บทที่ 6 ไม่รักไม่ว่า

คนที่กำลังล้ำเส้นแค่ไหวไหล่ ก่อนจะกดยิ้มลึกอีกเมื่อกุญแจห้องถูกมือนุ่มคว้าไป

          นลิษายิ้มให้ความขมในใจพร้อมเดินไวๆ ตรงดิ่งเข้าบ้าน ฟากปรมะนั้นอยากจะคำรามลั่นแต่ทำก็ไม่ได้ เพราะเขามีเรื่องต้องเคลียร์ให้เรียบร้อยก่อน กระนั้นก็อดห่วงไม่ได้ จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาพิมพ์ข้อความ

          PROD : กลับห้องของเรา

          PROD : ลิษา

          PROD : อย่าดื้อ เดี๋ยวฉันรีบกลับไป

          ปรมะส่งข้อความไปรัวๆ ไม่นานก็ถูกอ่าน แต่ไม่มีข้อความตอบโต้กลับมา พานให้หัวใจเขายิ่งหงุดหงิด ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปหาบิดาที่กำลังจะลิดรอนความเป็นส่วนตัวเขาจนแทบหมดสิ้น

          “คุณยุ่งกับชีวิตผมมากไปแล้ว” ปรมะเปิดฉากกับบิดาทันทีที่มาถึง

          “แกลืมไปแล้วหรือไงว่าชีวิตของแกเป็นของฉัน แกยกให้ฉันแล้ว” อัศนัยชี้นิ้วขึ้น นัยน์ตาฉายแววเกรี้ยวกราดเมื่อลูกชายไม่อยู่ในโอวาท

          การเปิดฉากปะทะอารมณ์ของสองพ่อลูกทำให้มธุราตาโต แม้จะรู้มาบ้างว่าอัศนัยก็ไม่ต่างจากบิดาของตัวเอง ก่อนต้องถอยห่างออกมาตามการลากจูงกึ่งบังคับของบิดา 

          “ใจเย็นๆ นะคะคุณพ่อ แกด้วยโปรด” ปวีญาหนักใจเมื่อคนที่รักกำลังทะเลาะกัน แล้วปรี่ไปจับมือของบิดาไว้ อยากให้ท่านใจเย็นสักนิดและคุยกับปรมะดีๆ บ้าง ไม่ใช่ออกแต่คำสั่ง

          “แกไม่ต้องมายุ่ง ไม่ใช่เรื่องของแกยัยญ่า” อัศนัยไม่ได้รับฟัง หนำซ้ำยังสะบัดข้อมือของบุตรสาวอย่างแรง จนปวีญาเซถอยหลังล้มลงกับพื้น

          “โอ๊ย...”

          “พี่ญ่า/พี่ญ่า...”

          คนเป็นน้องทำตาโตพร้อมรีบถลาตัวไปหา แต่คนที่มาถึงตัวปวีญาก่อนเป็นมธุรา ไม่นานฝ่ายนั้นก็ถูกบิดาดึงตัวออกจากห้องไปอีกครั้งและไม่กลับมาอีกเลย

          ส่วนอัศนัยยังคงไม่หยุดยั้งระเบิดอารมณ์ และคนที่ต้องรองรับก็ไม่พ้นปรมะที่ต้องอยู่กับคำว่าชดใช้ไปตลอดชีวิต          

           เวลาผ่านไปชั่วครู่หนึ่งก็มีคนหนึ่งก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปยังห้องที่ทิ้งตัวลงนอนเมื่อคืน พอเปิดเข้าไปในห้องมืดสนิทก็ส่งเสียงเรียกหา

          “ลิษา”

          มือหนากดเปิดสวิตช์ไฟ แล้วพบว่าบนเตียงไม่มีร่างของหญิงสาว

          “บ้าชะมัด”

          ปรมะเดินออกจากห้องไปหาอีกคนโดยไว หัวใจร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ สมาร์ตโฟนในมือถูกกำแน่น ระหว่างที่เดินกลับมาเขาพยายามติดต่อหาหญิงสาวแล้ว แต่เธอไม่ยอมรับสายเลย

มือหนายกขึ้นทุบประตูห้องอย่างแรง

          ปัง ปัง

          หัวใจดวงหนาเต้นเร้า ก่อนจะออกแรงทุบไปอีกพร้อมส่งเสียงตะโกน

          “ไอ้กลาง เปิดประตูเดี๋ยวนี้”

          หลายอึดใจกว่าประตูห้องนั้นจะถูกเปิด ก่อนคนที่ยืนรอจะชะเง้อมองเข้าไปด้านในทันที ใจจริงก็อยากจะเข้าไปแต่ติดว่าเจ้าของบ้านยืนขวางอยู่ แถมยังถามกลับมาด้วยสีหน้านิ่งๆ

          “ว่าไง”

          “มึงเอาคนของกูไปหรือเปล่า กูหาลิษาไม่เจอ” ปรมะรู้สึกหงุดหงิดเจียนจะบ้า ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากตามหานลิษาให้เจอ

          “หน้ามึงไปโดนอะไรมา” กนต์ระพีจ้องมองรอยช้ำตรงมุมปากของเพื่อน สีหน้ามีความเครียดพาดผ่าน ดูเหมือนปัญหาของปรมะจะลุกลามขึ้นแล้ว

