LOGINShare
บทที่ 7 ตามหน้าที่ (02)
publish date:
2026-07-11 00:57:34นลิษารีบเคลียร์งานให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เพราะต้องออกไปดูหนังกับเขาตามหน้าที่ เงยหน้ามาอีกทีก็เป็นเวลาสามทุ่มเข้าไปแล้ว มือกดพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงแล้วเดินตรงไปยังโซฟาเพื่อบอกคนที่นั่งรออยู่
“ลิษาพร้อมแล้วค่ะ”
“ไปสิ”
ปรมะกระเด้งตัวขึ้นทันทีด้วยกลัวว่าจะไปไม่ทัน เพราะหนังรอบสุดท้ายคือรอบสามทุ่มสี่สิบห้านาที ดีที่เขาเลือกดูที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ๆ ที่พัก
ก่อนหน้านี้เขาและเธอก็เคยมาดูหนังด้วยกันบ้าง ทว่าไม่บ่อยนักเพราะเขาค่อนข้างงานยุ่ง อีกทั้งไม่อยากให้ใครมาเห็นเข้า
“ลิษาจะเข้าไปก่อนค่ะ” หญิงสาวบอกเมื่อเดินออกจากลิฟต์ ทุกครั้งเธอจะเดินเข้าไปก่อน แล้วชายหนุ่มจะเดินตามไปทีหลัง
“รอเข้าไปพร้อมกันก็ได้” ในครั้งนี้ปรมะหยุดเท้าเล็กไว้
“คนเห็นเข้าจะไม่ดีค่ะ” เธอแย้งไป ก่อนหันไปมองรอบๆ
“ช่างเถอะ ดึกป่านนี้แล้ว แล้วเธอดูสิ มีคนที่เรารู้จักเสียที่ไหน” ในตอนนี้มีคนรอดูหนังไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์จึงไม่คึกคักนัก
“คุณโปรด” หญิงสาวครางเสียงหลง เมื่อจู่ๆ เขาก็ยื่นมือมากุมมือเธอไว้ แล้วรีบสะบัดหนีพร้อมหาข้ออ้าง
“เดี๋ยวลิษาจะไปซื้อพ็อปคอร์นค่ะ ปล่อยมือก่อน”
ปรมะยอมปล่อยมือแล้วยกขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อย ไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเช่นกัน คงเพราะช่วงนี้มีแต่เรื่องเครียดกระมัง แล้วสืบเท้าตามไปใกล้หญิงสาวที่กำลังเลือกรสชาติของพ็อปคอร์น
พอถึงเวลาหนังฉาย ทั้งสองก็เดินเข้าโรงหนังที่มีเพื่อนร่วมดูอยู่แค่หกถึงเจ็ดคน เขาจองเป็นที่นั่งตรงกลางด้านหลังสุด ปราศจากผู้คนรอบข้าง ปรมะชำเลืองมองนลิษาที่มีสมาธิกับการดูหนังเป็นอย่างมาก อาจเพราะเป็นเรื่องโปรด หรือไม่ก็เพราะไม่อยากสนใจเขา
กว่าหนังจะจบก็เป็นเวลาเที่ยงคืนนิดๆ พอดี ทั้งสองเดินตรงออกมาจากโรงหนังเพื่อลงลิฟต์ไปยังชั้นที่จอดรถไว้
“ฉันว่าภาคนี้สนุกกว่าภาคแรกนะ” ปรมะเปิดบทสนทนา ด้วยอยากรู้ว่าหญิงสาวคิดเห็นเหมือนกันไหม
“ลิษาก็ว่างั้นค่ะ” หญิงสาวที่กำลังยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาพยักหน้า
“ตาบวมหมดแล้ว”
“ก็น้องหมาตาย ลิษาไม่ใช่คนใจด…ใจแข็งเหมือนคุณ” จะไม่ให้เธอน้ำตาแตกได้อย่างไร เมื่อน้องหมาที่เป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญได้ตายลง
“เธอดูรักหมารักแมวนะ”
“ค่ะ”
“แล้วทำไมไม่เลี้ยงสักตัว”
“คุณแพ้ขนแมว” เธอตอบกลับไปในทันที พลางมองคนช่างซักถาม
“ฉันไม่เคยบอกว่าแพ้ แค่ไม่ชอบให้ขนมาติดเสื้อ” เขาแค่ไม่อยากอยู่ใกล้พวกสัตว์ขี้อ้อน เพราะพวกมันชอบเอาลำตัวมาถูไถจนขนติดเสื้อและกางเกง
“หามาเลี้ยงสักตัวสิฉันไม่ว่าหรอก เอามาเลี้ยงด้วยกันก็ได้” เพนต์เฮาส์ของเขาสามารถเลี้ยงสัตว์ได้ แต่ก็มีข้อจำกัดเล็กน้อย
