บทที่ 4 ก็แค่ธุรกิจ (02)

เมื่อมารดาต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล ปรมะคอยช่วยดูแลจัดการให้ทุกอย่าง โดยแนะนำตัวกับท่านว่าเป็นเจ้านายและยังคอยให้กำลังใจเสมอ

          หลังการผ่าตัดอาการของมารดาเธอไม่ดีขึ้นและคล้ายจะแย่ลง เขาจึงขอย้ายท่านไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ทำให้เสียเงินไปอีกมากโข เพราะต้องผ่าตัดอีกรอบ และรักษาตัวในโรงพยาบาลต่ออีกเกือบเจ็ดเดือน ในที่สุดท่านก็ได้กลับบ้านที่ปรมะซื้อคืนกลับมาให้ ทว่ากลับมาเพียงเถ้าธุลี ในวันหนึ่งท่านหลับไปแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย          

          นลิษาพยายามยิ้มออกมา เพราะเวลานี้ทั้งบิดาและมารดาไม่ต้องเหนื่อยอีกแล้ว พลางหันมองไปยังบ้านข้างๆ ของมนสิกา เพื่อนบ้านที่ใจดีกับเธอเสมอมา แล้วหยิบกุญแจไขเข้าไปด้านใน

          ร่างระหงเดินตรงไปยังเปียโนตัวเก่าที่ปรมะไปไถ่คืนมาให้ วางกล่องกระดาษลงพื้นแล้วนั่งบนเก้าอี้ ใช้มือลูบไล้เบาๆ บนคีย์บอร์ดอย่างคิดถึง ก่อนดวงตาจะมองไปยังโซฟาไม้ที่บิดาเคยนั่งสอนเธอร้องเพลงและดีดกีตาร์ สมัยเด็กเธอก็ถือว่าเป็นนักล่ารางวัลตามเวทีต่างๆ มีทั้งแพ้ทั้งชนะสลับกันไป        

          นลิษานั่งรำลึกถึงความสุขในอดีตอยู่หลายชั่วโมงกว่าจะขยับตัวลุกขึ้น ก่อนจะพบว่าท้องฟ้ามืดครึ้มหมดแล้ว จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อจะเรียกรถนำพากลับห้อง แต่เมื่อก้าวเท้าพ้นจากตัวบ้านมาก็ได้ยินเสียงเรียกจากบ้านข้างๆ

          “ลิษา”

          “กลับมาแล้วหรือคะพี่มน” หญิงสาวส่งเสียงทักทายมนสิกาพร้อมด้วยรอยยิ้ม

          “เรามาก็ดีแล้ว พี่มีเรื่องจะบอก...”

          “เรื่องอะไรหรือคะ” นลิษามองอย่างสงสัย

          “พี่กำลังจะขายบ้านและไปจากที่นี่ แต่พี่ก็มีเรื่องอยากจะถามเราด้วย เข้าบ้านมาก่อนสิ”

          นลิษานึกใจหายขณะเดินเลี้ยวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างกว่าบ้านของเธอเกือบสองเท่า ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการพูดคุยเรื่องใดกัน

          เธออยู่พูดคุยกับมนสิกาอีกพักใหญ่ กว่าจะกลับถึงเพนต์เฮาส์ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว ภายในห้องนั้นเงียบเชียบ         “จะไปไหนก็ไปคนเฮงซวย” เธอนึกถึงปรมะ หากเขาไม่กลับมาเลยก็ดี ก่อนจะต้องยิ้มแห้งๆ เมื่อที่นี่เป็นของเขา ไม่ใช่ของเธอ ไม่ทันให้ได้คิดอะไรอีกเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น

          “เพิ่งถึง?”

          คนที่ก้าวเท้าเข้ามาเลิกคิ้วมอง ก่อนจะปล่อยคำถามมาอีก

          “ไปไหนมา ทำไมกลับดึกขนาดนี้” ปรมะขยับตัวเข้าไปใกล้ ไม่ได้ใส่ใจดวงตากรุ่นๆ ของหญิงสาวเลยสักนิด

          “หางานใหม่ค่ะ” นลิษาจงใจตอบไปเช่นนั้น อยากรู้ว่าเขาจะรู้สึกอะไรบ้างไหม ทว่าอากัปกิริยาที่ได้คือความเฉยชา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่เศษเสี้ยว

          “ไม่ต้องหา” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ยังยื่นเอกสารหลายแผ่นให้ฝ่ายหญิง แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงด้วยสั่งการ

          “ที่นี่ต้องการพนักงานฝ่ายตัดต่อ”

          “ลิษาหางานเองได้ค่ะ” เธอขอปฏิเสธ เพราะไม่อยากพึ่งเขาอีกแล้ว

          “เธอต้องไปทำที่นี่ เพราะฉันสมัครให้เธอเรียบร้อยแล้ว เธอเองก็อยากทำงานด้านนี้ไม่ใช่หรือไง” เขาย้ำ รู้สึกหงุดหงิดใจที่นับวันนลิษายิ่งดื้อ

          “ลิษาต้องขอบคุณไหมคะกับความหวังดีนี้ แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับลิษาค่ะ”

