัวเข้าไปหาคนในแผนก สีหน้าบ่งบอกถึงความตระหนกตกใจ

          “ค่ะ ลิษาถูกไล่ออก” หญิงสาวครางรับเบาๆ       

           

บทที่ 4 ก็แค่ธุรกิจ

          “ลิษาทำอะไรผิดคะคุณพรีม” อลินร้องหาเหตุผล

          “ฉันไม่รู้ เป็นคำสั่งจากคุณโปรดน่ะ”      

          พริมาเองก็ไม่สามารถตอบเหตุผลได้ เธอเพียงปฏิบัติตามคำสั่งของปรมะเมื่อช่วงเช้าเท่านั้น

          “เดี๋ยวมี่จะลองคุยกับพี่โปรดให้ค่ะ” มธุรามองหน้านลิษาอย่างเห็นใจ แต่ไม่แน่ใจเลยว่าอีกฝ่ายทำผิดอะไร เพราะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน

          “ไม่ต้องค่ะ” นลิษาบอกเสียงแข็ง อารมณ์ในอกกรุ่นร้อน

          “มี่ขอโทษที่ก้าวก่ายค่ะ” มธุราค้อมศีรษะพร้อมยิ้มเจื่อน นลิษาจึงชะงักตัว

          “ลิษาขอโทษค่ะคุณมี่ ลิษาผิดเอง...” คนตกงานเป่าปากพยายามตั้งสติ ส่งสายตาไปขอโทษเพื่อนใหม่ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ผิดด้วยเลย เธอไม่ควรทำกิริยาเช่นนั้น ก่อนจะหันไปมองเลขาฯ ของปรมะ         

          “ลิษาจะรีบจัดการเก็บของให้เสร็จภายในวันนี้ค่ะ”

          เธอจะไม่อุทธรณ์หรือร้องขอต่อเขา เพราะมันก็เป็นความต้องการของเธอด้วย ดีเสียอีกจะได้ไม่ต้องอึดอัดใจกัน เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้วก็หันไปบอกเพื่อนๆ ที่ให้กำลังใจ ว่าเธอไม่เป็นอะไร

          มันก็ถึงเวลาแล้ว เพราะอีกไม่ช้าเธอก็ต้องไป

          “โธ่ ลิษา”        

          กนิษฐาเข้ามากอดรุ่นน้องอย่างปลอบประโลม ภายในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด เพราะอีกฝ่ายทำผลงานได้ดีมาตลอด เป็นที่ไว้วางใจของทีมเสมอ

          นลิษาระบายยิ้มแล้วพยักหน้าให้ทุกคนหันกลับไปทำงาน ส่วนเธอจะเคลียร์งานให้เสร็จเท่าที่ทำได้แล้วจะส่งต่องานให้กับคนอื่นๆ

          บรรยากาศในวันนี้ไร้เสียงหัวเราะและค่อนข้างอึมครึม กระทั่งช่วงเวลาแห่งการร่ำลามาถึง ทุกคนต่างก็พากันมาร่วมอวยพร แม้จะยังค้างคาใจที่คนในทีมถูกไล่ออกแบบฟ้าผ่า

          “พี่ขอให้เราโชคดีนะ”    

          “ติดต่อมาหาพี่ได้เสมอนะลิษา”  

          “โชคดีนะคะพี่ลิษา”

          “ขอบคุณค่ะ ลิษาไปก่อนนะคะ” 

          นลิษาเอ่ยบอก ก่อนมือเรียวเล็กจะยกขึ้นโบกลาแล้วหอบกล่องกระดาษที่ใส่อุปกรณ์ทำงานเดินออกจากแผนกไป ใจโหวงหวิวไม่น้อย เพราะผูกพันกับทุกคน แต่เมื่อถึงเวลาจากลาแล้วเธอก็พร้อมจะก้าวต่อไป ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง

          เธอเลือกจะส่งยิ้มสุดท้ายไปให้แล้วเดินเชิดหน้าจากมา แต่ไม่ได้มุ่งตรงไปยังที่พัก เพราะไม่อยากเจอเขา แม้แต่น้ำเสียงก็ไม่อยากได้ยิน จึงเลือกไปยังสถานที่หนึ่งที่มีความหมายต่อใจ

          เมื่อก้าวเท้าขึ้นรถแท็กซี่มิเตอร์แล้วก็เอ่ยบอกสถานที่ปลายทาง สีหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มอย่างเช่นทุกวัน ใช้เวลาไปนานพอควรรถก็เลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่เธอคุ้นเคย ก่อนจะจอดสนิทตรงสุดซอย

          สองเท้าก้าวลงมาอยู่หน้าบ้านปูนขนาดหนึ่งชั้น ก่อนรอยยิ้มจะผุดขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน ความทรงจำดีๆ ในอดีตย้อนกลับเข้ามา เพราะเธอโตที่บ้านหลังนี้กับคนที่รัก

          บิดาของเธอเป็นนักดนตรี ท่านเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิด ส่วนมารดาเป็นพนักงานออฟฟิศ เก่งด้านตัดต่อทำกราฟิกและทำอาหารเป็นที่หนึ่ง เพราะคุณย่าเคยเป็นแม่ครัวในโรงแรมชื่อดัง

          ในทุกวันเสาร์หรืออาทิตย์มารดามักพาเธอไปดูบิดาเล่นดนตรี แต่ในช่วงที่เธอใกล้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยบิดาก็เริ่มป่วย ก่อนที่พี่สาวของมารดาจะขอมาอยู่ด้วย

          มารดาอนุญาตด้วยความเต็มใจเพราะอย่างไรก็พี่น้องกัน ทว่าหลังจากบิดาของเธอเสียฝ่ายนั้นก็ออกลาย ด้วยการโกงทุกอย่างไปเป็นของตัวเอง

          “ลิษาคิดถึงพ่อกับแม่จังค่ะ”

          นลิษาคิดถึงทั้งสองเสมอ เมื่อมีเวลาว่างก็มักแวะมาทำความสะอาดบ้าน โดยปรมะเป็นคนพามาและลงมือช่วยเธออีกแรง

          บางครั้งเขาก็มานั่งมองเธอเล่นกีตาร์ตัวโปรดของบิดา แล้วยังเคยเล่าถึงพี่ชายที่ไม่ค่อยได้พูดถึงให้ฟัง ว่าฝ่ายนั้นก็ชอบเล่นกีตาร์เช่นกัน แต่อีกฝ่ายเสียไปนานแล้ว นัยน์ตาของชายหนุ่มเศร้าเหลือเกินคล้ายมีบางอย่างติดอยู่ในใจ  

          “ไม่เอา อย่าไปคิดถึงเขา” ดวงหน้าเล็กส่ายไปมา ทว่าความทรงจำเกี่ยวกับชายหนุ่มนั้นมีค่อนข้างมาก ตั้งแต่เป็นคนในความลับเขาก็อยู่กับเธอแทบจะในทุกช่วงเวลา