หญิงสาวจ้องมองคนที่จู่ๆ ก็ตามใจเธอ จริงอยู่ว่าเขาไม่เคยสั่งห้ามเรื่องสัตว์เลี้ยง แต่เป็นเธอที่ห่วงเขาจนเกินเหตุ
“ไม่ดีกว่าค่ะ”
เธอไม่อยากร่วมสร้างความทรงจำใดๆ กับเขาอีกแล้ว หากเอามาเลี้ยงเดี๋ยวตอนจากจะต้องมานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก แค่ผูกพันกับเขาคนเดียวหัวใจก็เจียนจะแย่แล้วชายหนุ่มไม่ตื๊ออีก ก่อนจะสตาร์ตรถขับเคลื่อนออกจากห้างสรรพสินค้า ไม่นานนักคำถามห้วนๆ ก็ดังแว่ว
“เราจะไปไหนคะ ทำไมไม่กลับห้อง”
“ฉันหิว”
ชายหนุ่มเลื่อนมือมาลูบหน้าท้อง ตลอดทั้งวันมัวแต่ประสานงานกับทีมก่อสร้างที่ระยองทำให้เขายังไม่ได้กินอะไรเลย แม้ตอนดูหนังเขาจะกินพ็อปคอร์นประทังความหิวไปบ้างแล้ว“ดึกแล้วค่ะ พรุ่งนี้ลิษาต้องทำงาน” คนฟังร้องแย้ง เธอไม่ใช่เจ้าของบริษัทเช่นเขาที่จะไปทำงานเวลาไหนก็ได้
“ฉันลาครึ่งวันให้แล้ว” เรื่องงานไม่ต้องห่วง เขาส่งข้อความไปบอกกนต์ระพีเรียบร้อยแล้ว เพื่อนไม่มีทางขัดแย้งแน่นอน
“ลิษาไม่อยากได้สิทธิพิเศษ” หญิงสาวหน้าบึ้ง เข็ดขยาดกับสิทธิพิเศษของเขาจนขึ้นสมอง
ปรมะเลือกจะดื้อเงียบบ้าง แล้วขับรถไปยังสถานที่หนึ่ง
ดวงตากลมโตมองร้านส้มตำที่อยู่ใกล้กับสวนสาธารณะแห่งหนึ่งแล้วเผลอยิ้มออกมา เพราะเธอเคยมาที่นี่ ความทรงจำดีๆ ผุดกลับมาให้หัวใจรู้สึกอุ่นวาบ เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินเข้มก็ได้ยินเสียงออดอ้อนเล็กน้อย
“สั่งให้หน่อยลิษา ฉันสั่งไม่ถูก...เธอบอกว่าเคยมากินกับพ่อแม่ไม่ใช่หรือไง” ปรมะรีบบอกเหตุผลเพราะกลัวหญิงสาวจะปฏิเสธ เขาพามาที่นี่เพราะจำได้ว่าเธอเคยเล่าถึงร้านนี้ให้ฟัง
“คุณอยากกินอะไรล่ะคะ” คนตัวเล็กไม่อยากเถียงเพราะมันจะยิ่งยืดเยื้อ มือหยิบใบเมนูขึ้นยื่นให้ชายหนุ่ม แต่เขากลับดันกลับมาให้เธอจัดการ
“ฉันกินได้ทุกอย่าง”
“แน่นะคะ” เธอยกคิ้วขึ้น เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าก็หันปรายตามองไปยังใบเมนูอาหาร
“งั้นเอาส้มตำ... ”
หญิงสาวสั่งกับพนักงานที่ยืนรอรับออร์เดอร์ ก่อนเน้นหนักในประโยคสุดท้าย “เอาเผ็ดทุกอย่างเลยนะคะ”ปรมะชะงักไปอย่างแรง เขาไม่ค่อยถูกกับอาหารรสชาติเผ็ดๆ สักเท่าไร พลันยิ้มแห้งๆ เพราะรู้ว่ากำลังถูกคนตัวเล็กเล่นงาน แต่ก็ไม่ได้คิดสู้กลับ แล้วชวนคุยในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ขึ้นร้องเพลงวันไหน”
“อยากรู้ไปทำไมคะ” หญิงสาวมองอย่างระแวง กลัวเขาคิดจะไปป่วน
“แค่อยากรู้ไม่ได้เหรอ” ปรมะจ้องเขม็งรอคำตอบ ไม่เข้าใจว่าทำไมนลิษาถึงต้องมาตั้งคำถามย้อนกลับ แค่ตอบเขามามันยากนักหรืออย่างไร
“ลิษาขอไม่ตอบแล้วกันค่ะ เพราะลิษาไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
วันนั้นเป็นวันดี การที่ไม่เห็นใบหน้าของคนใจร้ายน่าจะดีที่สุด
ปรมะอยากจะยื่นมือไปดึงแก้มนุ่มเต็มทน เธอชักจะใจร้ายและดื้อเกินไปแล้ว แต่ไม่ทันจะได้ทำดังใจคิดก็มองไปเห็นคนหนึ่งเข้าเสียก่อน เขารีบลุกพึ่บขึ้นทันที