          หญิงสาวกลั้วหัวเราะ เขาไม่ได้หวังดีกับเธอหรอก เขาแค่ปกป้องคนสำคัญก็เท่านั้น

          “มั่นใจนะว่าไม่มี…จำไม่ได้หรือไงว่าตัวเธอ ชีวิตเธอเป็นของฉันแล้ว”       

          ปรมะดึงร่างเล็กมาเผชิญหน้าใกล้ๆ กรอบหน้าคมยื่นไปมองจ้องดวงตากลมแล้วย้ำไปอีกรอบ

          “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

          คนที่ถูกย้อนถามสะอึกเจ็บ แผลในใจเหวอะหวะยิ่งกว่าเดิม รู้แล้วว่าตัวเองโง่ที่สุดที่หวนไปรับข้อเสนอในวันนั้น แต่วันนี้เธอควรฉลาดเสียที

          “ลิษาจะซื้อชีวิตของตัวเองคืน หวังว่าจะเป็นไปตามในสัญญานะคะ” เธอถาม เพราะกลัวว่าเขาจะคิดตุกติก

          ปรมะนิ่งมอง เขาไม่ขัดแย้งหากนลิษาจะหาเงินมาจ่าย ทั้งที่ภายในอกมีอาการหงุดหงิดไม่น้อย ด้านคนใจช้ำระบมขบเม้มปากกับท่าทางไม่แยแสแม้เธอจะจากไป จนถามคำถามโง่ๆ ไปอีกครั้ง

          “คุณรักเธอมากเลยหรือคะ” เธออยากได้ยินคำตอบจากเขา เผื่อว่าหัวใจเจ้ากรรมจะได้หยุดรักและตัดใจได้ในฉับพลัน

          “รักไม่รักไม่ใช่กงการอะไรของเธอ ลิษา” ปรมะปล่อยมือออกจากร่างเล็กพร้อมขยับตัวห่างออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ลมหายใจถูกกระแทกแรงๆ

          “คุณไม่เคยรู้เลยหรือคะว่าลิษารู้สึกยังไง”

          “ฉันไม่เคยสน เรื่องของเราก็แค่ธุรกิจเท่านั้น”

          ฝ่ายหญิงสาวหลับตาลงชั่วครู่ เธอขอเวลาทดความเจ็บเล็กน้อยก่อนจะบอกไปเสียงแน่วแน่ “ลิษาจะรีบหาเงินหกแสนมาให้ค่ะ”

          จะไม่มีการเอ่ยใดๆ อีกเมื่อชายหนุ่มบอกอย่างชัดเจนแล้ว เธอขอเคารพการตัดสินใจของเขา และเธอก็ควรให้เกียรติตัวเองด้วย

          นลิษาเชิดหน้าขึ้นต่อสู้กับใจที่อ่อนแอ แต่ไม่ยอมปล่อยน้ำตาให้ร่วงเผาะ ถึงกระนั้นก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกได้ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกได้ถึงความเจ็บช้ำที่เธอพยายามกักเก็บมันไว้

          “อย่าให้กระทบกับหน้าที่ของตัวเอง” ปรมะไม่คิดห้าม รู้ว่ากำลังถูกท้าทายจากเด็กอวดดี เงินมากมายขนาดนั้นนลิษาจะไปหาจากที่ไหนมาคืนได้ และหากหญิงสาวมีก็ควรเก็บไว้ใช้มากกว่า

          “ลิษาไม่ลืมหรอกค่ะว่าลิษาเป็นตุ๊กตายางตัวโปรดของคุณ” ประโยคนี้เธอบอกตัวเองด้วย ที่ผ่านมาหลงเข้าใจผิดไปนาน เธอมันก็แค่เซ็กซ์ทอยสำหรับเขา ที่ให้มาอยู่ด้วยกันเพื่อจะได้เอาสะดวก

          “เธอควรเลือกงานที่ไม่เสี่ยง ไม่อันตราย และไม่ควรอยู่ไกลจนต้องห้อยโหนรถเมล์หรือต้องกลับตามลำพัง”

ปรมะร่ายยาวถึงสิ่งที่ฝ่ายหญิงควรทำ

          “นี่เจ้าชีวิตหรือพ่อคะ สั่งจัง”      

          เธอไม่ใช่เด็กสามขวบที่ดูแลตัวเองไม่ได้ ตากลมโตมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจ ไม่อยากให้ปรมะทำเหมือนห่วงใยกันอีก ทั้งที่เขาก็แค่ไม่อยากเสียผลประโยชน์

          “อย่ายอกย้อนลิษา ฉันเป็นห่วง”

          “ห่วงลิษาขนาดนี้ ลิษาซึ้งใจมากเลยค่ะ” นลิษาทำท่าน้ำตาจะไหลออกจากหน่วยตา

          “ทั้งดื้อ ทั้งประชด” ปรมะแทบอ้าปากค้างเมื่อโดนหญิงสาวเล่นงานด้วยท่าทางตีรวน 

          “ส่วนคุณทั้งใจร้าย ทั้งไม่มีหัวใจ”