          “เจ็บแค่นี้กูไม่ตายหรอก มึงตอบกูมาเถอะว่าลิษาอยู่ไหน”

          ปรมะไม่ได้ใส่ใจรอยช้ำที่ตัวเองได้มาเลยสักนิด เพราะเรื่องนลิษาน่าห่วงกว่า

          ฝ่ายกนต์ระพีเบะปากใส่คนมีอาการลนลาน ตัวเองโดนทำร้ายมากลับไม่ได้แยแส แต่แค่คนโปรดหายไปกลับทำจะเป็นจะตาย

          “กลับไปแล้ว”

          “กลับไปได้ยังไง” ปรมะมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ

          “กูให้ยืมรถขับกลับไป” กนต์ระพีมองคนที่หัวเสียยิ่งกว่าเดิม

          “ปล่อยไปได้ยังไง นี่มันเย็นแล้ว” เขาไม่รู้ว่าเพื่อนเล่นตลกอะไรอยู่ มือหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นพยายามติดต่ออีกรอบ แต่ผลกลับเหมือนเดิม

          “เขาไม่ใช่เด็กสองขวบนี่ และไม่ใช่คนของกูด้วย กูไม่จำเป็นต้องมานั่งห่วงเหมือนมึง” กนต์ระพีเน้นหนักที่ประโยคท้าย นั่นทำให้ถูกมองตาเขียว

          “จะกลับแล้ว?”  

          กนต์ระพีเอ่ยถามทั้งที่ก็เห็นอยู่

          “เออ” ปรมะที่พลิกตัวหมายจะเดินออกจากบ้านหันกลับมากระแทกเสียงตอบ

          “ตามไปไม่ทันแล้วละ ป่านนี้เขาคงไปไกลแล้ว หรือไม่เขาก็อาจจะหนีมึงไปแล้วก็ได้”

          “ลิษาไม่มีวันหนีกูไปได้หรอก” ปรมะพูดอย่างมั่นใจ นลิษาจะไม่มีวันไปจากเขาได้หากเขาไม่อนุญาต

          “มั่นหน้าฉิบหายเลยไอ้โปรด เจ็บแล้วร้องเป็นหมาเมื่อไหร่ กูจะอัดคลิปมึงส่งให้ไอ้ภพกับไอ้ธีดู”  

          กนต์ระพีเพิ่งจะรู้วันนี้เองว่าเพื่อนอวดเก่งมากขนาดนี้ รอสมเพชล่วงหน้าไว้เลย

          ปรมะไม่อยู่ต่อปากต่อคำอีก เขารีบขึ้นรถมุ่งหน้ากลับเข้ากรุงเทพฯ ด้วยความกระวนกระวายใจ ทั้งเป็นห่วงหญิงสาว และแอบกลัวว่าจะเป็นเหมือนคำพูดของกนต์ระพี สุดท้ายแล้วก็ต้องสบถออกมา

          “บ้าเอ๊ย”           

บทที่ 6 ไม่รักไม่ว่า

         

          “ลิษา”

          เสียงเรียกของปรมะดังไปทั่วห้องเมื่อไปถึงเพนต์เฮาส์ สายตากวาดมองหานลิษา ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า

          “หายไปไหนกัน...หรือว่าจะกลับบ้าน” ชายหนุ่มคิดได้ดังนั้นก็หมุนตัวออกจากห้องไปยังรถที่เครื่องยนต์ยังร้อนอยู่พร้อมมุ่งตรงไปยังบ้านของนลิษา แต่แล้วก็พบว่าภายในบ้านนั้นมืดสนิท

          “ไม่ได้กลับมาอย่างนั้นเหรอ” ปรมะหน้าเครียดมากกว่าเดิม นึกห่วงหญิงสาว หากเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร กระนั้นก็มีอีกหนึ่งที่ที่เขายังไม่ได้ไปตามหา

          ห้องซ้อมร้องเพลง

          แต่เหมือนว่าในวันนี้ปรมะจะได้พบแต่ความผิดหวัง เมื่อคนที่นั่นบอกว่าฝ่ายหญิงไม่ได้เข้ามา

          ชายหนุ่มเดินวนไปมารอบรถคล้ายหนูติดจั่น เริ่มคิดจะไปแจ้งความ แต่หากจะแจ้งคนหายก็ต้องครบยี่สิบสี่ชั่วโมงเสียก่อน มือหนายกขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด แล้วตัดสินใจส่งข้อความไปอีก

          PROD : เธออยู่ไหน ปลอดภัยใช่ไหม

          PROD : กลับห้องเถอะ ฉันรออยู่ ฉันเป็นห่วง

          ปรมะเฝ้ารออย่างหมดหนทาง ไม่รู้จะไปตามหาเด็กดื้อที่ไหนอีก แต่แล้วในวินาทีนั้นดวงตาก็มีประกายวาวขึ้นมาเมื่อข้อความถูกอ่านเรียบร้อยแล้ว ทว่าเฝ้ารอจนกระทั่งหน้าจอดับสนิทก็ไม่มีการแจ้งเตือนใด

          ชายหนุ่มไม่อยากรออีกจึงรีบกดเบอร์โทร.หา

          “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ... ”

          “บ้าชะมัด”