“เดี๋ยวฉันมา”
จากนั้นเขาก็เดินไวๆ ตรงไปหาเป้าหมาย ที่ไม่ได้คิดจะเดินหนีแต่อย่างใด
“บังเอิญหรือครับคุณสิทธิ์” ปรมะมองหน้าคนที่น่าจะสะกดรอยตามตนมา
Latest chapter
สถานะของตายคนโปรด ชีวิตที่มีเธอ
เสียงนุ่มๆ ที่มีความเหนื่อยหอบเอ่ยบอก ก่อนจะถูกพลิกจับให้นอนฟุบหน้าไปกับโซฟา ก้นสวยถูกยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็ทำให้เธอครางไม่เป็นคำ สะโพกสอบกดหนักและถี่รัวพร้อมโน้มตัวไปบีบขยำทรวงละมุน ใบหน้าบิดเบี้ยวเมื่อความสุขพัดวนใกล้จะแตกกระจายเต็มที แต่เขาก็ยั้งตัวไว้เพราะยังอยากมีความสุขกับคนตัวเล็กไปอีกนานๆ นลิษาตวัดตาค้อน เพราะอีกนิดเดียวเธอจะกรีดร้องอย่างสุชสมอยู่แล้ว แต่เอวหนากลับผ่อนปรนแรงลงแล้วจับเธอพลิกเปลี่ยนท่วงท่ามายืนบนพื้น ยื่นมือไปจับพนักพิงแขน ขณะขาข้างหนึ่งนั้นถูกยกขึ้น ลำตัวเคลื่อนไหวไปด้านหน้าจากแรงกระแทกของปรมะ “อื้อ” เธอปล่อยเสียงครางสยิวเมื่อความปรารถนากลับมาตีวนถี่หนัก ความเหนื่อยหอบทวีคูณ แต่แน่นอนว่าคนอย่างปรมะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เพราะชายหนุ่มเหมือนจะมีเป้าหมายใหม่ คล้ายๆ อยากจะพาเธอทัวร์ไปรอบบ้านของตัวเอง เธอถูกดันให้เดินถอยหลังไปติดกับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นวางบนนั้น แล้วถูกขบกัดเบาๆ ตรงหน้าอก ขณะชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวไม่หยุด จนในที่สุดเขาก็ทำให้เธอได้กรีดร้องสมใจ ปรมะเองก็คำรามลั่น หลังจากนั้น
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4 (03)
ปรมะเชื่อว่าอีกไม่นานต้องมีคนแพ้ แล้วเดินหน้าจูบอย่างดุดัน เร่าร้อน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปคลอเคลียที่ลำคอระหงและขบฟันเบาๆ สร้างรอยคิสมาร์ก ขณะที่มือหนาคอยบำรุงบำเรอทรวงอวบอูมทั้งซ้ายและขวา ทว่าคนตัวเล็กของเขากลับยังไม่ยอมแพ้ หนนี้เขาจึงใช้มืออีกข้างลากต่ำลงไปยังต้นขาขาว นั่นทำให้เห็นว่านลิษาสะดุ้งนิดๆ เมื่อใกล้จุดอ่อนไหว แต่ก่อนจะลงมือต่อก็เงยหน้าไปกระตุกยิ้มร้าย คนตัวเล็กรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มจะเดินเกมหนัก อึดใจนั้นก็เห็นมือหนาเลื่อนไปดึงกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอให้พ้นลำตัวไป สายตาคู่นั้นอ้อยอิ่งมองจุดบอบบางที่ยังมีแพนตี้ห่อหุ้มอยู่ มือแกร่งกรีดนิ้วไปยังเนื้อบางเบานั่น ทำให้เขาเริ่มได้ยินเสียงครางนิดๆ “อื้อ” นลิษากลั้นเสียงครางแทบไม่อยู่ ก่อนใบหน้าจะต้องบิดเบี้ยวกับความเสียวซ่านยามนิ้วแกร่งกดหนักยิ่งกว่าเดิม แถมยังคลึงถี่ๆ พร้อมกับตวัดลิ้นเลียตรงรอยแยก แม้จะมีพันธนาการขวางกั้นอยู่แต่ความเปียกชื้นก็ทำให้หญิงสาวถึงกับเกร็งตัว ลมหายใจหอบถี่กว่าเดิม สมองของนลิษากำลังพร่าเบลอ แล้วอึดใจนั้นลมหายใจก็สะดุดกึกเมื่อแพนตี้กำลังถูกรูดออกจ
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4 (02)
