บทที่ 3 คนสำคัญ (05)

ปิ๊บๆ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ความคิด

          “อาหารมาส่งครับ”

          “คะ? ไม่ได้สั่งนะคะ น่าจะโทร.เบอร์ผิดแล้วค่ะ” หญิงสาวบอก เธอยังไม่ได้กดสั่งอะไรเลย ตอนนี้ท้องก็ไม่ได้รู้สึกหิวเลยสักนิด

          “แต่ผมมาตามหมุดที่ปักนะครับ คุณอยู่ห้อง 12... ชื่อคุณลิษาใช่ไหมครับ”

          “ใช่ค่ะ”

          นลิษาแปลกใจอยู่ชั่วครู่ แล้วก็เริ่มคิดถึงคนหนึ่ง

          “เขาเหรอ”

          จากนั้นหญิงสาวก็จำใจเดินลงไปยังชั้นล็อบบีเพื่อรับอาหาร แค่เห็นถุงกระดาษวางไว้ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นร้านโปรดของเธอ

          นลิษากลอกตามองบน นี่สินะวิธีการของเขา ดูแลเป็นอย่างดี ให้ความใส่ใจเหมือนคนสำคัญ แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่ของที่เขายังใช้อยู่

          มือเล็กถือถุงกระดาษไปวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินไปนั่งมองดวงดาวที่มีความหมายกับเธอตรงระเบียงห้อง สมองหวนคิดถึงเรื่องหนึ่งที่กำลังตัดสินใจ

          พอเริ่มรู้สึกหิวก็เดินตรงไปยังห้องครัวที่มีของอำนวยความสะดวกครบครัน กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมง เสียงทาบคีย์การ์ดก็ดังขึ้น

          “แล้วของที่สั่งมาให้ไปไหน”      

          คนที่ย่างก้าวเข้ามาในห้องเลิกคิ้วมองไปยังเจ้าของร่างเล็กที่กำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่

          “ลิษาคิดว่าคุณโปรดจะสั่งมากินเอง” นลิษาละสายตามองปรมะเล็กน้อยถึงตอบ ก่อนขยับตัวลุกขึ้นเดินถือชามไปยังห้องครัว

          “เดี๋ยวนี้ริเป็นเด็กโกหกเหรอ แล้วร่มที่เคยซื้อให้ไปไหน ทำไมไม่เอามากาง จะเดินตากฝนทำไม” ชายหนุ่มก้าวเท้าตามไป ไม่ชอบเลยที่นลิษาทำตัวเช่นนี้

          “คุณทำให้ลิษาต้องโกหกค่ะ ลิษาไม่ได้อยากโกหก ส่วนร่มพังแล้วค่ะ”       

          มือเล็กวางชามลงในซิงก์ล้างจานแล้วหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ทำให้เธอกลายเป็นคนไม่ดี นัยน์ตามีความไม่พอใจสำแดงชัด      

          ส่วนร่มที่ถูกถามถึงนั้นความจริงแล้วมันไม่ได้พัง แต่เธอไม่อยากหยิบมาใช้ เพราะไม่อยากหลงระเริงกับความเอาใจใส่ของเขาอีกแล้ว ที่สำคัญในตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ในกระเป๋าด้วย เธอให้เด็กคนหนึ่งที่ยืนตากฝนอยู่ริมถนนไป จะทิ้งก็นึกเสียดายเลยส่งต่อให้คนที่ต้องการ

          “ถ้าเธอเชื่อฟังก็ไม่ต้องทำแบบนั้น” ปรมะบอกเสียงนิ่ง สายตาบอกย้ำว่านลิษาควรเป็นเด็กดีให้ได้เหมือนที่ผ่านมา

          “แต่ลิษาทำงานกับคุณมี่ ถ้าจะไม่ให้สนิทกันลิษาคงต้องลาออก หรือไม่คุณโปรดก็ต้องไล่ลิษาออก”

          “นี่ประชดกับโกรธเหรอ” เขาจับน้ำเสียงที่ไม่ปกติของหญิงสาวได้ นลิษากำลังแสดงออกในสิ่งที่ไม่สมควร คงเพราะที่ผ่านมาเขาใจดีมากไปจนทำให้เธอหลงระเริง

          “ค่ะ” คนที่กำลังถูกโยนความผิดกระแทกเสียงตอบรับ

          “เธอไม่ควรมีความรู้สึก นลิษา” น้ำเสียงของปรมะมีความแข็งกระด้าง การที่เขาเรียกชื่อจริงของคู่สนทนา หมายถึงว่าเขากำลังไม่ชอบใจอย่างมาก

          “แต่ลิษามีความรู้สึกค่ะ” นลิษารีบโต้กลับ เธอเป็นมนุษย์คนหนึ่ง จะไม่ให้มีความรู้สึกได้อย่างไรกัน หรือเขาเป็นคนไม่มีความรู้สึก คงไม่มีหัวใจด้วยสินะ