“รอจนจะเปลี่ยนใจแล้วค่ะเนี่ย” ดวงตามีประกายครุ่นคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจดีหรือไม่ ทำให้มีเสียงแย้งขึ้นทันควัน “ห้ามเปลี่ยนใจนะลิษา ผมไม่ยอม” กรอบหน้าคมเข้มส่ายเป็นพัลวัน หากทำแบบนั้นเขาจะร้องไห้จริงๆ ด้วย เขาอดเปรี้ยวไว้กินหวานมานานเหลือเกินก็ตั้งแต่นลิษาหายไปตอนนั้น “เห็นใจพ่อแมวตาดำๆ เถอะนะครับ” เขาอ้อนไป กลัวหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ “งั้นพ่อแมวก็รีบไขกุญแจเข้าบ้านมาค่ะ แม่แมวจะไปรอด้านใน” นลิษายื่นกุญแจผ่านประตูรั้วไปให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเดินไวๆ เข้าบ้านไปด้วยความเขินอาย แม้จะพร้อมแล้ว แต่ก็มีอาการประหม่าเป็นอย่างมาก เพราะเธอนั้นร้างสนามไปนาน แล้วรู้สึกว่ามือไม้นั้นเกะกะไปหมด พอเดินเข้าไปด้านในบ้านก็ไม่รู้ว่าควรจะไปหยุดอยู่ตรงไหนดี หญิงสาวถึงกับต้องเป่าปากแรงๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ไม่กี่อึดใจเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวไวๆ เข้ามาในบ้าน และเห็นชายหนุ่มกดล็อกกลอนประตูทันที “ดูดาวต้องรอดูตอนกลางคืนนะคะ ตอนนี้ยังไม่มืดเลย” “แค่ลิษาปิดตาก็มืดเหมือนตอนกลางคืนแล้วครับ” ปรมะเสนอวิธี
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4
ดาวประจำใจ 4 ช่องยูทูบดาว-ลิษา กำลังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น เจ้าของช่องอย่างนลิษายิ้มแก้มปริ แม้มันจะแค่หลักพัน แต่ก็ถือว่าเป็นการตอบรับที่ใช้ได้ แน่นอนว่าคนที่มากดถูกใจและติดตามกันคนแรกไม่พ้นปรมะ จนวันเวลาผ่านมาอีกสี่เดือน ในวันนี้เธอเพิ่งอัปโหลดเสียงร้องของตนเองลงช่องเพิ่ม ไม่ถึงนาทีก็มีคนหนึ่งมากดถูกใจ “เสียงเพราะมากเลยครับ” นลิษามองรายชื่อคนคอมเมนต์แล้วอมยิ้ม ไม่ถึงนาทีก็ได้รับสายของเขา “เสียงเพราะมากเลยครับลิษา” นอกจากคอมเมนต์ชมแล้ว ปรมะก็ไม่ลืมชมผ่านสายโทรศัพท์ด้วย ใบหน้านั้นมีแต่ความภูมิใจในความเก่งของแฟนสาว “ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณแฟงตัวยง ว่าแต่ทำอะไรอยู่คะ” เรียกว่าปรมะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเธอก็ไม่ผิด เขาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เธอมีทุกวันนี้ เพราะในช่วงแรกที่อัปคลิปลงไปแทบจะไม่มีผู้ติดตามเลย จนเกือบท้อถอย แต่ปรมะนั้นบอกให้สู้ต่อและช่วยติชมจนมีการตอบรับที่ดีขึ้น “กำลังจะไปประชุมครับ อีกสิบนาที” “อ้อ...” หญิงสาวลากเสียงยาวคล้ายมีอะไรบางอย่าง “ลิษามีอะไรหรือครับ” แน่นอนว่าปรมะจับน้ำเสียงได
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 3 (03)