          “เธอลืมสถานะของตัวเองอีกแล้ว นลิษา” ชายหนุ่มมองมาด้วยสายตานิ่งเรียบ

          “ลิษาไม่ได้ลืมค่ะ ลิษาจำได้ว่าเป็นคนโปรดของคุณ” นลิษายิ้มเย็นใส่คำว่าคนโปรด จะเป็นไปทำไมในเมื่อแค่สิทธิพื้นฐานที่ควรมี เขายังจะลิดรอนไป

          “ผิดแล้วลิษา เธอเป็นคนขายคนโปรดของฉันต่างหาก”

          ปรมะบอกอย่างชัดเจน ในเมื่อเด็กตรงหน้าดื้ออวดดีเขาก็ต้องปราบ แล้วขยายความให้เด็ดขาดกว่าเดิม

          “เธอเป็นได้แค่นั้นจำไว้...”

          “ลิษาขอโทษที่เข้าใจผิดไปค่ะ งั้นลิษาควรไปตอนนี้เลยไหมคะ คุณจะได้สบายใจ”

           รอยยิ้มบนดวงหน้าของหญิงสาวหายไปทันควัน แล้วตัดสินใจเอ่ยในสิ่งที่คิดมาทั้งวัน เมื่อเขามีใครอีกคน เธอกับเขาก็ควรยุติความสัมพันธ์

          “เธอต้องอยู่จนครบสัญญาสามปี และฉันจ่ายเงินไปแล้ว ฉันควรได้ใช้ของอย่างเต็มที่ และอย่าลืมนะว่านอกจากค่ารักษาแม่เธอแล้ว ฉันยังเอาบ้าน เอาของที่ป้าเธอโกงไปคืนมาให้ด้วย” ปรมะเริ่มเสียงแข็ง

          หญิงสาวสะอึกเจ็บ อันที่จริงของเหล่านั้นเธอเคยบอกแล้วว่าเขาไม่จำเป็นต้องเอาคืนมาให้ ขอแค่จัดการสองเรื่องที่ขอไปก็พอ แต่เขาก็เอาคืนมาให้จนได้ แล้วบอกว่าเธอควรได้ของที่รักกลับมา          

          นลิษายิ้มอย่างสมเพชตนเอง ที่ผ่านมาหลงเข้าใจผิดไป สาเหตุที่เขาทำก็เพราะต้องการกดเธอให้ไม่มีสิทธิ์ไปไหนต่างหาก

          “เธอรู้นะว่าถ้าคิดจะไปเธอต้องจ่ายค่าฉีกสัญญา อย่าคิดชิ่งหรือหนีไปเด็ดขาด เพราะฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ แต่ที่สำคัญที่สุดคือหัวใจฉันไม่ได้มีไว้ให้เธอ”   

          ปรมะรีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แต่ก็คิดว่ามันอาจจะช้าไปแล้ว           “และอย่าคิดยุ่งหรือทำอะไรมี่ ไม่งั้นเธอจะเดือดร้อน” น้ำเสียงนั้นห้วนเข้ม ดวงตาคมกริบมองจ้องนลิษาคล้ายกำลังเตือนด้วยความหวังดี

          “ฉันจะกลับไปค้างบ้าน มีคนทำตัวน่าเบื่อ” เขาไม่อ้อมค้อม ในวันนี้เด็กดีทำตัวน่าเบื่อสุดขั้ว นัยน์ตาสื่อถึงความหงุดหงิดที่มี เป็นครั้งแรกที่นลิษาทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ แล้วพลิกตัวหมายจะเดินจากไป

          “น่าเบื่อแต่คุณก็ยังกลับมาเอาทุกวัน” นลิษายังคงประชดออกไป ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละจะเจ็บ

          “ซื้อมาแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้ม”

          นลิษายิ้มไม่ออก เมื่อคำพูดของเขาที่ตอกกลับมามันทำให้เธอเจ็บจริงๆ

          “หวังอะไรนลิษา เธอประชดมาแล้วฉันต้องง้อเหรอ ถ้าไม่อยากเจ็บก็อย่าประชดอีก” มันเป็นหลักการง่ายๆ ที่นลิษาควรรู้ พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แต่ความเงียบให้หญิงสาวถอยหลังไปพิงตัวกับเคาน์เตอร์

          เธอไม่รู้ว่าควรจัดการกับความรู้สึกอย่างไรดี จะอยู่ต่อก็ไม่ได้ แต่ไปก็ไปไม่ได้ เพราะเงินค่าฉีกสัญญาไม่ใช่น้อยๆ เลย

          น้ำตาเม็ดกลมทำท่าจะหล่นกลิ้งลงบนพวงแก้ม แต่นลิษาก็ไม่อยากเป็นคนอ่อนไหวจึงพยายามกลั้นไว้ เมื่อเลือกทางนี้เองก็ควรต้องเข้มแข็ง แล้วรีบมองหาทางออกให้ตัวเองโดยเร็วไวที่สุด