เมื่อตะวันกลับมาฉายแสงอีกครั้ง คู่รักคู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องการไปใส่บาตรด้วยกันตรงหน้าโฮมสเตย์ โดยจะมีพระพายเรือผ่านมา ในวันนี้จึงได้รู้สึกอิ่มบุญด้วย นลิษาเหลือบตามองคนที่ช่วยประคองมือเธอยามยื่นขนมไปใส่ไว้ในบาตร ปรมะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงยีนส์สีเข้มที่เข้ากับชุดของเธอ ในช่วงบ่ายเธอและเขาต้องเดินทางกลับกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมวางแผนงานในไตรมาสต่อไป แต่ก่อนจะกลับก็ไม่ลืมแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำแดงที่ขึ้นชื่อ รวมถึงไปตลาดแม่กลองด้วย ทว่าขณะกำลังเดินเล่นอยู่ในตลาด ดวงตากลมโตก็ต้องส่งค้อนให้คนที่คล้ายกำลังอ่อยกันอยู่ หลังปลดกระดุมลงไปถึงสามเม็ดจนเห็นหน้าอก คงเพราะอากาศเริ่มร้อนด้วยกระมัง ด้านปรมะคว้ามือนุ่มไปกุมไว้แล้วพาเดินลึกเข้าไปด้านในตลาด มืออีกข้างจับเสื้อแล้วสะบัดเล็กน้อย อยากให้ลมช่วยให้เขาคลายความร้อน “ลิษามีเรื่องจะปรึกษาคุณโปรดด้วยค่ะ” นลิษาเอ่ยขึ้น “ว่ามาสิครับ” ปรมะทำสีหน้าอยากรู้ “ลิษาอยากจะลองทำช่องยูทูบน่ะค่ะ ว่าจะอัดคลิปคัฟเวอร์เพลงลง คุณโปรดว่าดีไหมคะ” ตอนนี้เธออยากกลับมา
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 3 (02)
จากนั้นการออกเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่หญิงสาวเป็นคนเอ่ยชวน ปรมะขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบ ส่วนนลิษานั้นชวนพูดคุยไปตลอดทาง บางทีก็ส่งเสียงร้องคลอไปกับเพลงที่เจ้าของรถเปิด เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้ปะทะกับสายลมที่มีไอร้อนนิดๆ กิจกรรมแรกที่ตกลงกันไว้ไม่พ้นการออกไปหยอดหอยหลอด ซึ่งต้องซื้ออุปกรณ์และนั่งเรือออกไป นลิษานึกถึงสมัยเด็ก แม้จะมีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จำได้ดีว่าตอนนั้นเธอก็ตื่นเต้นเช่นตอนนี้ ปรมะประคองหญิงสาวลงเรือ ก่อนคนทั้งคู่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายเก็บบรรยากาศ เมื่อเรือแล่นไปถึงจุดที่มีผู้คนกำลังหยอดหอยหลอดอยู่นั้นก็ก้าวเท้าลงไป “คุณโปรดว่าวันนี้เราจะได้หอยสักตัวไหมคะ” เธอเห็นเด็กๆ หิ้วหอยมาเต็มถุงจึงหันไปถามคนข้างกาย เพราะมีแววน่าจะได้อับอาย “ต้องได้สักตัวละครับ ว่าแต่เรามาแข่งกันไหม” “รางวัลเป็นอะไรล่ะคะ” เธอถาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตาวาวขึ้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องคิดถึงผลรางวัลมาแล้วแน่นอน “ถ้าลิษาชนะ ผมจะยอมให้ลิษาหอม ถ้าผมแพ้ ผมก็จะยอมให้ลิษาหอม...เป็นอันว่าตกลงนะครับ ผมไปหาหอยก่อน
You May Also Like
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.5K viewsท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง84.3K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat195.4K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด322.7K viewsBURNING CROWN รักต้องห้าม
Lestrang122 viewsตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า
กาแฟหอมกรุ่น97 viewsพิษสวาทน้องเมีย
Xiaohlinz318 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์37 views
